MIYAVI zaczął swoją przygodę z grą na gitarze w wieku piętnastu lat. Już dwa lata później rzucił szkołę. W maju 1999 roku wyjechał do Tokio, mając ze sobą jednie gitarę i chęć tworzenia muzyki. Pierwszym zespołem, do jakiego trafił, było Dué le quartz. MIYAVI, używający wtedy jeszcze pseudonimu miyabi, był w nim gitarzystą, ale zajął się również komponowaniem, pisaniem tekstów i aranżowaniem piosenek. Dué le quartz zakończyło jednak swoją działalność. 22 września 2002 roku odbył się ostatni, bardzo emocjonalny koncert pożegnalny.
Rozpad Dué le quartz stał się dla MIYAVIego impulsem do rozpoczęcia kariery solowej, którą kontynuuje do dnia dzisiejszego. Już w październiku 2002 roku, czyli w nieco ponad miesiąc po ostatnim koncercie poprzedniego zespołu, do sklepów trafił pierwszy album młodego artysty. Do końca roku wyszły jeszcze trzy single wraz z teledyskami do nich, a pierwszy indywidualny koncert MIYAVIego odbył się w kwietniu 2003 roku w Shibuya Koukaidou; nosił on tytuł Gekokujou, co oznacza ucznia, który przerósł mistrza. DVD oraz VHS z tego koncertu ukazały się dwa miesiące później i wyprzedały się całkowicie. Tego samego dnia został też otwarty fanklub o nazwie "Komiyavi Rengou", a od tego momentu fani muzyka są oficjalnie nazywani "Komiyavi”. Tempo MIYAVI miał zawrotne: jeszcze przed końcem roku pojawił się kolejny album galyuu, który szybko trafił na pierwsze miejsce listy Oriconu.
Pierwsza trasa MIYAVIego odbyła się w lutym 2004 roku i nosiła tytuł Tokyo Dassou, czyli "ucieczka z Tokio”. Potem muzyk uciekł też z Japonii – do trasy dodano występy w Korei i na Tajwanie. Jego popularność rosła, nawet poza granicami kraju.
W tym czasie muzyk promował swój niezwykle egocentryczny - czy też narcystyczny - styl, wszystko koncentrując wokół własnej osoby. Zwieńczeniem tej stylistyki był film "Oresama” (co w wolnym tłumaczeniu może znaczyć "wielki i wspaniały ja”), gdzie muzyk zagrał siebie samego, zaczynającego przygodę z muzyką.
W sierpniu odbyła się pierwsza impreza, którą MIYAVI zorganizował dla swojego fanklubu. Miała ona miejsce w Tokyo Dome i była całkowicie darmowa. Pod koniec miesiąca natomiast odbył się ostatni koncert indie MIYAVIego w prestiżowym Nippon Budokan. Debiut major związany był z wydaniem singla ROCK NO GYAKUSHUU. Natomiast pierwszy album major wyszedł 1 czerwca, nosił tytuł Miyavizm – Shugi. Po tym MIYAVI udał się w trasę po całej Japonii. W tym czasie też podjął próbę występowania całkowicie solo, bez jakiegokolwiek wsparcia ze strony innych muzyków.
Kolejne zmiany stylu przyszły wraz z wydaniem drugiego albumu major MYV☆POPS oraz poprzedzających go singli, które znalazły się na tym wydawnictwie, a także trzeciego albumu, Miyavi uta – dokuso. Muzyka MIYAVIego stała się bardziej popowa, akustyczna, ale nie traciła zadziornego charakteru, jakim charakteryzował się jej twórca.
W sierpniu 2006 roku MIYAVI świętował swoje dwudzieste piąte urodziny wielką, efektowną imprezą, która w sumie trwała pięć dni. Po tym muzyk wyjechał na pół roku do Stanów Zjednoczonych, by tam doskonalić nie tylko swój angielski, ale także umiejętności muzyczne poprzez granie na ulicach.
Będąc w Ameryce, MIYAVI wziął udział w dwóch imprezach, Jrock Revolution oraz Anime Expo. Podczas nich zrodziła się super formacja S.K.I.N., w której skład weszły legendarne wręcz osobistości japońskiej sceny muzycznej: YOSHIKI, SUGIZO, GACKT oraz właśnie MIYAVI jako najmłodszy członek zespołu.
MIYAVI wrócił do Japonii, gdzie na nowo podjął działalność muzyczną. Rok 2007 uznaje się za jeden z momentów przełomowych w biografii artysty. Wiąże się to z drastyczną zmianą nie tylko wyglądu, ale także stylu gry, występowania i ogólną koncepcją, jaką muzyk się kierował. Był to początek NEO VISUALIZMU.
Powstanie tego stylu wiązało się z głębokim przekonaniem MIYAVIego, że stworzy on nową scenę, nową stylizację, która nie będzie powielała tego, co w visual kei już powstało, a odkryje nowe formy ekspresji, występowania na scenie i wyrażania siebie muzyką. Jego nowymi motywami przewodnimi stały się nowoczesność, popularyzacja i rozumienie. Jednocześnie odnosił się do symboliki wywodzącej się z tradycji japońskiej.
Tak było w przypadku KAVKI BOIZ, z którymi MIYAVI zaczął występować po swoim powrocie z Ameryki, a w maju 2008 roku ruszył w trasę koncertową, odwiedzając w sumie czternaście państw. Razem z MIYAVIm występowali beatboxer, stepujący tancerz, muzyk grający na tradycyjnych bębnach Wadaiko czy malarz, który tworzył na żywo obrazy inspirowane tym, co działo się w danej chwili na scenie. Był to szalony projekt, który wiele czerpał z tradycyjnej stylizacji teatru Kabuki (do tego nawiązywały miedzy innymi stroje MIYAVIego oraz teatralność jego występów), mieszając ją z nowoczesnością. Wraz z KAVKI BOIZ MIYAVI wydał między innymi album THIS IZ THE JAPANESE KABUKI ROCK.
W grudniu 2008 roku wyszedł album Room No.382, który był kolejnym eksperymentem muzycznym MIYAVIego – najpopularniejsze przeboje muzyka zostały zremiksowane przez DJa. Był nim TeddyLoid.
Rok 2009 był kolejnym punktem zwrotnym w karierze muzyka. W Walentynki oficjalnie ogłosił on, że zamierza zostać niezależnym muzykiem i postanowił odejść z wytwórni PS COMPANY, pod której skrzydłami działał przez dziesięć lat. Wiązało się to z założeniem własnej wytwórni, J-glam Inc., której filozofia opierała się na tym, by promować "Fajną Japonię” (COOL JAPAN), mającą wiele do zaoferowania jako innowacyjna i atrakcyjna kulturowo.
Zmiany nastąpiły nie tylko w karierze, ale także życiu osobistym muzyka, ponieważ w tym samym roku świat obiegła wiadomość o ślubie MIYAVIego i popowej artystki melody. Obecnie muzyk jest nie tylko szczęśliwym mężem, ale także ojcem dwóch córek, Lovelie Miyavi oraz Jewelie Aoi.
Wraz z podjęciem niezależnej ścieżki kariery zmieniła się też ponownie stylistyka oraz kierunek muzyczny, w jakim muzyk podążał. Wraz z udaniem się w trasę NEO TOKYO SAMURAI BLACK WORLD TOUR, MIYAVI zaczął określać się właśnie mianem Neo Tokyo Samurai (samuraja z nowego Tokio). W 2010 roku jego styl został jeszcze bardziej uproszczony, a w porównaniu z teatralnym stylem "Kabuki Rock” zdawał się wręcz minimalistyczny. MIYAVI zaczął koncertować tylko i wyłącznie z perkusistą (Bobo) i ewentualnie keyboardzistą, grając muzykę skoncentrowaną na gitarze, w grze na której osiągnął mistrzostwo. Nowy styl oddaje jego najnowszy album WHAT’S MY NAME? wydany na początku 2011 roku. W celu jego promocji MIYAVI właśnie koncertuje po świecie, po raz kolejny na nowo definiując siebie, co dobrze oddaje dość wyzywające pytanie, zawarte w tytule trasy.
MIYAVIego trudno jednoznacznie określić, gdyż pod względem muzycznym, jak i stylistycznym miał mnóstwo wcieleń. Jednym z najlepiej prezentujących jego koncept wyrażeń jest ukute przez niego pojęcie "NEO VISUALIZM”, które dobrze oddaje chęć muzyka, by stworzyć nową kartę w japońskim stylu visual kei.
Jednak zależnie od okresu jego twórczości można mówić również o nim w kategoriach "Kabuki Rocka” lub nazywać go "NEO TOKYO SAMURAI". Jedno jest pewne: dynamiczność zmian, ciągłe poszukiwanie czegoś nowego, łączenie innowacyjności, fantastycznych umiejętności gry na gitarze oraz tego, co można nazwać "japońskością”, jest wizytówką MIYAVIego. Należy do tego jeszcze dodać niezwykłą energię oraz nieprzeciętny image muzyka, by dopełnić obrazu.
Bez wątpienia jest to interesująca osobistość na japońskiej scenie muzycznej. Jego popularność ciągle rośnie, a samuraj z Tokio znany jest na całym świecie.
