auteur: Zy - vertaling: Shiryu

© 2010 Zy.connection Inc. All Rights Reserved.

Het is vijftien jaar geleden geleden dat Plastic Tree hun eerste CD, Strange fruits- Kimyou na kajitsu heeft uitgebracht. Dit jaar zullen ze met Strange fruits -Kimyou na kajitsu-15 shuu nen・Tsuikai kouen (Strange Fruits 15th Anniversary, Looking Back) door het land trekken, een show waarin we kunnen zien hoeveel hun muziek geëvolueerd is. (De live show zal op drie locaties plaatsvinden: Tokyo, Nagoya en Osaka. De show in Tokyo vond plaats op 3 mei in de JCB Hall.) We hadden een persoonlijk interview met zanger Arimura Ryutaro en vroegen hem alle songs van het eerste album te verklaren en dieper in te gaan op het ontstaan van de band Plastic Tree.

Psycho Garden

De song was heel snel gemaakt. Ik herinner me nog dat we het in een studio maakten die dicht tegen de kustlijn van Inage in Chiba gelegen was. Tadashi speelde de intro en legde uit wat voor een soort song hij aan het spelen was. Toen speelde Tadashi bas en zong hij in de studio. We konden het heel goed met elkaar vinden. Het was een gevoel zoals je enkel bij A melodieën hebt. (glimlacht)

De studio was eerder groot, hoewel het in het midden van de stad gelegen was. Het was bovendien een goede studio. Er was een open ruimte en het werd niet zoveel gebruikt door andere bands. Het goede was dat er in de studio een wit bord aanwezig was waarop we de songs konden schrijven zodra ze in ons op kwamen. Zijn de lyrics beangstigend? (lacht) Ik wist niet hoe ik songteksten moest schrijven. Ik schreef wat ik me inbeeldde als ik naar het lied luisterde. (glimlacht)

twice

Ik heb veel ideeën in dit lied gestoken. Het was de eerste die ik maakte. Toen Tadashi en ik besloten om een band op te richten, kwam hij bij me thuis langs om songs te schrijven. Ik luisterde naar enkele verzen die Tadashi speelde en zei "Deze zijn goed!" (lacht). Het was net alsof een vriend van me bij me thuis langs kwam om wat gitaar te spelen voor de lol. (lacht) Maar ik herinner me dat ik enorm ontroerd was, omdat het zo een goed nummer was. (lacht) Ik denk dat het ons ongeveer drie dagen kostte om het te voltooien.

En ik herinner me dat er een duif stierf toen we die plaat maakten. Ik vond een duif tijdens mijn part time job. Hij bleek gewond te zijn. Daarop ging ik naar Tadashi en zei "Ik heb een duif thuis." Maar toen we bij mij thuis aankwamen en de kartonnen doos, waarin ik de duif had gestoken, openden, was ze reeds dood. (lacht) Dus hebben we de duif maar dicht bij het huis begraven... Daarna maakten we het lied en het resultaat was hevig en droevig tegelijk. (lacht)

Cream

Ik herinner me het niet zo goed maar ik denk dat we het misschien in de studio opnamen. Ik herinnner me dat het een erg lang lied werd, dus was het moeilijk om de tekst ervoor te schrijven. En ik denk dat van alle songs die ik op Strange fruits inzong, ik het meeste zong in deze. Men zou kunnen zeggen dat deze song op een bepaalde manier het begin van de band inluidde. De chaotische sfeer die je kunt voelen, is een goede weerspiegeling van hoe de band toen was. (lacht) Ik denk dat je goed de jeugdigheid van de band kan bespeuren in die plaat. Er waren zoveel dingen die we wilden doen.

De rest van dit interview is te lezen in Zy 52.
© 2010 Zy. Connection Inc. Alle rechten voorbehouden.