Ze is als Yumiko Shéna op 25 November 1978 geboren in Saitama, maar grootgebracht in Fukuoka. Haar vader hield erg van muziek en haar moeder deed aan dansen en ballet. Hierdoor raakte Shéna al snel geïnteresseerd in kunst.
Helaas werd Yumiko geboren met een ernstige ziekte waarbij haar slokdarm versmalt hoe dichter die bij de maag komt. Hierdoor kan het eten de maag niet in en Yumiko moest dan ook vele pijnlijke operaties ondergaan die vlak naar haar geboorte begonnen. Littekens zijn nog altijd te zien, o.a. op haar schouders.
Als kind speelde ze veel piano en deed aan ballet, maar nadat een leraar had opgemerkt dat ze nooit succesvol zou worden omdat ze assymetrisch was (door de operaties) negeerde ze de piano voor een lange tijd.
Eenmaal op school kreeg ze intresse in optreden en ging bij de toneelgroep van haar school. Toen ze 15 jaar was begon ze met het schrijven van haar eerste liedjes. Het alleerste nummer was Aozora die ze later ook daadwerkelijk heeft uitgebracht op de single Honnou. Ze nam ook deel aan verschillende bands op haar school.
In 1995 won haar band Marvelous Marbles de tweede prijs in de Yamaha Teen Music Festival. Ze was toen pas 17 jaar oud. Ze begon eigenlijk als de drummer van de band, maar werd later de vocalist. Het jaar daarop deed ze mee als solo artieste in Music Quest Japan 1996 met het nummer Koko de kisu shite, een nummer dat ze later uitbracht als single. Ze won hiermee de eerste plaats!
Rond deze tijd koos ze een andere naam. In plaats van Yumiko koos ze Ringo als haar naam. Er gaan verschillende theoriën rond de keuze van deze naam. Het betekend appel in het Japans en ze vertelt dat het komt door vroeger, toen ze een kind was. Ze werd altijd snel verlegen en bloosde heel veel, ze werd dus zo rood als een appel. Andere kinderen hadden haar toen al deze naam gegeven.
Na haar overwinning vertrok Shéna naar London voor zes maanden om daar theater en Engels te studeren. Eenmaal terug in Japan ondertekende ze een contract bij Toshiba-EMI en bracht haar eerste single, Koufukuron uit op 27 Mei 1998. Op 9 September bracht ze de maxi single Kabukicho no Jyoou uit.
In Januari 1999 bracht ze Koko de Kisu Shite uit, het nummer waarmee ze dus de Music Quest Japan had gewonnen. Een maand later kwam ze met haar debuutalbum; Muzai Moratorium. In Oktober volgde Honnou waar het nummer Aozora opstond, wat het allereerste nummer was dat ze ooit schreef. Ook werd Koufukuron opnieuw uitgebracht met een extra nummer.
In November kwam ook haar eerste video uit, Seiteki Healing Vol.1- met daarop vijf PVs waarvan de PV voor Honnou het meest memorabel blijft door haar rol als zuster in die clip.
Het jaar 2000 was erg hectisch. Als eerste bracht Shéna twee maxi-singles, genaamd Gibusu en Tsumi To Batsu uit op 26 Januari. Twee maanden later kwam ze met haar tweede album, Shouso Strip waarop ze van haar rock-style naar andere soorten muziek was overgestapt met veel verschillende instrumenten. Dit tweede album verkocht veel beter dan haar debuutalbum en ze werd dan ook landelijk bekend. Ze hield een landelijke tour en had veel interviews en TV optredens waarna ze helemaal uitgeput raakte.
In Augustus bracht ze Seiteki Healing Vol.2- uit, wat haar tweede PV collectie was en op dezelfde dag was Seiteki Healing Vol.1- opnieuw uitgebracht op DVD. Haar eerste twee concert opnames, Gekokujyo Xstasy en Hatsuiku status kwamen uit op 7 December, zowel op VHS als op DVD.
Alles werd weer wat rustiger voor Shéna en ze verdween uit de schijnwerpers. Snel werd duidelijk dat de 24-jarige zangeres ging trouwen met Yayoshi Junji, haar gitarist voor haar eerste tour. Samen kregen ze een zoon, maar 14 maanden later waren ze al weer gescheiden.
Ze kwam terug met een single getiteld Mayonaka wa Junketsu die nogal een ska-jazz stijl had.
Om de verjaardag van haar debuut single Koufukuron te vieren gaf ze op 27 Mei 2002 een dubbelalbum uit, getiteld Utaite Myoli (ook wel bekend alsUtaite Myouri). Het is een collectie van haar favourite liedjes. Ookal is het technisch gezien haar derde album telt ze het zelf niet als haar derde, omdat het een cover album is en ze het gevoel heeft dat ze fans teleurstelt met alleen maar covers. Toch behaalde het de eerste plaats op de Oricon charts en bleef daar staan voor 9 weken! Het interessantste is dat sommige nummers op dit albums duetten zijn, zoals Tamanegi no Happy Song met haar broer Junpei Shéna. Hij bracht op dezelfde dag zijn album discover uit waar ook een duet met Shéna Ringo opstaat, namelijk WHERE IS THE LOVE. Tijdens deze periode maakte Shéna maar weinig publieke verschijningen.
Op 22 Januari 2003 kwam Stem ~Daimyou Asobi Hen~uit en behaalde de eerste plaats op de Oricon hitlijst waar het 12 weken in stond. Het was de thema-song voor de film 'Hyakuiro Megane', waarin Shéna een rol speelde. De CD had daarom wat extra's die met de film te maken hadden, zoals backstage materiaal.
Shéna veranderde qua stijl in 2003 ook erg, ze verruilde haar rock imago voor een kimono en leek een stuk normaler in interviews.
Haar derde album, Karuki Zamen Kuri no Hana (ook wel bekend als Kalk Samen Kuri no Hana) werd uitgebracht op 23 februari en word als het meest perfecte album afkomstig van Shéna gezien. Het is een kunstwerk dat niet omschreven kan worden met alleen maar woorden en het shockeerde luisteraars en hierdoor werd het een enorm album; niet alleen stond het op de eerste plek in de Oricon hitlijsten en bleef erin staan voor 20 weken, het kwam ook nog eens op nummer 28 binnen op de wereld hitlijsten, waarin het twee bleken bleef staan. Net zoals de singles ervoor was dit album symmetrische perfectie. Met een lengte van precies 44:44, vloeide elk nummer over in het andere voordat het tot een climax kwam met het nummer Souretsu. Dit was haar laatste soloalbum.
Naast dit album werden ook een aantal DVDs uitgegeven. Een concert DVD; Baishou Ecstasy en een PV collectie, Seiteki Healing -Vol.3-.
Toch was Shéna Ringo niet tevreden met haar success. Ze was er moe van om gezien te worden als een gek en wou zich focusen op haar muziek in plaats van haar uiterlijk. Op 25 November (haar verjaardag) bracht ze Ringo no Uta uit. Dit zou haar laaste CD als soloartieste zijn. Het nummer Ringo no Uta is een soort van omschrijving van wie ze is (de titel vertaald naar Appels lied, oftewel, Ringos lied). Ze omschrijft zichzelf in de songtekst als een appelboom die mensen haar appels (oftewel, liedjes, creativiteit?) zal geven.
De andere twee nummers op de single zijn La Salle Da Bain, een Engelse versie van het nummer Yokushitsu (die van Shouso Strip komt) en Ringö Catalogue ~Hokuro Jidai Saihen Tobari~.
Dit laatste nummer is echt een afsluiting van haar hele carière, het bestaat eigenlijk uit al Shénas uitgaven tot nu toe.
Vanaf die tijd zou Shéna geen soloartieste meer zijn. Ze benadrukte dit nog eens extra door haar beroemde moedervlek (bij haar mond) te laten verwijderen.
Haar laatste tour, Sugoroku Xstaxy werd uitgebracht op DVD onder de naam Electric Mole. Tijdens deze tour stelde ze een aantal muzikanten voor. De gitarist Hirama Mickey Mikio, de drummer Hata Toshiki, bassist Kameda Seiji en de pianist Hiizumi HzM Masayuki. Deze vier zouden samen met Shiina een nieuwe band beginnen, genaamd Tokyo Jihen.
Over de spelling van haar naam wordt nog wel eens moeilijk gedaan. Shiina Ringo, Shéna Ringö, Sheena Ringo, het komt allemaal op dezelfde artistieke zangeres neer.
Beroemd vanwege haar unieke en ietwat nasale stem weet Shéna de grenzen tussen verschillende muziekgenres te doorbreken. Met haar krachtige, soms raadselachtige lyrics en variërende muziek weet ze dit alles tot een dynamische en schokkende mix te maken. Geen van haar albums en eigenlijk geen van haar nummers klinken hetzelfde. Het is dan ook geen verrassing dat Shéna een van de betere muzikanten is.
