the GazettE - DIM

auteur: Connie - vertaling: ChimidoroNingyou

© CLJ Records

In de zeven jaar dat ze bestaan hebben ze al vijftien singles, zes mini-albums en met DIM meegerekend, vier albums uitgebracht. the GazettE zorgt ervoor dat hun fans trouw blijven door een vaste golf van releases uit te brengen. Wat hun goedlopende carrière nog meer verbazingwekkend maakt, is het feit dat ze de interesse van hun fans weten vast te houden door hun eeuwig veranderende uiterlijk en stijlen. Of de mensen de nieuwe veranderingen wel of niet waarderen, is een andere vraag, maar zonder enige twijfel houden de fans en anti-fans voortdurend in de gaten waar deze zeer getalenteerde band elke keer weer opnieuw meekomt.

Met DIM , hebben ze een uur lang durend album gemaakt dat zeker niet teleurstellend is. Het album begint met de intro [HAKURI], dat klinkt alsof het uit een cult horror film komt. Angstaanjagend en onheilspellend, is het een zeer geschikt intro voor de humeurige nummers die gedurende het hele album te horen zijn. Dan over naar het eerste nummer, THE INVISIBLE WALL, de overgang van het intro naar dit nummer is een beetje lomp.

Gelukkig is THE INVISIBLE WALL krachtig genoeg om de lompe overgang van zich af te schudden. Het refrein wordt herhaald en de gitaar bridge in het midden van het nummer klinkt bijna gratieus. Het zachte gedrum van Kai leidt de luisteraar van dit dramatische nummer naar twee harde en stevige rocksongs, A MOTH UNDER THE SKIN en LEECH. Met een zeer aanstekelijk refrein, een sterke bas donatie van Reita en Ruki's voortdurend veranderende vocalen is A MOTH UNDER THE SKIN een waar festijn. LEECH blijft nog steeds hetzelfde agressieve nummer als toen het uitkwam als een single, maar het zal niet snel vervelen.

Als verandering van smaak is er Nakigahara, een krachtige, mooie ballad. Nakigahara en Guren zijn beide gesloten en onberispelijk samengestelde ballads; ook al zijn ze de langste nummers op het album, ze zijn zo rijk en vol aan tekst dat ze nooit saai zullen worden. Voor Nakigahara is uitstekend gebruik gemaakt van de koto (noot: een Japans snaarinstrument) om het angstaanjagende deuntje en de melodie van het nummer te versterken, terwijl er voor Guren een traditioneel Aziatische snaar-geïnspireerde melodie werd gebruikt om het nummer te veranderen in iets totaal nieuws en moderns. En alsof het al niet geweldig was, klinkt Aoi's gitaarsolo in het laatstgenoemde lied zelfs nog beter!

Vreemd genoeg volgt HEADACHE MAN; het is een heftige mengeling van genres die voor het eerst verscheen op de DISTRESS AND COMA single. HEADACHE MAN verschilt als dag en nacht van de twee ballads, met zijn energie en zijn levendige klanken. Maar het is beslist een geweldig, leuk lied.

Vervolgens is Shikyuu te horen. Het bevat een verwarrende vervorming die herhaalt wordt en tegen twee klokslagen inslaat. Het kan voor sommigen een wat harde track zijn, maar het is zonder enige twijfel de perfecte opstap naar 13 STAIRS[-]. Om het hoogtepunt van dit nummer te bereiken is er een geleidelijke klim naar de top nodig, maar het is het waard als je er eenmaal bent. Wat ervoor zorgt dat het nummer uitblinkt, is het feit dat er veel energie in is gestoken om een goede atmosfeer te creëren: Aoi en Uruha's dubbele gitaren domineren en creëren het heerlijke duistere geluid van dit nummer.

Daarna volgt [Kanshoku], een simpele piano melodie die een beetje een hiphop beat heeft, en meteen daarna volgt het fijne en verrassende Shiroki yuutsu. Waarschijnlijk is dit het meest rustgevende nummer van het album, het is een tijdje geleden sinds we zoiets als dit gehoord hebben van the GazettE. Je kunt het een verwant noemen van hun in 2006 uitgebrachte single REGRET, met zijn pop-rockachtige ondertonen en minimale gebruik van filters. Het orkest en het gebruik van de akoestische gitaar maken dit nummer bijna zachtaardig.

IN THE MIDDLE OF CHAOS is een lied dat goed wordt samengevat door zijn titel. Na een sterke reeks met frisse en onderscheidende tracks, is dit nummer dat klinkt als een Green Day song, verwarrend voor de luisteraars. the GazettE kon iets veel beters verzinnen dan dit lied. Gelukkig, is dit de enige misstap op het album.

[MOUROU] klinkt als het lawaai van een gebroken plaat en OGRE is een monster van een lied, welke de energie van de luisteraar voor de laatste keer opneemt en nieuwe energie afgeeft dankzij de heftige agressiviteit van de track.

IN THE MIDDLE OF CHAOS en OGRE zorgen er met hun duistere sfeer beslist voor dat er een pauze is voordat de luisteraar het album afsluit met het onverbiddelijke DIM SCENE. De sterke instrumentalen helpen dit nummer een opera-achtig gevoel te geven. Het theatrale lied - compleet met een klaaglijke viool - zorgt ervoor dat het album eindigd met een sterke noot.

Samen met alle andere releases van the GazettE, blijft de geluidskwaliteit ongeëvenaard, en elke noot is in het bezit van een ongelooflijke diepte. Het album was waarschijnlijk iets beter geweest zonder zoveel "geluidsclips" die steeds om de twee of drie songs verschijnen, maar dat zijn de kleinere details van het gehele beeld: DIM is the GazettE's beste en sterkste release tot nu toe. Met uitzondering van de enige misstap IN THE MIDDLE OF CHAOS, is elk individueel nummer overtreffend en behoudt het zijn uniekheid. Hun down-and-dirty rock stukken zijn altijd leuk, en de dramatische nummers overweldigen altijd dankzij hun tastbare gevoel. De meest bijzondere aantekeningen zijn de ballads, die verfijnde meesterwerken zijn, en 13 STAIRS[-] is een zeer unieke toevoeging aan the GazettE's repertoire. De band is er zeker in geslaagd om met DIM een nieuwe richting te vinden.