auteur: Kay

© JaME

Ondanks dat de naam Anli Pollicino een onbekend begrip was voor Nederlandse visual kei fans toen de band hun Europese tour aankondigde, weerhield het sommigen er niet van om op de ochtend van 4 juni al bij de concertzaal te gaan wachten. Dit tot hilariteit van de voorbijgangers, die soms zelfs foto's namen van het groepje dat voor de deur van Winston stond. Want ook al waren de fans niet eens zo uitbundig gekleed, kennelijk waren visual kei fans zelfs voor De Wallen vreemd. Toch was het helemaal niet nodig om vroeg in de rij te staan, want met het beperkte aantal verkochte tickets was het zelfs in het kleine Winston niet moeilijk om een plaatsje vooraan te bemachtigen.

Er kwamen zo'n 80 geïnteresseerden op het concert af, veelal het publiek dat bij bijna alle visual kei concerten in Nederland te vinden is. Dit aantal was vergelijkbaar met het merendeel van de andere concerten die de band gaf in Europa. Een grote uitzondering daarop was Roemenië, waar ze een van de eerste visual kei acts waren en daarom rond de 300 kaarten wisten te verkopen.

Eigenlijk zouden er ook twee Franse bands spelen als opener voor Anli Pollicino, maar de plannen bleken gewijzigd. Op de flyers stonden de namen van de bands nog wel, dus het kwam als een aangename verrassing toen Anli Pollicino zelf begon, want niemand zat echt te wachten op de twee Franse bandjes.

De band trapte af met Time en ook al was het podium klein, de bandleden kregen het voor elkaar om op de energieke nummers vrijelijk te headbangen. Ze spoorden de fans aan mee te springen en schreeuwen, maar dat was niet eens nodig omdat ze vanaf het begin een enorme respons van de fans kregen. Na een aantal energieke rocksongs nam de band een kleine pauze om het publiek aan te spreken. Ook hierbij was de interactie groot, de fans kregen meteen de kans om te reageren op zanger Shindy's "I can not speak Holland" en te juichen terwijl de bandleden zichzelf voorstelden. De vijf muzikanten droegen hun recente kostuums, met een stijlvolle en tegelijkertijd punkachtige look. Vooral Shindy zag er chique uit met zijn zwarte colbertjasje en rode handschoen als accent, en gitarist Takuma had ervoor gekozen om een zilveren masker op zijn gezicht te dragen.

Tijdens de show hadden de bandleden van de fans een paar grote, witte onderbroeken cadeau gekregen, volgeschreven met teksten en tekentjes. Bij de volgende MC werden deze uitgebreid getoond aan het publiek en zorgden voor veel gelach. Op een van de onderbroeken stond zelfs een afbeelding van een föhn, wat een referentie leek te zijn naar het interview dat JaME een tijdje terug met Anli Pollicino heeft gehouden. Daarin vertelden de bandleden dat Shindy zich eens had verbrand aan een föhn toen hij zichzelf probeerde te verwarmen. De kleine onderbreking zorgde voor veel gelach, en ook voor een ontzettend leuke sfeer tussen publiek en band.

Ook muzikaal was de band verrassend sterk, iets wat niet altijd zo is bij visual kei bands die nog maar een paar jaar samen zijn. Ze waren goed op elkaar ingespeeld en klonken bij zowel de hardere nummers als de langzamere erg goed en professioneel. Shindy's stemgeluid mag misschien niet het origineelste zijn, zijn stem klonk indrukwekkend helder en zuiver bij de langzamere stukken. Voor de gitaristen was er ook genoeg ruimte om hun talenten te laten zien met een aantal vingervlugge, dynamische solo's waar ze een luid applaus voor kregen.

Voor het nummer Taste me gaf gitarist Yo-ichi een snel lesje in furitsuke, de armbewegingen die bij het nummer hoorden. De fans volgden zijn instructies op tijdens het pakkende refrein, wat de band breed deed glimlachen.

Bij het encore kreeg drummer Kiyozumi, bijna weggedrukt aan de achterkant van het kleine podium, ook de kans om zichzelf aan het publiek te laten zien. Hij begon het encore alleen en drumde energiek een vlotte beat die uitnodigde om mee te dansen. Bassist Masatoshi kwam even later het podium op en vulde de drummer aan met een pakkende bas-groove. Vervolgens kwamen de twee gitaristen op, gevolgd door Shindy en begonnen ze aan het encore wat bestond uit de nummers Monochrome en Mr.0.

Op het laatst leek de kleine ruimte toch moeilijkheden op te leveren toen Yo-ichi zich bezeerde; tijdens de laatste songs bloedde zijn hoofd. Het zag er kennelijk erger uit dan dat het was, want de gitarist ging gewoon vrolijk lachend verder met spelen. Daarna was het helaas gebeurd met het optreden van Anli Pollicino, maar voor de enthousiaste fans werd er achter in de zaal nog een kleine signeersessie georganiseerd.

Het was voor Anli Pollicino de taak om zichzelf te bewijzen aan het Nederlandse publiek en dit is ze op meerdere vlakken zeker gelukt. Mochten ze ooit nog een keer terug komen naar Nederland, dan kunnen ze rekenen op een klein, maar fanatiek groepje fans om ze aan te moedigen!


Setlist

1. Time
2. Sweet Kiss
3 SLUM JUMP
MC
4. Labyrinth
5. Free Spirit
6. Sungeki Raspberry
MC
7. Peaceful Sleep
8. NEW SONG
9. Snow Venus
MC
10. Taste Me
11. Last tears
12. Slave machine
13. Street smarts

ENCORE
14. Monochrome
15. Mr.0


JaME wil graag Toshihiko Kimura, Jérémy Sobczak en Xavier Norindr bedanken voor hun hulp.