Dir en grey live in Tivoli Oudegracht

auteur: Hoshi

© Dir en grey - JaME - Carola

De woensdag van het Dir en grey concert was een regenachtige dag, maar ondanks dat hadden vele fans al uren in de rij gestaan voor het beste plekje vooraan bij het podium. De zaal zelf was erg groot en biedde veel ruimte voor alle fans, wat het mogelijk maakte om het podium van alle kanten te zien. Het podium zelf was vrij simpel ingericht met achterin de naam Dir en Grey in het wit op een zwarte achtergrond. Na aardig lang gewacht te hebben, wat ondersteund werd door wat achtergrond muziek van Dir en Grey en het geroep “Dir en Grey, Dir en Grey” door de fans, begon het concert dan eindelijk.

De bandleden kwamen het podium op onder een daverend gejoel en geschreeuw terwijl het nummer SA BIR al speelde. Al gauw zette Kaoru het eerste nummer van die avond in, INCONVENIENT IDEAL. Het nummer begon met een door dringend gitaar spel van Kaoru en Die, dit was goed te horen door de hele ruimte. Je kon merken dat de fans erg naar dit concert hadden uitgekeken, want iedereen keek met volle aandacht naar de band en liet op de een of andere manier zien dat ze de muziek goed ontvingen. De bandleden zelf waren tijdens dit nummer erg geconcentreerd op hun instrumenten, wat goed paste bij de atmosfeer van het nummer. Ook Kyo’s stem haalde precies alle noten en hij haalde uit met zijn stem op de juiste momenten om het nummer nog net wat intenser te laten klinken. Toen het lied aan zijn eind kwam gooide drummer Shinya zijn armen in de lucht en een oorverdovend applaus en gejoel was te horen.

Het rode licht van het eerste nummer werd vervaagd tot een geel licht. VINUSHKA werd ingezet door de sterke drum van Shinya en zachte stem van Kyo. Tijdens dit nummer leek het alsof ook de bandleden wat meer los kwamen, bassistToshiya begon wat rond te springen op de muziek en stapte lekker rond op het podium. De gitaar tijdens deze song klonk erg intens en ook de fans zongen mee met het nummer. Halverwege schreeuwde Kyo zo iets als “doe je handen omhoog!” en de fans deden de zanger na en bewogen op de zelfde manier hun handen als de zanger voordeed tijdens het langzamere stuk van de muziek. Toen de muziek weer aantrok, begon het publiek mee te headbangen en op sommige plaatsen werd er gemosht. Op weer een wat rustiger stuk zwaaiden de fans opnieuw met hun handen. Bijna aan het einde deed Kyo zijn jas uit en de fans reageerden met een luid geschreeuw. Vervolgens ging hij op de ijzeren kooi staan waar een rood licht onder vandaan kwam, dit maakte dat Kyo een heel andere atmosfeer kreeg. De belichting liet de vorming van zijn lichaam goed zien en liet zijn tattoos op een eigenaardige manier tot leven komen. Na een luid applaus eindigde het nummer maar Kyo bleef op de kooi staan en het licht onder hem bleef schijnen.

Met een luid gegrunt werd het derde nummer OBSCURE in gezet. Op bepaalde stukken van de muziek sprong het publiek mee in het ritme, mits de ruimte het toe liet. Maar het waren niet alleen de fans die in de muziek opgingen, ook de band begon zich wat meer met het publiek te mengen. Dir en Grey deed zelf ook mee met het springen en headbangen, Toshiya kwam zelfs herhaaldelijk dichter naar het publiek en gooide ook zijn bas in de hoogte op de stukken waar hij niet hoefde te spelen, dit werd goed ontvangen door het publiek. Aan het einde van het lied kwam ook Die naar voren samen met Kyo en beëindigden zij het nummer.

Nu was er een korte pauze waarin de instrumenten van de band werden gestemd of gewisseld, maar al gauw gingen ze verder met hun muziek. RED SOIL was een heel ander nummer dan dat zij hiervoor hadden gespeeld en het klonk meer rock, maar desondanks deed het publiek even vrolijk mee. GRIEF verliep op vrijwel de zelfde manier. Kyo stond voornamelijk op zijn ijzeren kooi en grunte er lekker op los, en ook het publiek ging helemaal los. Met een paar laatste vervagende noten en een luid applaus begon Shinya aan het volgende nummer van de avond. De zware drum zette het begin van DOKOUKU TO SARINU in en het gitaar spel mengde zich er al snel doorheen terwijl Kyo begon met grunten. Het refrein van het nummer leek wel een gevecht tussen Kyo’s stem en de gitaar van Die. Het publiek ging tijdense deze song helemaal door het lint en er was een gehele moshpit gecreëerd in het publiek beneden. De fans op het balkon sprongen rond en leunden over de relingen en zwaaiden met hun handen op het ritme van de muziek. Uiteindelijk doofden alle lampen, alleen de rode lamp onder Kyo’s kooi bleef zachtjes schrijnen. Zachtjes maar zwaar begon Die weer op zijn gitaar te spelen. Het licht op het podium was nu veranderd naar zwart en rood met witte schijnwerpers die de zaal rond gingen en extra sfeer gaven aan dit wat rustigere nummer. Kyo’s stem, die al erg zacht was, leek nog zachter tijdens dit luied dan in de andere nummers er voor, en was op sommige momenten zelfs niet te horen. Maar het publiek leek hier geen last van te hebben en men zong gewoon mee en bewoog hun handen mee op de maat. Van boven af leek het net alsof er een levende zee was gecreëerd in de zaal. En ook bij dit nummer doofde het geluid en de lichten uit aan het einde maar Kyo bleef nog heel zachtjes door zingen.

Waar anders een klein praatje van de band is, zat nu een solo van Kyo. Terwijl de band wat te drinken nam en hun instrumenten stemden, hield Kyo het publiek bezig door allerlei noten te zingen. Na een paar minuten ging de band weer verder, TOGURO werd ingezet door de gitaar van Die. Kyo die nog steeds op zijn kooi stond begon wat mee te dansen op de muziek. Het witte licht dat van achter op hem werd geschenen en het rode licht wat van onder uit de kooi kwam, maakten dat het leek alsof hij compleet in zijn eigen wereld was en het publiek er een beetje van wilde laten zien. Maar dat dromerige beeld wat hij schetste, kwam tot een abrupt einde toen de muziek stopte. De fans leken dit niet erg te vinden en gaven een luid applaus waaruit bleek dat ze het duidelijk hadden gewaardeerd. De lichten veranderden naar blauw en GLASS SKIN volgde. Een paars licht werd door de zaal geschenen en paste prima bij Kyo’s zachte stem. Langzaam stak hij zijn hand voor zich uit en zong zo verder. De rest van de band leek erg geabsorbeerd in hun eigen instrumenten, om zo het best bijpassende geluid er uit te krijgen. Wat jammer was is dat weer op sommige plekken, Kyo’s stem door de sterke bas en gitaar niet meer te horen was. Echter, de fans leken hier geen last van te hebben en lieten hun waardering blijken door hun handen op te steken en rustig mee te zwaaien op de maat van de muziek. Toen ook de laatste tonen van dit nummer uitstierven, vervaagde al het licht op het podium, alleen een zacht geel licht onder de kooi van Kyo bleef branden en de fans werden weer getrakteerd op een mooie solo van Kyo.

Tijdens de korte solo van Kyo wisselde de band van instrumenten en stemde deze. Terwijl Kyo nog bezig was met zijn solo kwam al heel langzaam de gitaar er doorheen zetten en begon het volgende nummer, BUGABOO. Met veel verschillende kleuren lichten, snelle gitaren en drum en een Kyo die bijna alle nummers geheel grunte, verliepen BUGABOO, REIKETSU NARISEBA en STUCK MAN. Het publiek ging uit hun dak, er werd gemosht, geheadbangd, waar zelfs Die en Toshiya graag aan mee deden, en zelfs iedereen op het balkon begon te springen en mee te grunten met Kyo.

AGITATED SCREAMS OF MAGGOTS was duidelijk een favoriet nummer bij de fans en de band zelf. Net toen het leek alsof alles al gegeven was, ging het concert nog een versnelling hoger. Bijna de hele band deed mee met het grunten, en in het publiek leek er gewoon geen einde aan alle energie te komen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat toen het nummer afgelopen was, er een oor verdovend applaus en gejuich los barste. Toen klonken er ineens Aziatisch achtige tonen en wees Kyo omhoog met zijn vinger. Een luid geschreeuw barste los en de fans wisten wat hen te wachten stond. GAIKA, CHINMOKU GA NEMURU KORO ging op de zelfde wijze als AGITATED SCREAMS OF MAGGOTS verder. Alleen leek Die zich tijdens dit nummer erg te vermaken op het podium en betrok het publiek er wat meer bij door wat vaker naar voren te gaan en de fans wat toe te zwaaien en met hun mee te headbangen. Aan het einde lieten de bandleden de geluiden van hun instrumenten uitvagen en liepen het podium af. Die gooide nog even zijn knal rode gitaar de lucht in voordat hij onder een oorverdovend gejoel het podium af liep.

Na een korte pauze was daar dan eindelijk de encore. Een voor een kwam Dir en Grey weer op het podium. Kyo ging meteen weer op zijn kooi staan en het licht veranderende naar groen. Tegelijk met de verandering van het licht begon de band weer te spelen. Kyo spreidde eerst zijn armen en gooide ze vervolgens weer in de lucht en bleef zo staan tot dat hij begon met zingen. De bandleden waren nu allemaal gekleed in de zelfde T-shirts en stonden allemaal zover mogelijk vooraan op het podium te spelen. Na dit lied werd gauw THE FINAL ingezet. Dit nummer had een goed en sterk begin, en paste prima bij het afsluiten van de show. Het was een wat rustiger nummer, wat het wat makkelijker maakte voor het publiek om mee te zingen. Ook de lichten waren wat rustiger en meer geel getint. Ondanks dat bij velen het nu door drong dat het einde van de show nu naderde, gaf iedereen, de band en alle fans, toch nog eens 100% van al hun energie. Met een luid applaus en geschreeuw kwam THE FINAL aan zijn eind. De bandleden namen een paar stappen terug en renden weer naar voren en starten het laatste nummer van die avond. SAKU begon erg druk maar iedereen leek zich erg te amuseren. En ook Kaoru, die zich al die tijd erg stil had gehouden, kwam ineens tot leven en deed even vrolijk mee met het headbangen van de band, en liep zelfs naar voren. Na dat de laatste tonen uit stierven, volgde er applaus en verliet de band het podium. Shinya en Die beleven nog even en gooiden hun drumstokken, plectra en waterflessen het publiek in, bogen en gingen vervolgens ook echt het podium af. De lichten van de zaal gingen aan en iedereen vervliet de zaal, na een onvergetelijke avond.

Het concert zal voor velen iets onvergetelijks zijn, ondanks het feit dat de stem van Kyo op sommige stukken veel te zacht was en de muziek kwaliteit niet altijd even goed. Het viel ook te merken dat de band voornamelijk nummers van hun nieuwste album speelde, terwijl daar wat meer diversiteit in had kunnen zitten. Ook was het erg opvallend dat ze niet meer zo extreem in hun optredens zijn als dat ze vroeger waren, ze zijn een wat meer bravere band geworden, al is de muziek nog steeds enigszins hetzelfde gebleven. Maar al met al was het optreden zondermeer uitzonderlijk en is het zeker een geweldige avond geworden.


00 SA BIR
01 INCONVENIENT IDEAL
02 VINUSHKA
03 OBSCURE
04 RED SOIL
05 GRIEF
06 DOKOUKU TO SARINU
07 DOZING GREEN
-Vocal solo-
08 TOGURO
09 GLASS SKIN
-Vocal solo-
10 BUGABOO
11 REIKETSU NARISEBA
12 STUCK MAN
13 AGITATED SCREAMS OF MAGGOTS
14 GAIKA, CHINMOKU GA NEMURU KORO
-Encore-
01 HYDRA -666-
02 THE FINAL
03 SAKU