Amuro Namie

Ook al is Amuro Namie's muziek vooral gericht op R&B, haar stijl heeft invloeden van andere genres zoals rock, pop en zelfs dance/trance. Haar lyrics zijn zowel Japans als Engels.

Amuro Namie's carrière begon met de band Super Monkeys in 1992. Nadat de band zeven singles had uitgebracht, besloot Namie het solo te proberen. Van haar eerste single, Body Feels EXIT, werden al een miljoen stuks verkocht.

In 1996 kreeg ze een award voor Best Female Artist en in dit jaar kwam ook haar eerste album uit: SWEET 19 BLUES. In 1997 raakte ze zwanger en trouwde ze met de zanger Masaharu Maruyama van TRF. Dit betekende een pauze in haar carrière tot 1998. Na de geboorte van haar zoontje Haruto maakte ze haar comeback met de single I Have Never Seen.

In 1999 kwam er meer R&B in haar muziek dankzij de samenwerking met de Amerikaanse producer Dallas Austin. In 2000 kwam de single NEVER END uit en ze heeft deze gezongen voor een aantal vooraanstaande mensen, waaronder Bill Clinton.

In augustus van 2001 kwam de single Say the word uit, waarvaan ze voor het eerst zelf de lyrics heeft geschreven. Een maand later werkte ze samen met de rapper VERBAL (m-flo) aan de song lovin’ it, die werd opgenomen voor de slachtoffers van 11 september.

In 2002 maakte Namie bekend dat ze ging scheiden van haar man, met wie ze vijf jaar getrouwd was geweest, en uiteindelijk kreeg ze de volledige voogdij over haar zoontje. Dit was niet het enige in haar leven dat veranderde; onder het pseudoniem SUITE CHIC, begon ze ook de R&B scène over te nemen. Ze werkte samen met vele andere hiphop en R&B artiesten en brachten enkele singles en albums uit, tot ze een jaar later met dit project stopte.

Met de single shine more ging ze weer door met haar solocarrière en eind 2003 bracht ze het album STYLE uit. In 2004 trad ze op in Seoul (Zuid-Korea), ze was de eerste major Jpop artiest die dit deed.

In 2005 bracht ze haar vijfde album Queen of Hip-Pop uit, die vrijwel meteen op de tweede plaats kwam in de Japanse hitlijsten, in tegenstelling tot Namie's laatste releases, die allemaal wat gematigd waren ontvangen.

De stijgende lijn in populariteit heeft ze zelfs tot op dit moment nog weten vast te houden met een regelmatige stroom aan releases. Een speciale single was 60s 70s 80s uit 2008, waar drie nummers op staan met een twist uit de genoemde periodes. Dit was haar eerste nummer één single sinds I have never seen uit 1998.

In 2007 zong ze de theme songs van de populaire drama "Himitsu no Hanazono" en de Amerikaanse serie "Prison Break". De jaren erna heeft ze constant haar eigen records verbroken en viel ze bij elke MTV Video Music Awards in de prijzen, waaronder de award voor beste R&B videoclip. In 2008 won ze tijdens de 50ste Japan Record Awards zelfs de prijs voor album van het jaar, waarmee ze de andere bekende Jpop zangeressen achter zich liet.

Amie Namuro heeft eindelijk de roem gekregen die ze verdiend en mag zich met recht de Queen of Japanese Pop noemen.