Nana Kitade feat. Loveless live in Amsterdam

auteur: Nathalie

© Nana Kitade - JaME - Angélique Dorchat

Op 4 mei, de avond van de dodenherdenking, speelt popartieste Nana Kitade in Winston, Amsterdam. Nana debuteerde op haar zestiende, werd bekend dankzij tie-ins met anime en dankzij haar gevoel voor stijl was ze al snel een gothic lolita icoon. Sinds een paar jaar zoekt ze echter haar eigen weg, en die leidde haar naar Taizo -in de jaren '90 gitarist van FEEL- met wie ze de band Loveless oprichtte.

Maar voordat ze haar nieuwe werk mag tonen, is het eerst tijd voor de half Japanse, half Franse support act Lamia Cross. Dit duo begint met de belofte het publiek op te warmen voor de "lieftallige Nana". Hier werken ze gedurende veertig minuten aan met een mix van metal en electro, welke bij vlagen niet zou misstaan in een 80's gothic club. Madame Lamia Cross is uitgedost in een mengeling van gothic en Japanse mode, zoals een leren choker en kimono-top. Dit in schril contrast met Fab, haar gitarist en enige metgezel op het podium. Met zijn bandshirt en slierterige haar onder een versleten pet valt hij behoorlijk uit de toon.

Maar het gaat om de muziek, en die is goed. Tijdens de olijke maar ietwat vreemde afsluiter Lady Marmelade besluiten zelfs wat lolita's hun moves te laten zien, waarvan er overigens niet veel aanwezig zijn gezien de status van Nana Kitade in de gothic lolita mode. En na zes nummers, waaronder ROSE WHISPER, Don't Cry en As if... is het publiek inderdaad al lekker losgemaakt.

Een halfuur later is het podium sfeervol opgebouwd; de kandelaars met brandende kaarsen, het bijzettafeltje met zwart-witgestreepte megafoon en de barokstoel met roze voering wekken zeker de nieuwsgierigheid. Plotseling verschijnt Taizo, stijlvol gekleed. Door de speakers klinkt een speeldoosmelodietje, eerst lieflijk, maar dan asynchroon en steeds duisterder. Wanneer de inmiddels spookachtige melodie haar einde nadert komt Nana op.

Gehuld in een korset met opengewerkte minirok zien we geen lolita, maar een sexy volwassen vrouw. In plaats van de zoete zang van haar albums kreunt Kitade in haar microfoon en in plaats van degelijke pop is er meer plaats voor rock met een vleugje ambient. Halverwege de avond pakt Nana haar viool erbij voor I Wanna Be Your Dog, een cover van The Stooges. Het kost wat lef om als gothic lolita zo'n nummer te spelen, en ondanks dat het een goede uitvoering is, mist het door de cleane sfeer toch die rauwe edge die het origineel wel heeft.

Helaas was het geluid slecht afgesteld, waardoor veel melodie verloren ging in ruis en gekraak. Maar de frêle stoeipoes stoort zich daar niet aan, ze brengt haar nummers juist vol overtuiging. Ze speelt liggend gitaar, danst en springt. Haar stoel wordt ondertussen ook op alle mogelijke manieren gebruikt. Taizo daarentegen heeft alleen aandacht voor zijn gitaar en laptop, wat geen probleem vormt omdat Nana duidelijk ervaring heeft met optreden en prima de aandacht voor zichzelf kan opeisen.

Voor Kesenai tsumi gebruikt de zangeres haar megafoon en komt ze dichter bij de fans dan ze hadden kunnen dromen. Tijdens de gitaarsolo pakt ze haar stoel en zet hem middenin de zaal, waar ze het nummer voortzet. Voor ze aan het laatste nummer begint bedankt ze haar staf (het is het laatste optreden van de tour) en het publiek en vertelt ze hoe mooi ze de stad Amsterdam vindt.

Wanneer Nana en Taizo het podium af zijn begint het publiek "Happy Birthday" te zingen, want twee dagen eerder was Nana's verjaardag. Stralend springt ze vanachter het gordijn het podium op met een brede grijns op haar gezicht en haar armen wijd uitgespreid. Ze ontvangt een knuffeltje van een fan en bij gebrek aan een verjaardagstaart blaast ze de kaarsjes van de kandelaar uit.

De bezoekers leken nog even te moeten wennen aan de licht ontoegankelijke rock van Loveless; er zat meer beweging in tijdens het voorprogramma. Nana Kitade gaf echter wel een goede show waarin ze liet zien wie ze tegenwoordig is. En door het vele contact met de fans zullen velen met een glimlach aan deze avond terugdenken.