Alice Nine - VANDALIZE

auteur: Anna - vertaling: ChimidoroNingyou

© PS COMPANY

Er is net iets meer dan een jaar voorbijgegaan sinds Alice Nine hun tweede album Alpha heeft uitgebracht. In die tijd heeft de band zich een beetje ontwikkeld. Na wat geëxperimenteerd te hebben met snaarinstrumenten, piano en het op verschillende manieren gitaar spelen, presenteerde Alice Nine ons VANDALIZE, een kort maar veel omvattend stukje werk dat zeer tevreden stelt.

Het eerste nummer is the beautiful name, een vaste ballad in middelmatig tempo. Ook al is het een heel mooi lied, met fijn gitaarwerk en af en toe orkest stukken erin, het laat niet echt Alice Nine's sterke punten zien. De invloed van U2 is duidelijk te horen, en het lied komt iets te gemaakt over en het is zelfs enigszins saai; het is prima als achtergrondmuziek, maar dat was het ook wel zo'n beetje. Alles wordt echter beter met Hyakkaryouran. Dit is een wat duisterder rock nummer en het doet denken aan klassieke Alice Nine songs als Velvet. Maar het nummer heeft overduidelijk een andere kant. Verontrustende zang is door het nummer heen verwerkt, en de indrukwekkende gitaarsolo van Tora en Hiroto wordt goed gecombineerd met de rest van de muziek.

RAINBOWS volgt, om zo een speelse slag te bezorgen. Het met bas overladen nummer heeft een diepe, swingende melodie en goed gitaarwerk, en iedereen die een live versie heeft gehoord van het nummer, weet hoe leuk het is om hier op los te gaan. Na een uitstapje in de disco, neemt Kiss twice, Kiss me deadly je mee naar Motown. Het is een totaal andere stijl dan Alice Nine tot nu toe heeft gedaan en het pakt prima uit. De beat is zwaar en past perfect bij de intense gitaarsolo en contrasteert met het lokkende gefluister tijdens de instrumentale pauze. Een vrouwelijk achtergrondkoor echoet "kiss me, kiss me deadly" tijdens de refreinen, en Shou's zang is perfect in het leiden van dit fijne en sexy lied.

Het is een spontane verandering van Kiss twice naar CROSS GAME. Het harde nummer wijkt af van de eerdere sfeer die gecreëerd was, en het is een beetje een te harde start naar het nummer Subaru, het rustigste en meest lyrische nummer op de CD. Subaru begint met goed akoestisch gitaarwerk en Shou zingt rustig, en er ontstaat een etherische, mystieke sfeer. De zang roept een eenzaam, verlangend gevoel op, terwijl de cimbals het lied fijn dempen. Het enige ding dat ervoor zorgt dat Subaru niet de beste Alice Nine ballad ooit is, is dat de overweldigende zin "wees als één" te vaak voorkomt op het einde, het is een domper op een goed nummer.

De volgende twee nummers op het album halen Alice Nine's headbangende rock-kant naar boven. www. valt in met een harde bas intro. Shou zingt hol en Hiroto laat zijn nieuwe talent zien; "scratchen" op gitaarsnaren, en ook al lijkt het hele lied iets vals te klinken, het loopt uit in een goede chaotische stijl. Drella is meer gitaar-gericht: Hiroto en Tora hebben hier te maken met machinegeweer-achtig getrommel, en de song heeft een beetje een metal sfeertje. Jammer genoeg deed Shou er geen echt gegrom en geschreeuw doorheen om de vreemde Engelse tekst te verbergen, maar als je alleen naar dit nummer wil luisteren omdat je van het plezier van lawaai houdt, zal Drella je beslist niet teleurstellen.

MIRROR BALL [VANDALIZE EDITION] is een lied waar de band over toegaf dat het totaal niet pastte bij de stijl van VANDALIZE, zodat niemand zich hoefde af te vragen waarom ze hadden besloten om het toch op de CD te zetten. Het nummer, een piano versie van hun vorige single MIRROR BALL, is ontzettend mooi, en valt ontzettend uit de toon. Het had beter uitgepakt als een bonus nummer in plaats van direct achter Drella gezet te worden, en het had waarschijnlijk beter geklonken als een totaal instrumentaal lied: de melodie van MIRROR BALL is heel erg leuk, maar Shou's zang overweldigt de piano, waardoor het moeilijk is het nummer helemaal te waarderen.

Na het kleine misverstand, zorgt Innocence ervoor dat de luisteraar weer op het juiste been wordt gezet. Het snelle, vrolijke nummer geeft Nao de kans om zijn vaardigheden te laten zien; het zit vol met de zestien beats waar hij zo trots op is, en er zitten ook nog een aantal ingewikkelde drum gedeeltes in. Het refrein doet denken aan READY STEADY GO van L'Arc~en~Ciel, zonder de harde achtergrondbeat, en Shou houdt het rustig van het begin tot het einde. Om het album af te sluiten, is er het lied Waterfall, een rustigere track met een fantastisch refrein. De zang is zacht en diepzinnig, en terwijl de hoofdmelodie in lagere klank blijft, is het refrein de kracht opzwepend. De snaren zijn gebruikt voor een voller effect en om een lieflijke sound te creëeren. WanneerShou "I'll be with you" zingt, klinkt de zang zoet. Waterfall is een geweldige aflsuiter, het zweeft en blijft in je hoofd hangen, ervoor zorgend dat je de CD weer wil afspelen.

Ondanks de ruwe afwisselingen, kan Alice Nine's derde album gerekend worden tot hun successen. VANDALIZE is een teken dat de band veel gegroeid is en laat zien wat ze allemaal hebben geleerd de afgelopen jaren. Hopelijk maakt de band dit tot hun nieuwe startpunt, en wordt hun nieuwe release net zo herinneringswaardig als deze.