Juka - Seventh Sense

autor: Geisha - tłumaczenie: Gin

Lepszą nazwą dla tej płyty byłoby raczej Complete Collection (kompletna kolekcja) niż Best Album (album z najlepszymi przebojami). Zawiera bowiem, poza dwoma piosenkami z koncertowego singla Suimenka, wszystkie utwory jakie Juka wydał podczas swojej krótkiej kariery solowej, od początków jej trwania aż do przedwczesnego zakończenia.

Pod względem stylów muzycznych piosenki na Seventh Sense mogą zostać podzielone na trzy, dość równomiernie rozłożone na tym wydawnictwie, kategorie: poprock z wpływami muzyki klasycznej, hardrock oraz ballady rockowe. Utwory nie są ułożone chronologicznie pod względem daty wydania, poza tym, że płyta zaczyna się najnowszym, wcześniej nie wydanym numerem Zephyrus, a kończy najstarszym Aravesque, pochodzącym z debiutanckiego singla Juki o tej samej nazwie.

Przyjrzyjmy się bliżej temu singlowi, ponieważ ustalił on wzorzec, który nadał charakter całemu późniejszemu repertuarowi Juki. Utwór tytułowy to melodyjna poprockowa piosenka z akompaniamentem pianina, zaczynająca się cicho, lecz ożywająca, gdy włącza się gitara HIZAKIego. Gładki, operowy wokal Juki błyszczy nie tylko w wolnych, spokojnych przejściach, ale też w dramatycznych refrenach. aimless ma nieco francuski posmak dzięki akordeonowi, przypominający bardziej kiczowate dokonania LAREINE albo Claire Malice Mizer. Juka znów daje czarujący występ i z początku wydaje się uzasadnione porównanie do Gackta, jakie przywarło do niego już od czasu debiutu jako wokalisty Moi dix Mois w 2002 roku. W S zamiast spodziewanego growlu pojawiają się cienkie piski. Wydaje się, że tu właśnie znajduje się jego granica możliwości.

Możliwe, że KAMIJO (Versailles, ex-LAREINE) czy HIZAKI (Versailles, HIZAKI grace project), którzy skomponowali dziewięć z jedenastu utworów na albumie, wybrali trzy zupełnie inne style, aby pokazać wszechstronność Juki, ale powinni być świadomi tego, że jego głos nie jest przywykły do growlu, tak jak nie nadawał się do deathmetalowego wokalu w Moi dix Mois. Niestety, zapoczątkowany na debiutanckim singlu schemat przewija się przez wszystkie następne wydawnictwa, więc o ile Jewel ~todokanai omoi~, Kakusei no jukai i fall of leaves podkreślają zalety jego głosu, tak brilliancy i Baby Doll są równie nietrafione jak S.

Sam Juka jest odpowiedzialny za wszystkie teksty oraz dwie kompozycje. W SAINT CROIX dominują instrumenty dęte i klawesyn, które nadają utworowi dziwnie świątecznego nastroju. Brawa dla niego za nietypową sekcję instrumentalną, lecz biorąc pod uwagę jego brak doświadczenia, powinien wybrać mniej złożoną aranżację, bo całość sprawia wrażenie niezdarności i przedobrzenia. Zephyrus, ze swoim figlarnym pianinem i żarliwym refrenem, robi większe wrażenie - dopóki Juka nie próbuje swych sił w falsecie, co kończy się niepowodzeniem.

Ogólnie Seaventh Sense zdaje się być zmarnowaną okazją. Juka bez wątpienia ma piękny głos, ale nie da się oprzeć solowej kariery tylko na tym; równie ważna jest charyzmatyczna osobowość, wyraźny koncept czy niezmiennie wysoki poziom występów. Na tym polu Juka jednak odpada.

Ciężko określić jaką wizję chce zaprezentować jako solowy artysta. Kim jest Juka i co ma do przekazania? Jego teksty wnikliwością nie przebijają wywiadów, w których ujawnia jedynie, że lubi wędkować. Nawet jego kompozycje zdają się naśladować te HIZAKIego. W porównaniu na przykład z Kayą, zatrudniającym pięciu różnych tekściarzy, ale mimo osiągniętej w rezultacie tego różnorodności, wciąż będącego w stanie stworzyć silny, spójny image, jasnym się staje, że Juce brakuje osobowości, aby zabłysnąć jako solowy artysta. Najlepiej prezentuje się, kiedy użyczy głosu innym silnym postaciom, jak to robił w przypadku Moi dix Mois czy HIZAKI grace project.

Zagorzali fani Juki, KAMIJO czy HIZAKIego potrzebują Seventh Sense, by uzupełnić swoją kolekcję płytową, ale ci, którzy po prostu się nim interesują czy też dopiero zaczynają, uznają jego działalność w Moi dix Mois i HIZAKI grace project za bardziej satysfakcjonującą.