auteur: Non-Non - vertaling: Nathalie

© DIESEL Corporation

Jullie hebben het nummer "dress" van BUCK-TICK opgenomen voor hun tribuut album. Hoe zijn jullie op dit project gekomen en waarom dit nummer?
Nishikawa: Toen ik ongeveer twintig was en abs nog niet bestond, speelde ik in een band die bij hetzelfde management als BUCK-TICK zat. Zij waren zoals je dat noemt mijn ‘seniors’. Opeens waren we al twintig jaar verder en werd ik door BUCK-TICK uitgenodigd voor het jubileum. Zij hebben me altijd geholpen, maar ik heb nooit iets teruggedaan, dus was dit het moment. Mijn bandleden van abs waren meteen enthousiast, en samen hebben we dress uitgekozen. Waarom ook alweer?
Kishi: Ik luister ook graag naar BUCK-TICK, maar niet zo graag als Nishikawa-kun. Ik heb wel verscheidene remixes van dress gehoord en ik vond het erg goed, ook apart, omdat het een nummer van Hoshino was maar toch geen superbekend nummer, en dat vond Nishikawa juist weer positief. We hadden meteen het idee dat we dit droevige nummer echt dramatisch konden maken.
Nishikawa: In tegenstelling tot de meeste mensen, die nummers van de gitarist Imai zouden willen spelen, vond ik de nummers van Hoshino altijd heel sterk. JUPITER en dress zijn beiden van hem. Eigenlijk wilde ik eerstgenoemde coveren, maar ik vond het origineel te goed en durfde er niet aan te sleutelen. (lacht). Dus toen werd het dress.

Hoe heb je het gemaakt?
Shibasaki: Het origineel had een goede melodie, die voor verscheidene dingen geschikt was.
Nishikawa: Inderdaad, het origineel lijkt een herhaling zonder typische opvallende gitaarlijnen of ritmes.
SUNAO: De versie die ik hoorde had helemaal geen gitaar.

Was het dan moeilijk er gitaarlijnen in te zetten?
SUNAO: Nee, integendeel. Juist daarom kon ik heel vrij zijn.
Shibasaki: Ik denk dat het moeilijk is om een betere versie dan het origineel te maken, daarom wilde ik het maken alsof het een origineel was.

Nu we het over covers hebben… Als je de kans had een gelijksoortig project voor abs te doen, welke nummers zou je gecovered willen zien en in welke stijl?
Allemaal: Ohhhh! (gelach) Ahhhh….goh even denken.
SUNAO: Ik ben benieuwd naar alle nummers eigenlijk. HOWLING is voor mij speciaal door de tuning, dus ik zou wel willen zien hoe die zou veranderen.

Zou je het helemaal willen veranderen?
Kishi: Ik zou het natuurlijk willen zien. Onze muziek zit vol electronische elementen, dus ik zou willen zien hoe het met natuurlijke, organische instrumenten zou klinken. Wij zouden dat niet kunnen, niets voor ons.
Nishikawa: Er is een nummer, Desert Rose, dat is het antwoord op DOWN TO YOU. Desert Rose is puur en speciaal gemaakt als opvolger van dat andere nummer. Ik zou met dat nummer vrouwelijke en mannelijke zang willen zien, en ook om het samen gezongen te zien. Zoals een vrouwelijke zanger met een mannelijke rapper of andersom, dat is niet zo gebruikelijk in Japan.
Shibasaki: Een goed idee! (lacht)
Nishikawa: Ja, dat is zeker een goed idee. (lacht)
SUNAO: Ik denk dat we dat wel kunnen. (lacht)
Nishikawa: We hebben het er eerder over gehad hoor. (lacht) We wilden met een gast spelen ooit.

Jullie muziek zou drastisch veranderen met een vrouwelijke zanger.
Nishikawa: We hebben wel sessies gespeeld met verscheidene muzikanten. We hebben zelfs een gastmuzikant op onze DVD en ons album staan. Nu nog alleen met Japanse artiesten, maar we hopen in het vervolg ook met buitenlandse artiesten te werken.

Jullie zijn best flexibel. Misschien een percussionist?
Nishikawa: Ja.

Vorig jaar hebben jullie opgetreden voor "Live Earth", een evenement om klimaatverandering tegen te gaan. Het vond tegelijkertijd plaats op meerdere locaties ter wereld, volop gepromoot door alle internationale media. Hoe was het om op zoiets gigantisch te spelen?
Nishikawa: Om eerlijk te zijn, was het voor ons anders. In bijvoorbeeld Londen en Amerika was het concept duidelijk en was het publiek, ondanks het moeilijke thema, op de hoogte van de nood ervan. Daarentegen werd het in Japan behandeld als elk ander muziek evenement.
Kishi: Inderdaad, het waren gewoon muzikanten die hun ding deden en achter elkaar het podium op en af gingen.

Was het niet zo dat iedereen de live samen deed?
Nishikawa: We hebben helemaal niet samengespeeld met andere artiesten, en de bands die gekozen waren voor het evenement waren een beetje… een mismatch misschien. We wilden hier enthousiast over zijn, maar het was ontzettend jammer dat we niet het idee hadden dat we die boodschap ook konden geven aan iedereen.
Kishi: Zo ging het backstage ook. De kleedkamers waren gescheiden, ondanks het feit dat we samen het evenement droegen.

Heel Japans dus. (lacht)
Nishikawa: Inderdaad! Heel Japans! (lacht) Dus, toen we klaar waren, maakten we verbinding met internet en keken naar de buitenlandse versies, terwijl we op TV de Japanse zagen. De buitenlandse evenementen zagen er zo geweldig leuk uit! De buitenlandse mensen die waren gekomen schenen het heel erg naar hun zin te hebben. In Japan zag je wel duidelijk dat de fans enthousiast waren voor hun artiesten, maar het doel van het evenement was voor niemand duidelijk.
Kishi: Ik kan me ook herinneren dat de artiesten zich onderling niet mengden.

Ik herinner me nog het laatste deel van de "hide memorial summit" in Ajinomoto Stadium, dat was mei 2008. Daar zag je dat de artiesten op het podium bij elkaar kwamen en samen speelden.
Nishikawa: Dat was erg goed ja. BUCK-TICK deed het ook erg goed. Wij hebben daar ook gespeeld en het was echt fantastisch.

Ik denk dat Japan gewoon nog niet klaar was voor "Live Earth". (lacht)
SUNAO: Tijdens de repetities heb ik volgens mij nog gesproken met het personeel van LINKIN PARK, maar verder niet.
Nishikawa: De bandleden kwamen aan op de dag dat ze speelden, en gingen op dezelfde dag ook weer naar huis.

Dit evenement werd tegelijkertijd op zeven continenten gehouden, maar hoe zat het met het tijdsverschil? Ik vraag me af of jullie ook wel echt op het zelfde moment gespeeld hebben?
Nishikawa: We hebben allemaal op dezelfde tijd gespeeld. Zodra het op de ene plaats klaar was, begon het op de andere.

Heeft meedoen aan dit project jullie zelf meer bewust gemaakt van klimaatverandering?
SUNAO: Ja, ik denk het wel.
Nishikawa: In Japan zijn we daar wel bewust van, maar sowieso is een muziekevenement goed om die boodschap nog maar eens uit te dragen. Ik weet dat er voor muziek veel elektriciteit gebruikt wordt, dus eigenlijk vernietigen wij zelf ook het milieu. (lacht) Maar denk ook aan hoe het mensen iets kan leren. Ik vind muziekevenementen zoals Live Earth erg goed, als het me gevraagd werd zou ik ook zo weer meedoen. Al gaan we volgende keer de kleedkamers van alle muzikanten wél langs! (lacht) Maar helaas gaat het volgens mij dit jaar niet gebeuren.

Kortgeleden speelde T.M.Revolution solo in New York. Wat vond je daarvan?
Nishikawa: Ik had al een poosje geen live meer gedaan, dus was al blij dat ik een live kon spelen. De Amerikaanse fans hebben hard gewerkt om dit evenement mogelijk te maken, en dat ik daar was is echt aan hen te danken. Bij de paneldiscussie heb ik een video laten zien met daarin natuurlijk T.M.Revolution, en abingdon boys school. Ik vond het geweldig mensen over deze bands te vertellen. Daarna kwamen mensen uit verschillende landen kijken naar mijn show, en vroegen ze me of ik op hun evenement kon komen. Ik was toen erg gelukkig, en hoop dat ik volgend jaar in het buitenland een live kan doen met abingdon boys school.

Heb je het idee dat Japanse muziek aan populariteit wint in het buitenland?
Nishikawa: Denk je dat? Ik kan het niet echt zeggen. Dit is als een droom voor mij. Want, toen ik nog een kind was, had ik nooit kunnen dromen dat het mogelijk was om een Japanse band te hebben en daarmee in het westen te spelen. Maar ik denk dat het nog een onbekende markt is, en dat het daarom belangrijk is niet op te geven en hard te blijven werken.

Het ziet er wel naar uit dat de trend zo voort zal zetten.
Nishikawa: Ja, dat denk ik ook wel. Weet je, er zijn 100.000 mensen naar dat evenement gekomen, uit heel de V.S., en ik denk dat er nog meer wilden komen. Als een op de tien of een op de vijf ons leert kennen via onze songs, en dat aantal stijgt, kunnen de dingen echt op een grote manier veranderen.

Ben je dan zelfbewust, of probeer je je Japanse ethniciteit te laten zien?
Nishikawa: Even denken… Nee ik denk het niet. Maar er zijn wel artiesten waarvan men denkt dat ze het in westen makkelijk zouden maken omdat hun muziek erg westers klinkt. Ik denk echter dat dit helemaal niet zo hoeft te zijn. Het is geen kwestie van Japans of westers zijn, maar doen waar je goed in bent, wat je leuk vindt, en zoveel mogelijk je best doen. Dit straal je uit naar je publiek, en dat heeft veel meer invloed.

Goed gesproken. En dat hebben jullie overgedragen aan het Amerikaanse publiek.
Kishi: Ik hoop het. Ik mag dan Japans klinken, maar ik probeer dat niet te forceren.

Denken jullie er niet over na om Japanse instrumenten zoals de koto of Japanse trommel toe te voegen aan jullie muziek?
Kishi: Misschien in het geval van een remix.
Nishikawa: Dat hebben we al eens eerder gedaan.

Heb je ooit de Japanse yukata gedragen?
Nishikawa: Nee, nooit. Maar het zou wel interessant zijn, als grapje.

Jullie hebben meer een Britse stijl…
Nishikawa: (lacht) Ja, natuurlijk!
Kishi: …maar onze sound is niet Brits. (lacht)
Nishikawa: De helft van onze bandleden is nog nooit naar Londen geweest! (lacht)
SUNAO: Ook al ben ik opgegroeid met westerse muziek, ik ben wel Japans. Ik ben me niet echt bewust van welke stijl muziek ik maak, het komt er gewoon zo uit. Ik denk niet graag in een hokje, “ik maak Westerse muziek” of “Japanse muziek”. Ik doe gewoon wat ik doe.
Shibasaki: Ik denk dat, zolang we eerlijk tegen onszelf blijven en doen wat we zelf willen, onze muziek dit soort grenzen kan overschrijden.

Nu iets luchtigers. Jullie gebruiken het thema “school boys”, dus vragen we of jullie een herinnering hebben aan jullie tienerjaren die belangrijk voor jullie is.
Shibasaki: Tijdens mijn middelbare school periode speelde ik ontzettend veel tennis. Ik oefende 's morgens en ik oefende na school.
SUNAO: Toen ik op de middelbare school zat, was ik overal gek van. Ik oefende hard op mijn gitaar, deed mijn best in een band te komen, hard studeren, sporten. Ik deed alles, vriendschap, liefde. Ik was zelfs klassenoudste in die tijd, van mijn eerste tot derde jaar.
Nishikawa: Wow! (lacht)

Dus jij bent de vertegenwoordiger van de band?
Nishikawa: Helemaal niet! (lacht)
Shibasaki: Hij is meer het soort persoon die doet wat hem verteld wordt, in plaats van zelf de leiding te nemen.
SUNAO: Mijn herinneringen uit die periode zijn nog zo levendig, dat ik er zelfs nog over droom. Dan droom ik bijvoorbeeld dat ik aan het praten ben met mijn vrienden in een klaslokaal.
Nishikawa: Hoe vreemd!

Maar de rebel was je dus niet?
SUNAO: Ik had wel rebelse vrienden, maar ook serieuze vrienden, mensen die de beste studenten van hun jaar waren. (Nishikawa kan niet stoppen met lachen terwijl hij naar SUNAO luistert)
Kishi: Volgens mij probeert hij te zeggen dat hij wel slecht was.
SUNAO: Ik hield me altijd afzijdig daarvan, ik haatte het om mensen te discrimineren door te zeggen dat ze goed of slecht zijn.
Nishikawa: Dat vind ik grappig! Hey SUNAO~, vertel ons meer! (blijft lachen en zucht tenslotte)
Kishi: Terwijl Shiba into tennis was, deed ik aan schermen. Het was erg leuk, maar ook moeilijk en ik raakte vaak gewond. (lacht) Om mijn reflexen te trainen, moest ik snel wegduiken terwijl mijn tegenstander me aanviel, zonder bescherming. Als ik te langzaam bewoog werd ik gestoken, en dat werd soms een beetje bloederig. (wijst naar zijn borst) Zelfs nu droom ik er nog weleens over, en als iemand me aanraakt, reageer ik heel snel instinctief, omdat ik zo vaak geoefend heb.
SUNAO: Schoolclub activiteiten waren een stuk intenser toen wij jong waren.
Kishi: Inderdaad. Mijn doel was om in uit-wedstrijden te spelen, zodat ik kon reizen. Ik moest de wedstrijd in mijn prefectuur winnen om naar de volgende locatie te mogen. Toen vond ik het al leuk om te touren, net als nu.

Je oefende erg hard, je zou zeggen dat je jezelf gewoon pestte.
Kishi: Nou...valt wel mee. (lacht)
Nishikawa: Ik had een band op de middelbare school, onze eerste live was op het schoolfestival. Ik zat in de handbal-club, en onze leraar was ook een organisator bij het schoolfestival. Hij was moeilijk in de omgang, geen goede communicator. We wilden met onze band optreden tijdens het festival, dus wilde ik dat aan hem gaan vragen, en ik dacht dat het erg moeilijk zou worden. Met tegenzin ben ik gegaan en hij bleek erg steunvol te zijn en zei ons dat we ervoor moesten gaan. Ik had hem nog nooit zo overtuigd gezien, en het veranderde hoe ik over hem dacht. (lacht) Daarvoor deed ik nooit zoveel voor clubs, en dat veranderde het.

Was het ook zo dat, als je in een band speelde, je aan werd gekeken alsof je een hooligan was?
Nishikawa: Ik woonde op het platteland, en daar was het precies zo!
SUNAO: Voor mij ook. Ik had een instrument, en daarom werd ik opeens zo aangekeken.
Kishi: Echt waar? Wij niet. (kijkt naar Shibasaki)
Nishikawa: Omdat jullie in de stad woonden! (lacht)
Kishi: Hooligans hebben nooit instrumenten gehad.

Afgelopen jaar was een erg actief jaar, met de release van drie singles en een album. Dit jaar is er slechts één DVD. Wanneer kunnen we weer nieuw materiaal van abs verwachten?
Nishikawa: Er komt eerst een tour deze zomer, zoals we elk jaar doen.

En daarna?
Nishikawa: Daarna komen er weer nieuwe releases, we zijn er nu mee aan het werk. Tijdens het optreden van vandaag gaan we een nieuw nummer spelen.

Hebben jullie tot slot een boodschap aan de lezers van JaME?
Shibasaki: Ik ben erg blij dat mensen in het westen ons leren kennen, het is ongelooflijk, maar geweldig. Ik wil graag naar jullie toekomen en een live spelen, dus wacht op ons!
SUNAO: Ik voel me vereerd dat er zoveel mensen zijn die ons leren kennen via internet en CD's. Als het mogelijk is zouden we graag naar jullie land komen en een concert geven. Het zou geweldig zijn om jullie gezichten te zien, en ik kan niet wachten tot ik die kans krijg!
Kishi: Muziek maken kost ons veel aandacht en zorg, dus ik ben erg blij met elke luisteraar, en als er elke dag maar eentje bijkomt, ben ik al erg tevreden. Ik blijf doorgaan met het maken van muziek, dus blijf ons volgen.
Nishikawa: Ik ben erg vereerd dat mensen buiten Japan ons leren kennen. We willen onze mogelijkheden uitbreiden en mogelijk in het westen spelen. In de lente van 2008 ben ik naar New York geweest met T.M.Revolution en veel fans vroegen me toen ook op andere events te spelen. Blijf vooral doorgeven waar en wanneer je ons zou willen zien! We horen graag van je!

Via e-mail of post.
Nishikawa: Juist. Ook op onze homepage kun je een berichtje achterlaten, dat gebeurt nu al vaak, zowel Japans als Engels. We lezen wat er geschreven wordt.

Waar zou je willen spelen?
Nishikawa: Uhm, voor nu, plekken waar ik nog niet geweest ben. Er zijn nog zoveel plekken die ik nog niet bezocht heb, dus elke plek waar ik uitgenodigd wordt, is goed.

En wat denk je van Engeland?
Allemaal: Helemaal! Yeah! Natuurlijk!
Nishikawa: Ik zou graag gaan! Laten we gaan, alsjeblieft!
SUNAO: Yeah! En laten we dan het Abingdon School festival aandoen! (lacht)

JaME bedankt abingdon boys school voor dit interview.