Interview met HEAD PHONES PRESIDENT

auteur: Aurore & Fox - vertaling: Shiryu

© Aurore - JaME

Tijdens Japan Expo Sud in de stad Marseille (Frankrijk) sprak JaME met HEAD PHONES PRESIDENT. De band, die sinds het einde van vorig jaar bestaat uit vier leden in plaats van vijf, ontving ons met een brede glimlach om te praten over hun band, hun muziek en hun projecten.


Zouden jullie jezelf kunnen voorstellen aan de mensen die jullie nog niet kennen?
Hiro: Ik ben Hiro, de gitarist.
ANZA: Ik ben ANZA, de zangeres.
Batch: Ik ben Batch, de drummer.
Narumi: Narumi, de bassist.

ANZA en Hiro, jullie beiden zijn de oprichters van de band. Hoe zijn jullie op het idee gekomen HEAD PHONES PRESIDENT op te richten? En hoe hebben jullie de andere leden ontmoet?
ANZA: Oorspronkelijk had ik een solocarrière. Tijdens mijn optredens had ik muzikanten nodig die mij op het podium vergezelden. Het agentschap waarvoor ik werkte had ook andere muzikanten onder zijn hoede, waaronder Hiro. We hadden de mogelijkheid om meerdere keren met elkaar van gedachten te wisselen en we besloten om muziek te maken die harder en heavier was. Narumi was eerst de gitarist van een andere band. Vlak voor ons eerste concert in New York hadden we wat problemen met onze bassist, die door familieomstandigheden niet meer verder kon spelen. Daarom vroegen we Narumi om met spoed in te vallen, hoewel hij eigenlijk een gitarist was. (lacht)

Was het niet moeilijk om alle songs op zo’n korte termijn te leren spelen?
Narumi: Eigenlijk was ik al fan van de band. Ik ging naar hun concerten en ik was vaak werkzaam als staflid (lacht), dus zo moeilijk was het niet.
ANZA: Vijf jaar geleden verlieten sommige leden de band. En Batch ondersteunt ons al drie en een half jaar als drummer. Hij was dus regelmatig aanwezig op concerten en dergelijke, maar hij is nog maar sinds twee jaar officieel lid van de groep.

Een tijdje geleden verliet gitarist Mar de band, waardoor jullie met maar vier leden overbleven. Zullen jullie met z’n vieren blijven of gaan jullie op zoek naar een vijfde lid?
ANZA: Mar is afgelopen jaar inderdaad gestopt met het maken van muziek, vanwege privézaken. We maken al elf jaar samen muziek, dus in tegenstelling tot een nieuwe band is het veel moeilijker om een nieuw lid te verenigen met de band, in plaats van met vier leden door te gaan.

En hoe zit het met de songs? Is het niet te moeilijk om de muziek aan te passen voor vier personen?
ANZA: Oorspronkelijk waren er twee gitaristen, maar Mar was nooit de leidende gitarist, aangezien Hiro die rol vervulde. Over het algemeen is wat Mar speelde nu overgenomen door Narumi op bas.

Jullie zijn als band al meer dan tien jaar actief. Wat vinden jullie van de evolutie die jullie muziek is ondergaan, als je terugkijkt?
ANZA: Tot nu toe hebben we nog niet echt de kans gehad om concerten in Europa te houden, op één keer in Zweden na. We overwegen binnenkort een tour te doen.

Jullie moeten al heel wat verschillende ervaringen hebben opgedaan in zoveel jaar. Kunnen jullie ons vertellen over de beste of slechtste ervaringen die jullie hebben gehad?
ANZA: Hmm… er zijn er twee. Eén in Japan en een tweede in Europa. In het buitenland zijn de fans erg enthousiast. Hier kunnen we echt contact maken met het publiek en we willen de passie die ze voor ons hebben niet verloren laten gaan. In Japan is de beste ervaring tot nu toe dat we in 2007 aan een rockfestival hebben mogen deelnemen waar grote namen als Slipknot optraden. Het is het allergrootste rockfestival in Japan en we zijn blij dat we eraan hebben deelgenomen.

Anza, je bent je carrière begonnen met het spelen van musicals, waar je rollen als Sailor Moon speelde. Hoe ben je van dit pop-achtige genre overgeschakeld naar metal?
ANZA: (lacht) Voor mij verandert er niet zo veel. Ik wilde vooral allerlei emoties uit het diepste van mijn hart tot uitdrukking brengen en in musicals en musical comedy's is het soms lastig om verdriet of andere negatieve gevoelens uit te drukken. Toen richtte ik me op rock, hardrock, omdat het me meer gepast leek. Maar voor mij is het niet zo verschillend. Maar inderdaad, voor sommige Japanse fans ben ik de duivel geworden.

Je bent de enige vrouw in de groep, hoe voelt dat?
ANZA: Geen probleem! (in Engels) Ik ben een tomboy en de andere leden zijn net kleine meisjes. (lacht)

Hoe componeren jullie de songs?
Hiro: In feite spreken we eerst af om samen wat te jammen. We discussiëren met elkaar en ieder komt met zijn eigen ideeën. Als iedereen dan z’n zegje heeft gedaan, geven we de songs vorm in de studio.

Zorgt het niet voor veel problemen om een balans te vinden tussen iedereen zijn verwachtingen?
ANZA: Hmm…soms botsen we met Hiro. Tussen de gitarist en de zangeres werkt het niet helemaal lekker. Dat komt omdat we allemaal denken dat we de leider zijn. (lacht)

Jullie gebruiken vaak Engels in jullie teksten. Is het moeilijk om in het Engels te zingen en te schrijven?
ANZA: De tekst wordt eerst in het Japans geschreven en en daarna vertalen we de tekst zoals de meeste bands dat doen. Ook al spreek ik niet echt Engels, de manier waarop ik zinnen maak en mezelf uitdruk lijkt dichter bij het Engels dan het Japans te liggen.Narumi vertaalt alles dat ik schrijf naar het Engels.

Er zitten enkele tribal elementen in jullie muziek. Anza, jij hebt Zuid-Afrikaanse roots aan je moeders kant. Heeft dit invloed op je muziek?
ANZA: Ja, ik denk dat die Zuid-Afrikaanse afkomst op de een of andere manier een sterke rol speelt, maar wereldmuziek inspireert me in het algemeen. Ik hou erg veel van Indische muziek bijvoorbeeld, dus bepaalde invloeden komen voort uit mijn eigen smaak.

Op het podium druk je je op een bijzondere manier uit. Je komt zeer gesloten over, maar communiceert wel heel goed met het publiek. Hoe doe je dat?
ANZA: Het is niet ons doel om dichter bij het publiek te komen en onze muziek is niet bedoeld om mensen bij elkaar te brengen. We willen echt dat de mensen van onze muziek kunnen genieten en de vrijheid hebben om deze muziek te waarderen. Het is niet de bedoeling om onze muziek op te leggen aan iemand en we hopen dat we omhoog gaan in plaats van vooruit.

Het is niet de eerste keer dat jullie op een dergelijke conventie optreden; iets wat sterk verschilt van een rockfestival of een ander concert. Waarin liggen volgens jullie de verschillen?
ANZA: In tegenstelling tot Japan is er geen scheiding tussen rock en animatie. Er zijn veel mensen in het buitenland die van zowel metal als animatie houden, en het is waar dat het veel gemakkelijker is, omdat die mensen niet in hokjes denken. Men kan van zowel rock als anime houden.

Jullie laatste album "Pobl Liw" is een self-cover album. Waarom hebben jullie ervoor gekozen om een dergelijk album uit te brengen en waar lag de uitdaging in het opnieuw opnemen van jullie eigen nummers?
ANZA: Eigenlijk is het balletje gaan rollen op een Braziliaanse animeconventie waar we aanwezig waren. Ze vertelden ons dat we akoestische nummers moesten spelen, iets wat we nog nooit eerder hadden gedaan. We kozen toen twee nummers die we zodanig bewerkten dat ze akoestisch te spelen waren. Omdat het resultaat best goed was besloten we om een akoestisch album uit te brengen ter gelegenheid van ons tienjarig bestaan.
Hiro: De muzikale arrangementen waren minder ingewikkeld dan we hadden gedacht. Omdat de muziek goed opgebouwd was en de compositie leuk klonk, was het niet zo moeilijk om de songs akoestisch te maken.

Welke andere plannen koesteren jullie naast een Europese tournee?
ANZA: Als eerste zullen we wanneer we terug zijn in Japan voornamelijk bezig zijn met de voorbereidingen op ons nieuwe album, waarvoor we de songs nog moeten schrijven. In april en mei zullen we de studio ingaan om alles op te nemen. In juni zal er een DVD uitgebracht worden, na het einde van onze eerste one-man tour.

Heel erg bedankt!
HEAD PHONES PRESIDENT: Bedankt.


JaME wil HEAD PHONES PRESIDENT, hun management en de medewerkers van Japan Expo bedanken voor het mogelijk maken van dit interview.