MUCC - Freesia

auteur: Ruka - vertaling: Dennis

© Maverick

In november 2009 kwam MUCC met een nieuwe single in twee verschillende edities. Deze review is vooral geschreven over de gelimiteerde editie, want deze bevat drie nummers tegenover twee op de gewone editie. Misschien niet geheel onverwacht, kunnen we toch stellen dat de fans de B-kanten van deze single het leukst zullen vinden, want die spelen in op de verwachte agressieve sound van de groep.

Het eerste nummer van de single, Freesia, opent met een interessante computerbeat, violen en Tatsuro's vervormde vocalen, voordat Miya's gemoederige elektrische gitaar hem bijvalt. De schitterende gitaren en violen in de coupletten, gecombineerd met de vervormde vocalen geven het nummer een speciale sfeer en zetten een hoog niveau neer. Het refrein is bijna mythisch, en Miya voegt er een indrukwekkende huilende gitaarsolo aan toe op het einde van het nummer. Het is duidelijk: deze gitarist stelt nooit teleur! En zoals gebruikelijk, geeft Tatsuro alles met zijn perfecte, imperfecte rauwe stem. Over het geheel is het lied langzaam, maar krachtig en emotioneel. Helaas zal het nummer de hardrock fans even moeten teleurstellen, want headbangen is er hier niet bij.

Shuushifu is vanaf het begin meteen heel anders dan Freesia, en dat verschil is vooral duidelijk dankzij de harde, donkere rock sfeer en het hoge tempo. Het nummer wordt aangevoerd door SATOchi's krachtige ritme en ook door Tatsuro's zang, die soms deels ook als geschreeuw beschreven kan worden. Met de catchy opzwepende refreinen, harde bridge en duistere teksten zal deze track MUCC's fans heel vrolijk maken. MUCC weet hier hun oorspronkelijke sound goed te combineren met hun pop/elektronisch beïnvloede sound van tegenwoordig.

Voor fans van die laatste sound, zal het tweede nummer van de niet gelimiteerde uitgave een welkome aanvulling zijn. Rakuen (Paradise) kent een disco-achtige beat en een rumoerige achtergrond met YUKKE's basgitaar die er bovenuit steekt. Het lied is ongewoon voor MUCC, vooral door de rap van Tatsuro op sommige punten. Desondanks weten het heerlijke refrein en de stevige dans beat toch overeenkomsten te vinden met de recentelijke verandering van de band. Dit lied zou vergeleken kunnen worden met bijvoorbeeld Fuzz of Oz, en is ongetwijfeld leuk om mee te maken tijdens één van MUCC's concerten.

Terug naar de gelimiteerde editie, waar de laatste song een instrumentaal stuk is genaamd Freesia -Rhodesian Ridgeback ver.-. Voor degenen die bekend zijn met andere akoestische- of piano versies van hun nummers, zal het geen verrassing zijn dat dit een mooie klassieke kant van het originele Freesia laat horen. Hoewel er geen zang is in dit nummer met als enige instrument de piano, neemt de track je mee terug naar de duistere melancholische sfeer van MUCC vroeger. Vooral in de bridge komt de melodie van dit nummer meer boven dan in het origineel.

Freesia laat een leuke mix van de sound van de band en hun talent horen. Het zal verschillende mensen goed in het oor liggen dankzij de combinatie van catchy pop-rock met een titelnummer dat ook een mythische sound laat horen. En niet te vergeten, de mooie piano versie daarvan. Als we ook kijken naar de elektronische club sound, kunnen we niets anders zeggen dan dat we zeer onder de indruk zijn. MUCC blijft hun horizon verbreden, en dat met tegelijkertijd hun eigen stijl behouden, is erg knap voor een band die al bijna twaalf jaar bezig is.