Daisuke Oshida werd geboren op 30 juli 1978 in Tokyo en was verbonden met de stad tot het eind. Al vroeg werd bekend dat hij leed aan een hartaandoening. Dit beïnvloedde de manier waarop hij de wereld zag, maar weerhield hem niet van het hebben van een actieve levensstijl.
Als tiener begon hij met drummen en zijn eerste band was Le’Cheri, na de release van een eerste demotape omgedoopt tot Fatima. Vanaf dat moment was hij erg betrokken in de visual kei beweging. Fatima identificeerde zich duidelijk met deze stijl en Daisuke dostte zich uit met extravagante make-up, blauw haar en kostuums geïnspireerd op medische uniformen, een manier van kleden die toen erg populair was. Helaas ging het niet lang goed: al na de release van de eerste single besloot Daisuke de band te verlaten. Zoals vaak in Japan werd de ware reden voor het vertrek niet gegeven, al wordt gezegd dat de drummer er genoeg van had het vierde bandlid te zijn (zie de cover van de single Downer) en in de schaduw van zijn bandleden te staan. Zoals hij later zelf omschreef: "Als drummer is er een limiet aan zelfexpressie. Daarom ben ik nu zanger, zodat ik mijn gevoelens kan uiten."Na Fatima in 1999 verlaten te hebben, zou Daisuke depressief zijn geworden, en het was DIR EN GREY's Kyo die hem erbovenop hielp, hem erop wijzend dat hij zou kunnen proberen zanger te worden. Of dit verhaal waar is, is irrelevant, want het bleek een succes. Hij had alles wat een zanger nodig had: het uiterlijk, de stem en een indrukwekkend podiumkarakter. Uiteindelijk kreeg Daisuke de titel "Charisma Vocalist" en zo wordt hij door iedereen herinnerd.
Een paar maanden na zijn vertrek bij Fatima vormde hij met bassist Masaya de band die één van de pioneers van Jrock in Europa zou worden, kagerou. Gitarist werd Yuana, een vriend van Fatima's zanger. We zouden veel over kagerou's geschiedenis en succes kunnen schrijven, maar dit is niet de plaats noch de tijd. Wat we wel op kunnen merken is dat Daisuke's unieke persoonlijkheid tot zijn recht kwam in deze groep. Veel artiesten in die tijd bleven bij het typische visual kei beeld met veel over-the-top uiterlijk vertoon. Daisuke echter, ging van opvallende kledij naar een meer eigen, sobere stijl.Als zanger kon Daisuke alles delen wat hij wenste. In interviews benadrukte hij dat zijn teksten en muziek (hij componeerde een paar nummers, waaronder Urami koto en Shikkouyuuyo Sannen) uit zijn hart komen en uitdrukking geven aan zijn ervaringen, gedachten en verlangens. Het was niet zijn ding om zijn gevoelens te verbergen. In kagerou was hij een stem voor zichzelf, maar ook voor de band. De bandnaam is bijvoorbeeld aan hem te danken.
"Kagerou" betekent "eendagsvlieg", wat in de Japanse poëzie een metafoor is voor de vergankelijkheid van het leven. In een interview met JaME zei hij: "Kagerou staat voor kortstondig. Waarom? Omdat het insect niet door heeft dat het, eenmaal volwassen, niet meer dan 24 uur zal leven. Zoals het insect, wil de band elke minuut intens beleven, gezien er korte tijd voor ons is weggelegd. Zelfs al kun je tachtig of negentig worden, wij willen elk moment nu benutten. Daarom heten wij kagerou."Niet wetend wat de toekomst voor hem inhield, gaf Daisuke zich compleet voor zijn projecten en zijn fans. Door deze inzet, zijn charisma en zijn energieke optredens won kagerou al snel aan populariteit, en niet alleen in Japan. Ondanks zijn vliegangst reisde hij af naar Hong Kong en Shanghai. In 2005 hoorde kagerou bij de eerste bands die de populariteit van Jrock in Europa deed groeien.
Het Europese publiek ging uit zijn dak voor de fijngebouwde zanger (slechts 163 cm & 48 kg) die, eenmaal op het podium zich een rockmonster toonde. Tijdens interviews hield hij zich op de achtergrond en hadden andere leden het woord. Het podium was de plaats waar Daisuke zich mocht laten zien. Zijn legendarische manier van optreden maakte van veel toeschouwers echte fans. De visual kei beweging heeft duidelijk invloed op zijn stijl gehad - Daisuke gebruikte naast zang veelvuldig pantomime en creëerde daarmee een theatrale sfeer.Mettertijd veranderde het stricte visual kei imago van kagerou, ook zichtbaar in het optreden van de zanger, die nu meer overeenkomsten vertoonde met de typische rockzanger. Hij deed veel aan crowdsurfen - tot grote ergernis van roadies en bodyguards, die hem weer uit de handen van de fans moesten trekken. Daisuke sprong, draaide en klom overal op waar hij maar bijkon. Voeg daar zijn zangkwaliteiten aan toe en je hebt een waanzinnige show. In één nummer kon hij grunten, maniakaal schreeuwen, plotseling gaan fluisteren en dan weer helder zingen. De variatie in emoties die hij uit kon drukken wekte zowel bewondering als bezorgdheid op, vooral wanneer de zanger nauwelijks meer kon staan en zichzelf toch weer in het publiek gooide. Vaak noemde Daisuke zichzelf een masochist, en op deze momenten was te zien waarom.
Daisuke voelde zich sterk verbonden met zijn land en ondanks optredens in Europa liet kagerou zich nooit in met het simpel imiteren van Westerse bands. Op zijn schouder liet hij het gezicht van een demoon tatoëren, lijkend op een uit het Noh theater. Misschien had het te maken met zijn podiumkarakter. Dankzij Japan-gerelateerde referenties in zijn teksten werd kagerou soms gelinkt aan angura kei, een stijl die de somberheid en diepere motieven van Japanse tradities gebruikt.Ondanks zijn imago van een instabiel persoon met sterke emoties, kon hij makkelijk met mensen omgaan. In zijn vriendengroep zijn onder andere Tatsurou (MUCC), Gara (Merry), en Satoshi (Girugamesh), die hem als mentor zag, te vinden. De eerder genoemde Kyo was niet alleen kagerou's steun als een soort producer en Daisuke's mentor, maar een levenslange vriend. Tijdens een concert op 15 juli droeg Kyo een nummer aan hem op, maar raakte halverwege overmand door zijn tranen. Ook schreef hij een zeer persoonlijk bericht op zijn blog, waarin hij Daisuke herinnerde en zich bij diens dood probeerde neer te leggen.
Fans die hem ontmoet hebben tijdens signeersessies, herinneren zich hem als een beetje gereserveerd, maar aardig persoon die vaak lachte. Hij vormde het evenwicht in zijn bands: niet zo extrovert als Shizumi (kagerou) of Hibiki (the studs) en niet zo vervreemd als Kazu of Yukino. Hij was hartelijk, open en altijd vol begrip tegenover de fans. Tijdens een signeersessie in Parijs, vroeg een fan hem naar zijn hond, een teckel die altijd bij hem was in backstagevideo's en foto's. De zanger trok een droevig gezicht en wees met zijn vinger naar de lucht. Geschrokken van haar eigen fout begon de fan zich te verontschuldigen, maar Daisuke maakte zich niet druk, antwoordend: "Maak je geen zorgen, je kon het niet weten... maar ik bedank je diep vanuit mijn hart omdat je hem herinnert. Daardoor ben ik ontroerd, echt waar!"
In 2007 ging kagerou uit elkaar door motieven onbekend voor het publiek. Er deden geruchten de ronde dat het met de financiën te maken had, dat de band zijn beste tijd gehad zou hebben en geen toekomst meer, zelfs als zouden honderden mensen nog naar hun lives komen. De al droevige fans werden hierdoor nog meer in verwarring gebracht. Gelukkig duurde deze periode van onrust niet lang met de komst van the studs, een supergroep met ervaren indie muzikanten yukino, aie en Hibiki. Ook deze band vertrok al snel naar Europa. Helaas bleef the studs niet lang bestaan, slechts twee jaar na de oprichting werd er een stop in activiteiten ingevoerd. Voor Daisuke echter was muziek maken de enige juiste weg, dus kwam hij in juni 2010 met zijn eerste solo single.
De tweede solo single, Daisuke to kuro no injatachi zou in juli uitkomen. Onofficiële bronnen vertellen over een album release in de herfst, een nieuwe start voor the studs gevolgd door concerten in Europa, en een eerste live in de Verenigde Staten. Al deze plannen zijn nu in stukken gevallen. Daisuke, slechts vijfien dagen voor zijn 32ste jaar, is weggenomen met zo'n snelheid dat velen het nog niet echt kunnen geloven. De reden voor zijn dood zal waarschijnlijk nooit aan ons bekend worden gemaakt en de begrafenis is in besloten kring gehouden, maar zijn fans zullen rouwen op hun eigen manier en hun herinneringen aan en ervaringen met Daisuke blijven koesteren.In de Japanse rock en in harten van fans, vrienden en familie is een leegte gekomen. En ondanks zijn harde woorden in Sakurakurakura "Er is geen eeuwigheid, alles wacht de dood af", kunnen we een troost vinden in andere woorden die hij vaak sprak: "Leef elk moment alsof het de laatste was, niet met angst, maar met blijdschap omdat je het moment mee mag maken". Ook al is Daisuke weg, zijn erfenis leeft door in de inspiratie die mensen in hem vinden.
怖い今を暗い今を黒い今を越えろ...
Kowai ima wo kurai ima wo kuroi ima wo koero...
Laten we doorstaan het beangstigende heden, het donkere heden, het zwarte heden...
