Yutaka Ozaki

尾崎豊

znany także jako:   Ozaki Yutaka  
major - Zmarł (1981 - 1992)
W jego twórczości znajdziemy się odpowiednie piosenki na prawie każdą sytuację w życiu: romantyczne chwile, smutne okresy czy dni, w których się buntujemy. Ta różnorodność oraz fakt, że Ozaki jako pierwszy śpiewał o problemach japońskiej młodzieży, zrobiły z niego legendę wśród młodego pokolenia Japończyków podczas lat 80-tych. Artysta wciąż ma silny wpływ na świat muzyki ze względu na wielkie uznanie dla swojej osoby, które jest żywe także dzisiaj.
autor: Luca - tłumaczenie: Mairi (2010-09-03)
skład
  • wokal, gitara, fortepian: Yutaka Ozaki [1981 / 1992 - Zmarł]
W październiku 1982 roku 17letni Yutaka próbował zawrzeć umowę ze sławnym CBS Sony Studios w Tokio. Prosta piosenka z nieskomplikowanym akompaniamentem gitary akustycznej wystarczyła, aby przekonać zarząd CBS. Kierownictwo zdało sobie sprawę, że stoi przed nim ktoś niesamowicie utalentowany, ktoś zdolny do zaistnienia w japońskim przemyśle muzycznym. Z kontraktem w kieszeni, Yutaka odszedł w jesienną noc – początek niezwykłego dzieła, które trzeba było jeszcze osiągnąć

W 1983 młody muzyk napisał wszystkie piosenki na swój debiutancki album, tak jak i muzykę. Również sam grał wszystkie kawałki. Album ukazał się 1 grudnia i był porównywany z albumami innych siedemnastolatków. Jego krążek miał coś niezwykłego w sobie. Yutaka nie pasował do wyobrażeń "bardzo popularnego artysty”, ale w tym samym czasie tymczasowo pasował do fenomenu "nowicjusza”.

Na tym albumie znalazły się piosenki, które mówiły o buncie i utracie wolności przez japońską młodzież, a jednocześnie opisywały moralność japońskiego społeczeństwa jako chorobę. W innym utworze z seventeen’s map Yutaka atakuje społeczeństwo za fakt, że dziewczęta, które utraciły marzenia, sprzedają swoje ciała. Problem ten wciąż jest obecny w Japonii i wciąż stanowi tabu. Jednocześnie na albumie są piosenki, które dzięki swojej emocjonalności i melancholii okazały się ponadczasowe.

W 1984 roku Yutaka zaczął pisać teksty i muzykę na drugi album; było to bardzo ważne dla niego z wielu przyczyn. W połowie roku szkolnego muzyk opuścił szkołę, mimo faktu że pod koniec roku miał zdawać końcowe egzaminy. Ponadto zagrał swój pierwszy koncert w dniu, w którym powinien otrzymać świadectwo. Po tym buncie przeciw japońskiemu systemowi szkolnictwa zaczął większą trasę - zagrał w sześciu dużych miastach, zaczynając od Sapporo.

Podczas koncertu w domu towarowym przeliczył się ze swoimi możliwościami i spadł z siedmiometrowego rusztowania z dekoracjami, na które próbował się wspiąć. To mogło okazać się dla niego fatalne w skutkach, ale na szczęście wyszedł z tego tylko ze złamaną nogą, przez co musiał zawiesić działalność do końca roku.

Następny rok dla Yutaki był bardzo udany. Po wydaniu singla, jego drugi album wszedł do sprzedaży 21 marca i w tym samym dniu powędrował prosto na szczyt listy najlepiej sprzedawanych płyt i został tam przez kilka tygodni. Teksty piosenek oraz muzyka po raz kolejny wyszły całkowicie spod ręki artysty, a do nagrań zdołał on zatrudnić świetnych muzyków, takich jak Toshinobu Takimoto i Tatsuyę Hondę.

Mimo że drugi album był bardziej romantyczny i melodyjny, cały czas można na nim znaleźć kilka gniewnych tekstów. OzakiWciąż wyrażał swoje uczucia na temat represji społeczeństwa stosowanych wobec młodzieży i nawoływał swoich rówieśników do buntu przeciw nim.

6 maja muzyk rozpoczął trasę, która trwała aż do końca sierpnia, a w jej ramach odbyło się 37 występów w wypełnionych salach na więcej niż 40 tys. osób. Podczas trasy wydał książkę o swoich różnych muzycznych projektach. Kilka miesięcy później wyszła kolejna oraz singiel Driving all night z trzeciego albumu. W październiku artysta rozpoczął kolejną trasę, obejmującą tylko 25 koncertów, która jednak podzieliła sukces poprzedniczki. Yutaka skorzystał też z nadarzającej się okazji i wydał podwójny album koncertowy.

Pod koniec listopada na rynek wszedł trzeci album Throught The Broken Door, który brzmiał dojrzalej niż dwa poprzednie. Zawierał mniej tekstów o buncie - zostały one zastąpione tematami takimi jak rasizm i nędza. Pomimo że prezentowały smutne piosenki o samotnych nocach lub rozpaczy z powodu wykluczenia ze społeczeństwa, Yutaka zarządził nagranie ich w bardziej rockowy sposób i połączenie z wieloma ładnymi melodiami. Ze względu na talent Ozakiego często porównywano z innym wspaniałym muzykiem, który osiągnął światową sławę: Bruce'em Springsteenem.

W 1986 roku Yutaka zrobił sobie przerwę; ani jego wytwórnia, ani najbliżsi nie wiedzieli, gdzie przebywał w tym czasie. Całkowicie się wycofał, aby trochę uciec od sławy i poleciał do Nowego Jorku na "emigrację”. Wybrał Nowy Jork na miejsce swojego pobytu prawdopodobnie dlatego, że fascynował go film "Taksówkarz" i nawet odniósł się do niego na swoim pierwszym albumie. Pobyt na "emigracji” skończył się dla niego tym, że zaczął brać jeszcze więcej narkotyków, a nawet wplątał w prostytucję. W międzyczasie jego wytwórnia wydała wideo z klipami z trzech albumów oraz kolejną książkę.

W 1987 Ozaki powrócił do Japonii, ale okazało się, że Sony zdecydowało się zerwać z nim kontrakt. Muzyk podpisał umowę z wytwórnią MOTHER&CHILDREN, w której pracował od lutego. W lipcu rozpoczął trasę koncertową, która miała potrwać aż do września i obejmowała ponad 30 koncertów - musiały one zostać jednak odwołane z powodu problemów muzyka z narkotykami. Później próbował on wyjść z nałogu i wydał w październiku kolejny koncertowy album.

Pod koniec grudnia, na kilka dni przed świętami Bożego Narodzenia, Ozaki został aresztowany przez policję za posiadanie i bycie pod wpływem narkotyków. Natychmiast go zamknięto, a święta, tak jak i Nowy Rok, muzyk spędził w celi tokijskiego więzienia. Został skazany na 18 miesięcy pozbawienia wolności. Po wpłaceniu kaucji wyrok został obniżony do 2 miesięcy. Po wyjściu na wolność 22 lutego 1988 roku, artysta rozpoczął pracę nad czwartym albumem, a 12 maja się ożenił.

Gairoju ukazało się 1 września, prawie trzy lata po swoim poprzedniku. Oczekiwania ze strony fanów na nowy album były całkiem spore i nie zostali oni rozczarowani nowym wydawnictwem. Yutaka zawarł na nim swoje przeżycia z Ameryki i pobytu w więzieniu. Koncert, który odbył się w Tokyo Dome 12 września, oceniano jako najlepszy w całej karierze muzyka, również dlatego, że był pierwszym od trzech lat. Ozaki włożył w niego całą swoją energię i dotarł do uczuć publiczności swoim głosem.

Od 1989 aż do sierpnia 1990 zrobił kolejną przerwę i skoncentrował się na tworzeniu piątego albumu. Sony znowu zainteresowało się fenomenalnym "Ozakim” i zaoferowało mu kontrakt. Podwójny album BIRTH wyszedł 15 listopada 1990 roku i stał się odrodzeniem Ozakiego na japońskiej scenie muzycznej.

Jego najbardziej - jak do tej pory - dojrzały album ponownie zawierał przepiękne melodie, ale również apelował do fanów. Ponadto znajdowały się na nim piosenki jak Rossana, które zostały umieszczone obok klasycznych "zawsze na czasie” utworów. Był to ogromny sukces, również dzięki jego fanom od czasów debiutu: japońskiej młodzieży. Od tego czasu Yutaka stał się jednym z najbardziej popularnych artystów w Japonii i sprzedał wiele milionów płyt.

Na początku 1991 muzyk wydał kolejną książkę, która ukazała się w tym samym czasie co wznowienie piosenki I love you z pierwszego albumu w postaci singla, sprzedanego w kilku milionach kopii (później ten singiel został wznowiony jeszcze wiele razy między 1995 a 2005 rokiem). W marcu 1991 roku Yutaka otworzył swój fanklub EDGE of STREET z ponad 200 000 członkami, co było bardzo ważne w następnych latach. W maju odbyła się trasa obejmująca ponad 60 występów, które trwały aż do października, a publiczność wypełniała stadiony na 70 tys. osób, takie jak stadion w Jokohamie. Mimo tych wszystkich sukcesów rok zakończył się dla artysty tragicznie: 29 grudnia zmarła jego matka, która pomagała mu przez te wszystkie lata.

Po sukcesie w poprzednich miesiącach, 1992 rok rozpoczął się bardzo dobrze dla Ozakiego: pod koniec lutego wydał zbiór fotografii, a 30 marca wideo z trasy w 1991 roku.

Miesiąc później, 25 kwietnia 1992 roku, Yutaka zmarł na obrzęk płuc, co było bezpośrednim rezultatem zażywania narkotyków i nadużywania alkoholu. Ze względu na swoją przedwczesną śmierć muzyk stał się legendą, na co wpływ miały także zawarte w jego piosenkach buntowniczość i romantyczność. Ozaki stał się idolem i postacią mityczną dla japońskiej młodzieży.

Pięć dni po śmierci Ozakiego mimo deszczu ponad 55 tysięcy fanów pojawiło się na jego ostatnim błogosławieństwie w świątyni Bunkyo KU. Niektórzy fani byli tak zrozpaczeni jego śmiercią, że postanowili się zabić, aby być ze swoim idolem ponownie. Jego ojciec zamówił pełne badanie przyczyn śmierci, popierany również przez prawie 300 000 fanów, którzy podpisali petycję.

Kilka dni później do sklepów trafił szósty album muzyka. Oprócz wielu nowych wersji starszych klasyków, znalazło się na nim również siedem nowych piosenek. Utworami, takimi jak two hearts oraz last christmas, Yutaka pożegnał się z fanami, a z matką kompozycją Mama, Say good-bye.

Swoją muzyką Ozaki inspirował kolejne pokolenie twórców jpopu oraz jrocka. Jego wpływ można dostrzec w wielu zespołach oraz u wielu piosenkarzy. Dzięki jego fanklubowi zostało wydanych kilka składanek, wznowień i DVD z nagraniami wideo. Również dzięki nim zebrało się razem 24 artystów (m.in. Megumi Takeuchi, 175R, Mr. Childern, Coco i Utada Hikari) i oddało hołd Yutace na albumach BLUE/GREEN – A Tribute to Yutaka Ozaki, które ukazały się w marcu 2004 roku. Ci sami twórcy 22 kwietnia zagrali też 22 kwietnia 2004 roku koncert w hołdzie zmarłemu, który został wydany na DVD w sierpniu.

W 2005 zostało wypuszczone na rynek więcej wydawnictw i długo oczekiwane przez fanów DVD.
autor: Luca - tłumaczenie: Mairi (2010-09-03)
linki
reklamy
  • Chaotic Harmony
  • SYNC NETWORK JAPAN
  • euroWH