auteur: Kay - vertaling: Emy

© JaME

29 december 2007 was niet echt een warme dag, maar er lag geen sneeuw en het was droog, wat een meevaller was voor de ontelbare fans die in de rij stonden voor het J-ROCK INVASION evenement. Twee dagen voordat het evenement zou plaatsvinden lagen er al opgewonden fans in de rij, bepakt met slaapzakken en dekens, in de hoop een plaatsje vooraan het podium te bemachtigen. De fans hadden zeker hun sporen achtergelaten want zo'n honderd meter vanaf de ingang van het Keulener Palladium was de hele stoep bezaait met een lading vuilnis en achtergelaten dekens.

J-ROCK INVASION was niet uitverkocht, maar toch was het Palladium tot aan de nok toe vol. Er waren niet alleen Duitse fans aanwezig, maar ook fans uit andere Europese landen en zelfs een aantal meiden uit Japan waren helemaal afgereisd naar Keulen voor de PS Company bands SuG, SCREW, Kra, alice nine. en Kagrra,. Sommige van hen waren diehard fan van één bepaalde band; anderen kwamen voor alle vijf de bands.

Veel van de bezoekers hadden zich gekleed naar het evenement, met verschillende visual kei-achtige outfits en cosplay, waarvan sommige outfits zo schitterend waren dat ze bijna nog mooier waren dan die van de bandleden zelf. Niet alle looks waren even succesvol, en anderen zagen eruit alsof ze zich hadden weten te wurmen in veel te strakke, niet-passende kleding. Het leek bijna een wedstrijd van wie het meest bekeken werd en een meisje in een roze knuffelberenpak met Kra's logo op de achterkant leek deze twijfelachtige eer te ontvangen.

De menigte begon opgewonden te schreeuwen toen de lampen uitgingen en de eerste band, SuG, tevoorschijn kwam en begon te spelen. Het was iets na vijven, en de organisatie had erg hun best gedaan om het evenement niet te laat te starten, wat normaal gesproken helaas een vaak voorkomende tekortkoming is bij Jrock evenementen.

Ondanks het feit dat de oshare kei band op dat moment amper een jaar bestond, was SuG's optreden erg professioneel en de band leek op hun gemak om voor paar duizend schreeuwende fans te staan. Breed glimlachend, bracht de band hun thema "heavy positive rock" zeker over met hun vlotte liedjes. De vijf band leden droegen dezelfde kleurvolle punky outfits als in hun I SCREAM PARTY promotie foto's en video. Takeru, de blonde zanger, begaf zich soms naar de hoeken van het podium en spoorde het publiek aan. De fans reageerden enthousiast en zo zette SuG de sfeer voor de avond.

Hun setlist bevatte een selectie van al hun releases plus een nieuw nummer en na vijf liedjes verliet de band het podium. Ondanks dat ze de eerste band van het festival waren, ging het publiek uit hun dak en met hun korte optreden handen ze toch vanaf het begin af aan een groot feest weten te creëren.

In plaats van te wachten terwijl het podium veranderd werd, gingen de gordijnen dicht en zanger Takeru en gitarist Yuiji, verschenen op het podium samen met de gastheer en een vertaler. De gastheer legde out dat in plaats van gewoon te wachten, zij de tijd zouden opvullen met kleine interviews. Er werden een paar vragen gesteld, algemene vragen zoals "Wat betekent de naam van de band?", "Wat voor muziek luister je privé?" maar ook "Wat vind je van de meiden hier?". Elk antwoord werd beloond met luid gejoel en toen verlieten ook zij het podium om plaats te maken voor de volgende band.

Toen was het tijd voor de volgende PSC indie band, SCREW. Gevormd in 2006, lieten deze nieuwelingen zien dat ook zij een goed optreden konden neerzetten. De band ging meer voor de "traditionele" visual kei look met uitzondering van zanger Byo. Hij droeg een goudkleurig net pak, compleet met gouden sneakers. Het was een bijzonder gezicht, maar omdat zijn outfit eruit zag alsof het een maat te groot was gekocht, slobberde de te grote broek raar rond zijn tengere gestalte.

De band had een agressievere sound en optreden dan de vrolijke SuG. Ze presenteerden de fans een "best-of" setlist, wat inhield dat er verschillende nummers van hun oudste en nieuwste releases gespeeld werden. Ondanks het feit dat ze nog erg nieuw en niet zo bekend zijn, verwelkomde het publiek hen met enthousiasme. Verschillende mensen waren aan het headbangen daar waar er genoeg ruimte was, en anderen gooiden hun vuisten in de lucht en sprongen op en neer op het ritme van de muziek.

Na vijf songs moesten ook zij gedag zeggen tegen het publiek. Als afscheid gooiden ze hun drumsticks en plectrums in de menigte en verlieten het podium.

Deze keer was het de beurt aan de gouden Byo en drummer Jin voor een klein interview om de tijd te vullen tussen SCREW en de volgende band. Het interview ging vrijwel op de zelfde manier als die van SuG, met standaard vragen en ook zij ontvingen een luid gejuich op elk antwoord. Tijdens elk interview deed de organisatie een kleine loterij met een aantal gesigneerde posters van elke band. Tijdens deze korte pauze kregen de twee muzikanten het voor elkaar om de meiden in het publiek nog harder te laten gillen door elkaar te kussen. Zelfs het trekken van de lootjes voor de posterwedstrijd kreeg een erotisch tintje, toen ze de kaartjes aan elkaar over gaven met hun lippen. Natuurlijk gilden de meiden nog harder bij het zien van deze fanservice.

Iets wat voor het publiek een grote opluchting was, was het geluid in het Palladium. Tijdens het vorige Jrock evenement dat hier plaatsvond, J-SHOCK, was de kwaliteit erg minimaal. Deze keer was het vanaf het begin al duidelijk dat de geluidskwaliteit een stuk beter was. Het geluid was helder en het volume van de instrumenten was goed op elkaar afgestemd, wat het mogelijk maakte om elk deel goed en duidelijk te horen.

Na de indie PSC bands was het tijd voor de eerste grotere band van de avond, Kra. De vier bandleden ontvingen luid geschreeuw terwijl ze één voor één opkwamen tijdens het openingsnummer, een elektronisch nummer dat klinkt als trance muziek in plaats van rock, van hun nieuwste mini-album Creatures. Ze waren gekleed in lange jassen die wat weg hadden van de kleding die in de achttiende eeuw gedragen werd.

De bandleden waren allemaal vol met energie, blij om voor het eerst in Europa op te treden. Keiyuu, de kleine zanger, compenseerde zijn lengte door op de opstap vooraan op het podium te klimmen. Mai en Yuura, de gitarist en bassist, leken vanaf een afstandje bijna een tweeling; ze droegen dezelfde kleding en hadden beiden zwart haar. Vooral Mai leek het erg naar zijn zin te hebben, terwijl hij zich energiek over het podium bewoog. Ook de drummer maakte een speciale show van zijn drummen en ondanks dat hij achter zijn drumstel beperkte bewegingsruimte had, kreeg Yasuno dit goed voor elkaar. Af en toe wees hij naar het plafond met één van zijn roze drumsticks, met zijn arm uitgestrekt terwijl hij met zijn andere hand door ging met spelen, wat een elegante indruk gaf.

Hun setlist was duidelijk aangepast voor het concert, omdat ze niet alleen een aantal liedjes speelden van hun nieuwste uitgaven, maar ook lieten ze de Europese fans hun oudere nummers horen. Alles werd met groot enthousiasme ontvangen, de fans waren duidelijk ingenomen met Kra's vrolijke rock.

Al snel was Kra's optreden afgelopen en zeiden de bandleden gedag tegen de menigte, duidelijk tevreden met hun eerste buitenlandse concert. Terwijl de gordijnen dicht gingen en de roadies het podium veranderden, kwamen Keiyuu en Yuura tevoorschijn voor hun korte interview.

alice nine., de band waar het meest naar uitgekeken werd, kwam toen het podium op. De leden verschenen één voor één in witte kostuums, versiert met veel kant, glitter, bont en de bassist had een blote buik. Drummer Nao gooide zijn jas in de menigte toen hij het podium opkwam, maar het was niet eens nodig; het geschreeuw was al oorverdovend en nu nog harder dan voorheen. Talrijke meiden gingen door het lint bij het zien van hun favoriete band die voor de eerste keer live voor hen stond. De band leek vast besloten om hun wachten de moeite waard te maken.

Ze gaven een krachtig optreden en ondanks dat twee bandleden niet helemaal gezond waren, was dit vrijwel niet te merken. Twee dagen voor het concert had zanger Shou nog een verkoudheid en koorts gehad, maar hij leek nu geen problemen te hebben. Hij zong met een heldere stem en bewoog energiek over het podium. Met een toch enigszins moe gezicht, maakte hij het publiek nog vuriger. Een paar dagen na het concert werd bekend gemaakt dat gitarist Tora problemen had met zijn rug, maar tijdens J-ROCK INVASION waren er geen problemen zichtbaar, en de donkerharige gitarist speelde net als anders.

Hun setlist bestond voornamelijk uit nummers van hun nieuwste releases, met een paar oudere er tussendoor. Het publiek was goed voorbereid, ze herkenden de liedjes makkelijk en zongen soms mee, zelfs bij de nummers van hun nieuwste CD's Alpha en Tsubasa, die een paar maanden voor het concert waren uitgegeven.

Het optreden van de band was verrassend snel voorbij, na slechts zeven songs gespeeld te hebben, wat zelfs nog minder was dan Kra's set. De gordijnen gingen dicht en deze keer waren het Shou en Tora die deelnamen aan het mini interview.

Het duurde deze keer wat langer om het podium voor te bereiden. Wat niet erg verwonderlijk was aangezien het Kagrra,'s beurt was. Niet alleen traden ze als laatste op, ze hadden ook meer instrumenten en materiaal dan de vorige bands.

Toen de openingsong Amafurase tanmaina begon met zijn opzwepende, stampende ritme en mysterieuze sfeer, wist het publiek al dat dit optreden anders zou worden. Terwijl de andere vier bands enigszins hetzelfde hadden geklonken - uiteindelijk behoorden ze allemaal tot het zelfde genre - Kagrra, onderscheidde zich meteen van de andere bands qua stijl. Ook de kwaliteit was anders. Ook al waren de andere vier bands zeker niet slecht, Kagrra,'s kwaliteit lag toch ver boven die van de andere. Dit is natuurlijk niet echt een verrassing, aangezien zij de oudste band van het stel waren, met een voorsprong van meer dan vijf jaar op het merendeel van de andere bands.

Voor deze gelegenheid om in het buitenland te spelen, hadden ze ervoor gekozen om een kimono of yukata te dragen. Vooral zanger Isshi zag er indrukwekkend uit in zijn kimono, maar zijn uiterlijk was niet het enige wat indrukwekkend was. Zijn zang was briljant en hij zong met een zuivere stem, haalde de hoge noten met gemak en klonk kristalhelder. Met een setlist dat het beste bij hen paste - een mix met liedjes van hun oudere en nieuwere releases - was het niet moeilijk om de fans te plezieren.

Het merendeel van de bandleden leek niet echt gefocust op hun houding op het podium, maar meer op hun instrumenten. Voor een aantal songs werd de koto - een traditioneel Japans snaarinstrument - bespeeld door de gitarist, Shin, en dit typische Japanse element gaf het optreden een special touch. Isshi liep elegant rond terwijl hij een choreografie met zijn handen en armen uitbeeldde, meegaand met het ritme van de muziek. Op een bepaald moment gebruikte hij hierbij een waaier en de bewegingen werden na gedaan door een aantal aanwezigen die hun eigen waaier hadden mee genomen, al bekend met het ritueel.

De meeste van bands hadden hun MC's in het Japans gedaan met hier en daar wat Engelse woorden, maar Isshi sprak in het Engels. Hij had ook wat Duitse zinnen geoefend en zijn uitspraak was erg goed en makkelijk te begrijpen. Hij kondigde aan dat ze een gloednieuw nummer gingen spelen, hun cadeau aan het publiek. Begeleid door oorverdovend gegil, starten zij hun nieuwe liedje Guilty van hun aankomende album Core, dat toen nog niet uitgebracht was.

Met dertien nummers in totaal, hadden zij de langste setlist van de avond en vermaakte het publiek zich met Kagrra,'s unieke wereld voor ongeveer een uur. Jammergenoeg kwam hun optreden te snel ten einde en na een kort interview met Isshi en Nao, eindigde het evenement.

Hoopvolle fans die wachtten op een encore gaven het schreeuwen en wachten al snel op toen ze ontdekten dat er geen encore zou komen. In plaats daarvan gingen ze terug naar de ontvangstruimte om nog wat meer merchandise te kopen en in de enorme rij voor de garderobe te gaan staan wachten.

De avond was geweldig, alle bands hadden hun beste kant laten zien en hadden een fantastische show neergezet. Ook de organisatie had het goed gedaan en er waren geen grote problemen opgetreden. Het evenement moet zeker nog een keer plaats vinden, en hopelijk komt er snel een Episode 2!