auteur: Nathalie, Aurore & Non Non - vertaling: Nathalie

© Gekido Tour

Voor veel visual kei fans kwam de tour van Anli Pollicino als een verrassing omdat de groep niet heel bekend is. De organisatoren van de tour hebben hen uit een groot aantal geselecteerd en zal hun eerste album binnenkort uitbrengen. Wat heeft deze band dat zij de ontdekking van het jaar genoemd worden? Om dit antwoord te vinden regelde JaME een interview.

Kunnen jullie jezelf voorstellen?
Shindy: Ik ben zanger Shindy.
Yohichi: Ik ben gitarist Yohichi.
Kiyozumi: Ik ben drummer Kiyozumi.
Masatoshi: Ik ben bassist Masatoshi.

Hoe is de band bij elkaar gekomen?
Shindy: Ik heb Kiyozumi ontmoet in een livehouse (kleine concertzaal, red). We konden goed met elkaar opschieten dus creëerden een band. Ik was niet tevreden met de vaardigheden van onze eerste gitarist en onze bassist dacht erover een andere band te beginnen. Dus vroeg ik Takuma en Yohichi bij de band te komen. Masatoshi werd pas officieel lid in augustus, maar daarvoor was hij al support tijdens optredens.

Waar komen jullie vandaan, en heeft dat invloed op jullie muziek?
Allen: We komen allemaal uit Tokyo.
Shindy: Ik weet niet of we door de stad zelf beïnvloed zijn, maar wel door muziekliefhebbers die we in Tokyo hebben ontmoet. Daarmee bedoel ik dat er een kans is dat we geen muzikanten waren geworden als we niet in Tokyo waren geboren.

Anli Pollicino is een aparte naam. Hoe kwamen jullie hierop?
Shindy: Veel visual kei bands hebben sterke namen met lettergrepen als "ga" of "gu", maar ik vind zacht klinkende namen veel modieuzer. Namen met "po" erin klinken redelijk zacht, dus toen ik het woord "Pollicino" zag staan in een tijdschrift besloot ik die te gebruiken. Pollicino is overigens een Italiaanse naam uit de maffia wereld. Ondanks dat het zacht klonk, vond ik het net niet modieus genoeg, dus zette ik "Anli" ervoor. Ik vind het een goede naam omdat het voor ons gevoel klinkt als een Italiaans modemerk. Het spijt me dat het zo vaag klinkt. (lacht)

Is er een regel die jullie als Anli Pollicino nastreven?
Shindy: We willen muziek maken waar we in geloven en niet beïnvloed worden door trends.

Voor de mensen die jullie muziek nog niet kennen: hoe klinkt Anli Pollicino?
Shindy: We klinken hard en emotioneel, maar koesteren ook de melodie. Ik heb nooit nummers gemaakt gebaseerd op vrolijkheid en geluk. Ik voel me aangetrokken tot droevige en sombere gevoelens. We maken muziek waarin die emoties worden gemixt met gewelddadigheid.

Waardoor hebben jullie de drums, bas, gitaar of microfoon opgepakt?
Shindy: Mijn ouders werken beiden in de muziekindustrie dus het muziek maken en het zingen is mij met de paplepel ingegoten. Al dacht ik niet dat ik een rockzanger zou worden, ik luisterde naar Billy Joel en Diana Ross. (lacht)
Yohichi: Ik wilde door mensen erkend worden.
Kiyozumi: Mijn oudere broer speelde in een band en toen ik hen zag oefenen was ik erg onder de indruk. Ik voelde me meteen tot de drums aangetrokken.
Takuma: Ik had de kans gitaar te spelen op mijn junior high school, sindsdien doe ik dit.
Masatoshi: Ik zag een vriend gitaar spelen waarna ik ook begon. Toen ik een andere vriend bas zag spelen raakte ik hierin ook geïnteresseerd. Ik leerde de diepte die in dit instrument zit kennen en speel nu hoofdzakelijk bas.

Is Anli Pollicino jullie eerste band?
Shindy: Mijn tweede.
Yohichi: Voor mij de vierde.
Kiyozumi: Mijn derde.
Takuma: Het is mijn tweede band.
Masatoshi: Mijn vierde.

Afgelopen herfst is jullie eerste mini-album "Fahrenheit 31" uitgebracht. Hoe voelt het om dit op je naam te hebben staan en hebben jullie iets van het proces geleerd?
Shindy: Het was een mogelijkheid terug te kijken op mijn songs. Ik denk dat mijn manier van zingen veel veranderd is ten opzichte van voor het opnameproces.
Yohichi: Ik heb veel geleerd, want ik ontdekte dat ik eigenlijk erg laks was in mijn gitaarspel, of hoe je bepaalde sounds creëert.
Kiyozumi: Het was een goede gelegenheid om de identiteit en de totaalheid van de band te bestuderen.
Takuma: Naast gitaartechnieken heb ik meer geleerd over opnametechnieken, zoals hoe je sounds toevoegt.
Masatoshi: Vroeger luisterde ik alleen maar naar mijn eigen geluid. Ik heb geleerd ook naar de andere bandleden te luisteren.

"Fahrenheit 31" wordt binnenkort in Europa uitgebracht. Kunnen jullie iets over dit album vertellen? Heeft het een thema of concept?
Shindy: Het album heeft een grote verscheidenheid in sfeer. Elk nummer is anders, van hard tot zacht en melodieus. Het is een album dat laat zien dat Anli Pollicino tegelijkertijd zowel hard als delicaat is.

Ondanks dat jullie nog maar net jullie debuut hebben gemaakt, houden jullie binnenkort een Europese tour. Hoe is dit tot stand gekomen?
Shindy: Een Franse promoter luisterde naar onze muziek en vond ons goed. Zij maken deze tour mogelijk. Ik weet niet waarom, maar ondanks dat we nog maar net zijn begonnen met spelen in Japan, worden we al door veel Europeanen gewaardeerd.

Wat zijn de verwachtingen van deze tour?
Shindy: Het is de eerste keer dat we in het buitenland optreden, dus ik ben erg nieuwsgierig naar hoe het gaat voelen om daar te spelen en hoe we kunnen groeien door deze tour.

Wat zou je willen doen en waar wil je naartoe tijdens de tour?
Shindy: Ik wil langs de rivier de Seine lopen.
Yohichi: Ik wil naar een warm waterbron.
Kiyozumi: Ik wil de Arc de Triomphe zien.
Takuma: Shoppen.
Masatoshi: We hebben tegen elkaar gezegd dat als we naar Japan zouden gaan we Tokyo Tower en Mount Fuji willen zien. (lacht)

Welke cadeautjes vind je leuk om te ontvangen van fans, en wat vind je niets?
Shindy: Ik ben altijd blij met cosmetica. Ze helpen me. (lacht). Ik weet nooit wat ik aanmoet met te serieuze brieven van fans.
Yohichi: Ik krijg ook graag cosmetica. Er is niet echt iets dat ik niet graag krijg.
Kiyozumi: Ik word blij van sigaretten en geld. (lacht) Voor mij is er ook niet iets dat ik niet wil hebben.
Takuma: Ik zou tevreden zijn met sigaretten en fanbrieven.
Masatoshi: Ik waardeer rauwe ham en Red Bull. Ik houd niet van grote objecten en speelgoed. Ik kan ze niet weggooien en ze nemen veel ruimte in beslag.

Het blad Rock One en organisator Gekido Tour hebben Anli Pollicino omschreven als beste nieuwe band dit jaar. Waarin vinden jullie Anli Pollicino anders dan andere bands, en wat is jullie specialiteit?
Shindy: Zowel onze karakters als het karakter van de band als geheel maken het verschil tussen ons en andere bands. Ik heb de leden bij elkaar gezocht en geprobeerd ons anders te maken. Misschien zien we er niet eens uit als visual kei.
Takuma: Ik vind het een goed gegeven dat elk bandlid een andere persoonlijkheid heeft.
Shindy: Ik heb vreemde mensen verzameld, dus onze band is vreemd. (lacht)

SINCREA zit bij hetzelfde label als jullie. Kennen jullie hen goed?
Allen: We kennen ze, soms gaan we samen iets drinken. We hebben ook op dezelfde evenementen gespeeld.

Door welke muzikanten zijn jullie beïnvloed?
Shindy: Sebastian Bach (SKID ROW), Amy Lee (Evanescence) en Marilyn Manson.
Yohichi: Jimi Hendrix en Nuno Bettencourt (Extreme).
Kiyozumi: Mike Portnoy (DREAM THEATER) en DEAD END.
Takuma: HIDE (X JAPAN), Paul Gilbert (Mr.Big) en Yngwie Malmsteen.
Masatoshi: LED ZEPPELIN en SLIPKNOT.

Kunnen jullie over elk bandlid een leuk feitje vertellen?
Shindy: Ik heb gehoord dat Yohichi twee tot drie dagen niet doucht na optredens. Als Masatoshi dronken is roept hij mensen op "do" te zeggen (waarmee hij doelt op de muzieknoot C).
Masatoshi: Als Takuma drinkt verandert hij in een draak. Hij transformeert in akuma, een demon. Kiyozumi maakt rare geluiden als hij op de drums slaat, hij klinkt een beetje als Maria Sharapova, de vrouwelijke tennisser. Shindy is gevoelig voor kou. Ooit wilde hij zijn lichaam op warmen met een föhn en verbrandde hij zichzelf.

En tot slot: hebben jullie een boodschap voor de lezers van JaME?
Shindy: We gaan ons hart en ziel in de shows stoppen, zorg dus dat je erbij bent.

JaME wil Anli Pollicino bedanken voor het interview.