autor: Non-Non - tłumaczenie: jawachu

© Free Will

Zamgloną scenę rozjaśniało błękitne światło, a w tle grała zdominowana przez bas prosta melodia, gdy fani, zarówno japońscy, jak i z zagranicy, tłoczyli się z przodu sali. boogieman, służący jako support, zagrał trzy piosenki. Występ głównej gwiazdy zaczął się eksplozją dźwięku, a fani podnieśli ręce w górę i klaskali w takt żywego, rockowego rytmu.

Muzycy, ubrani w fajne, czarne kostiumy, pojawili się na scenie, a potem rozbrzmiały przesterowane gitarowe dźwięki zwiastujące missing vain, wolną balladę z ciekawą linią basu. Fani unieśli w górę ręce i machali nimi w rytm głównej melodii. Podczas and hate publiczność podniosła razem pięści w górę. Hibiki uderzał w perkusję, Yukino utrzymywał czyste brzmienie basu, a aie wydawał ze swej gitary ostre dźwięki; wszystko to kręciło się dookoła wyraźnego śpiewu Daisuke. Kiedy dread wprowadziła szybkie tempo, fani zaczęli skakać do rytmu. Wokalista krzyczał, machał głową, oblewał się wodą z plastikowej butelki, którą potem wyrzucił w publiczność.

"Ta trasa kończy się dzisiaj. Nie musicie cieszyć się tym koncertem w ten sam sposób, co ludzie dookoła. Bawcie się na swój własny sposób" - powiedział aie. Cyniczny tekst i suche dźwięki false the skin przeniknęły serca fanów, a podczas Nageku Sekishoku tłum wołał: "Hej! Hej!", wznosząc w górę pieści i machając głowami. Jasne światła zalały salę, a w tle słychać było niskie dźwięki basu. Wraz z grą perkusji rozpoczął się taneczny numer unsightly stupid. "Co to jest siła? Co to jest słabość?" - Daisuke zapytał siebie i publiczności. W trakcie as it is muzycy zebrali się dookoła zestawu perkusyjnego i grali razem.

Środek koncertu stanowiły, grane jedna po drugiej, ballady Hyouryuu no hana, Aru Asa i spread from sister, za pomocą których Daisuke wyrażał swoje pomieszane uczucia, a fani uważnie słuchali tekstów, chłonąc cały występ. Publiczność utożsamiała się z bolesnymi słowami napisanymi przez wokalistę, wspólnie śpiewając refreny gaze i tonight is the night.

Od tego momentu koncert wszedł w drugą część, w której pojawiły się ostrzejsze kawałki. disclosure zaczęła się okrzykiem Daisuke, a fani wznieśli w górę pięści i machali głowami w odpowiedzi. Podczas Keishou aie grał na gitarze z przodu sceny, a pozostali muzycy przemieszczali się po niej. Atmosferę koncertu podgrzała gitara w advance insane, prawie wszyscy obecni na sali machali głowami, powodując coś na kształt wichury. "Ostatnia piosenka-!" - zawołał Daisuke, a okazała się nią być Thursday. Biała koszulka wokalisty i jego czarne włosy były mokre od potu. "Kocham was!" - powiedział i opuścił scenę, po czym pozostali na niej muzycy, aie, Yukino i Hibiki, wykonali instrumentalne outro, eksplodujące perkusją, ostrymi dźwiękami gitary i niskim buczeniem basu.

"Dziękujemy, Tokio!" - zawołali muzycy i, jako encore, zagrali Niji no iro i rain drop. Oświetlone tęczowym blaskiem mocne dźwięki rozprzestrzeniały się po klubie. "Mam nadzieję, że takie dni jak dzisiejszy nigdy się nie skończą. Chciałbym, żebyście pamiętali o dzisiaj aż do następnego razu" - powiedział aie. "Ściskam was wszystkich! Kocham Tokio!" - krzyknął Daisuke. Na koniec zespół zagrał jeszcze optymistyczne weak end i Toketsu.

the studs zaprezentowali szczere teksty, ostrą muzykę i nieskomplikowane dekoracje, bez specjalnych efektów. Wrażali siebie w pełni i po prostu, pozwalając sobie grać naturalnie, bez udawania. Gdy tylko zobaczy się the studs na żywo, nie można się oprzeć wrażeniu przypływu odwagi, by żyć zgodnie z tym, w co wierzymy.


Setlista:

01. missing vain
02. and hate
03. dread
04. false the skin
05. Nageku Sekishoku
06. unsightly stupid
07. as it is
08. Hyouryu no hana
09. Aru asa
10. spread from sister
11. gaze
12. tonight is the night
13. disclosure
14. Keishou
15. advance insane
16. thursday
17. outro

Encore:
18. Niji no iro
19. rain drop
20. weak end
21. Toketsu