Interview met Sadie

auteur: polina & Non-Non - vertaling: Menzo

© Sadie

Vlak na de release van hun eerste album MASTER OF ROMANCE ging Sadie aan tafel zitten met JaME om te praten over hun geschiedenis, hun nieuwe release, de gedachten om overzees te gaan en meer.

Kunnen jullie jezelf voorstellen aan onze lezers?
Mao: Ik ben de zanger, Mao.
Tsurugi: Ik ben de gitarist, Tsurugi.
Mizuki: Ik ben de gitarist, Mizuki.
Aki: Ik ben de bassist, Aki.
Kei: Ik ben de drummer, Kei.

Hoe zijn jullie bij de naam Sadie gekomen?
Mao: Voordat ik begon met de band Sadie waren er verschillende trieste dingen die mij een down gevoel gaven, dus ik dacht er aan een band te beginnen met als thema ‘verdriet’. Ik heb Sadie van het woord ‘sad’ afgeleid.

Wat is het concept van de band?
Mao: Tegenwoordig is ons concept zich heel erg gaan verbreden, maar toen we de band begonnen was ons concept pijn, verdriet en wanhoop. Daar gingen mijn teksten over en ik uitte dat.

Kunnen jullie ons vertellen hoe de band bij elkaar is gekomen?
Mao: Toen mijn vorige band was gestopt, zat ik een jaar niet in een band en op dat punt is er veel gebeurd, ook keerpunten in mijn leven. Toen ik er aan dacht weer een band te beginnen, heb ik eerst bassist Aki gevraagd, wij bespraken samen onze ideeën: “We willen zo’n soort band worden,” en maakten samen plannen, (pratend in de richting van Aki) toch?
Aki: Ja (Lacht)

Aki, wat dacht je toen je werd gevraagd? Dacht je snel te beginnen aan de band met Mao?
Aki: Toen ik werd gevraagd begon er niet meteen een belletje te rinkelen (lacht), maar ik besloot met hem te gaan werken, omdat wat Mao wilde proberen dicht bij de ideeën lag die ik in de tijd toen ik met mijn vorige band stopte had.

Hoe hebben jullie de andere bandleden ontmoet?
Mao: Het was bij elk bandlid verschillend, maar we hebben ook op verschillende manieren naar hen gezocht: kijken met onze ogen, luisteren met onze oren, en natuurlijk kijken hoe ze in de omgang waren met andere mensen; vanuit dat punt konden we de band opstelling eigenlijk vrij snel bepalen.

Zijn jullie samen naar verschillende optredens geweest om bandleden te zoeken?
Mao & Aki: Ja.

Wanneer en hoe begon je muzikale carrière? Wat inspireerde je om te beginnen met muziek?
Mizuki: Ik speelde in een band toen ik op de middelbare school zat.

Wat voor soort band was dat?
Mizuki: Nou, het was helemaal visual kei (lacht).

Speelde je toen ook gitaar?
Mizuki: Nee, ik speelde toen bas omdat er niemand anders was die de bas bespeelde (lacht).

Ben je daarna overgestapt op de gitaar?
Mizuki: Om eerlijk te zijn, ik wilde al heel lang de gitaar bespelen, maar het was gewoon zo dat ik toentertijd de bas speelde. Ik had er aan gedacht om mij in te schrijven voor een college tot die tijd, maar op dat moment dacht ik, “ik wil in een band spelen.” Toen ging ik niet meer studeren en heel de tijd muziek spelen (lacht).
Kei: Ik speelde muziek in mijn schooldagen voor de lol, ik dacht er niet zozeer aan om te werken in de muziek. Nadat ik de middelbare school had afgemaakt ben ik naar Osaka gegaan en heb daar een aantal part-time baantjes gehad. Toen werd ik door een vriend gevraagd, “Waarom spelen we niet in een band?”, waarop ik zei: “Ik ga het doen.” En toen begonnen we de band. Het moment waarop ik dacht “ik wil hier serieus mee verder” was het moment dat deze vriend me vertelde: “Ik stop.” Ik was zo boos dat ik dacht “Ik doe het zelf wel!” Ik werd toen meer vastberaden.
Mao: Ik had in het begin vage gevoelens. Ik dacht niet van “Ik wil mijn brood verdienen met muziek.” In het algemeen denk ik dat niemand dat denkt wanneer hij of zij begint met het bespelen van een instrument. Nou, misschien dat ze het in hun achterhoofd hebben. Ik speelde in een band sinds mijn middelbare school tijd, toen nam ik ook het besluit “Ik wil mijn brood verdienen met muziek”. Toen ging ik naar de universiteit, studeerde over de grens in het Verenigd Koninkrijk, kwam terug en stopte met de universiteit. Ik vroeg me af wat ik nu echt wilde, ik dacht “Ik zal mijn leven weer in goede conditie brengen.” Het was op dat moment dat ik besloot “Ik wil alleen mijn brood verdienen met het maken van muziek, zelfs als ik op straat eindig”.

Je hebt er nooit aan gedacht om iets anders te worden dan een zanger?
Mao: Nee, nooit. Ik begon met gitaar spelen, maar stopte al op de middelbare school. Zang is meer mijn ding.
Aki: Ik speelde piano vanaf mijn jeugd en na het afronden van dat ben ik begonnen met een band. Ik weet de details niet meer… Maar ik kon aan niets anders denken dan muziek. Ik herinner me er niet meer zoveel van, het zit er van nature in (lacht).
Tsurugi: Ik dacht er aan om voor altijd muziek te maken toen ik naar school ging. Toen ik afgestudeerd was, was ik geïnteresseerd in muziek dus ik ging naar de muziek technische school, een zogenoemde school dat je het vak van geluidsman of studiomensen aanleert, maar toen realiseerde ik me, “Nee, misschien wil ik wel een frontman zijn.” Ik heb er toen met mijn ouders over gepraat en ben gaan zoeken naar een school daarvoor, maar uiteindelijk kwam ik tot het besluit dat ik het mezelf moest aanleren. Ook al zijn er speciale scholen voor, het enige wat ze je aanleren is de basis. Dus ik dacht, in dat geval moet ik mezelf een instrument aanleren. Ik voelde me hetzelfde als Aki, wat ik wilde doen is niks anders dan muziek maken. Ik denk dat mijn omgeving er goed voor was. Ik ben blij dat ik de mogelijkheid heb om muziek te maken.

Wat zijn jullie muzikale invloeden? Door welke andere ervaringen worden jullie beïnvloed?
Aki: Het is alles, zoals geluiden die ik hoor, mensen waar ik mee moet handelen, enzovoort. Ik denk dat het alles is, zoals bijvoorbeeld de achtergrond muziek die nu afspeelt tijdens dit interview en het interview zelf, alles heeft invloed op onze muziek.

Jullie worden vaak in het hokje van “visual kei” geplaatst, maar jullie presentatie kan je beter vergelijken met mainstream metal acts. Wat vinden jullie van het hokje “visual kei” artiest? Zijn jullie het eens met die plaatst?
Sadie: Ja! We zijn visual kei.

Voelen jullie niet enige weerstand tegenover dat?
Aki: Nee, ik voel geen weerstand.
Tsurugi: We lijken misschien een “metal act” omdat in onze gitaar geluid of drums kenmerken zitten van metal. Maar het is gewoon de techniek die we gebruiken in onze muziek, het zal misschien vanaf nu veranderen. We richten ons niet op een concept, zo van we moeten dat soort muziek maken of die make-up dragen.

Hoe maken jullie je nummers? Hoe gaat het proces van het samenstellen van de nummers in zijn werk en werkt iedereen mee aan de composities?
Aki: We hebben vaak dat een bandlid een demo nummer maakt en die aanlevert, dan spelen we die in een jam sessie in de studio.

Zijn de demo nummers gemaakt door elk bandlid individueel?
Aki: Nou, de persoonlijkheid van elk bandlid uit zich in het soort liedjes die worden gemaakt en door de stand van voltooiing. Het is moeilijk om gedachten en geluiden te uiten in woorden… Nou, uiteindelijk worden het allemaal nummers…
Tsurugi: Tenminste moet het worden voltooid tot het niveau waarbij de vijf leden naar de demo willen luisteren en kunnen begrijpen “Ah, hij wil dit soort dingen doen.” (lacht)
Aki: Soms is er een mondelijke toelichting nodig om het te kunnen begrijpen (lacht). Maar Tsurugi streeft naar hoge kwaliteit.
Tsurugi: Ik maak het helemaal compleet want dan kunnen de andere leden meteen luisteren naar mijn kijk op de wereld. Natuurlijk, weet ik uiteindelijk boven iedereen het beeld van Sadie, maar ik moet het eerst presenteren aan de andere bandleden. Als ik de andere leden niet kan laten begrijpen wat voor soort beeld ik wil uitdrukken, dan zal het hele beeld van ons nummer verdwijnen, dus ik maak het eerst helemaal af en dan uiteindelijk laat ik het horen.
Aki: De demo’s die door andere leden zijn gemaakt zijn een soort van afbeeldingen. Als ik ze vergelijk met foto’s, zijn het abstracte afbeeldingen. Aan de andere kant, die van Tsurugi zijn net schetsen.

Kan het zijn dat de demo nummers verschillend zijn dan de jam versie in de studio?
Aki: Natuurlijk, maar alleen als we denken dat het beter is voor het nummer. We voelen geen weerstand daar tegen.

Voeg je de songteksten later toe?
Mao: Ik voeg ze toe als het lied af is. Het is eigenlijk afhankelijk van of de basis de zang melodie of instrumenten melodie is. Ik voeg mijn songteksten op het laatste moment toe nadat we de orkestrale delen hebben, alle instrumenten en de zang melodie. Ik heb een boekje waar ik mijn teksten in schrijf, en ik kies degene waarvan ik denk dat die het beste bij het beeld van het nummer passen, dus ik doe het alleen met mijn zintuigen.

Voor de fans die geen Japans verstaan, kun je ons wat vertellen over je songteksten? Wat zijn de basis thema’s van je songteksten?
Mao: Ik kan niet echt een bepaald thema noemen, maar normaal gesproken verandert het hoe ik me mentaal voel. Als voorbeeld; in een jaar hebben we ongeveer drie periodes tussen onze releases en optredens, en ik wil eerlijk en direct schrijven over mijn ervaringen in die periodes. Het zijn vragen zoals “Nu denk ik zo. Hoe denk je nu?”. Ik wil het zoveel mogelijk als een dagboek maken en het beeld de loop van mijn leven en omgeving recht door zee uit. Of het nu op dat moment in de tijd is, ik ga tot het uiterste, hetzij ik iets of iemand wil uiten, hetzij ik blij ben, ik wil schrijven over mijn mentale toestand hoe die op dat moment is.

Sommige van jullie nummers, zoals "waver in darkness", hebben veel Engelse zinnen. Waarom heb je daar Engels gekozen in plaats van Japans?
Mao: Het is niet zo dat teksten moeten worden geschreven in het Engels of Japans, maar toen ik het nummer inbeeldde en luisterde naar het Japanse en Engelse, dacht ik dat Engels beter klonk dus daarom koos ik voor Engels. Het was gewoon een gevoel. Zolang het maar past bij mijn beeld dat ik er bij heb, of het nu in het Engels of Japans is geschreven het zou allemaal goed zijn, of een mix van beide.

Sadie heeft op 25 februari hun eerste album uitgebracht. Hoe was het om een volledig album op te nemen? Heeft het proces aan jullie verwachtingen voldaan?
Aki: Het ging goed. Immers, wat we ons hadden ingebeeld, waren alleen maar fantasieën, de werkelijkheid is veel harder, maar het ging best goed. Nadat alles klaar was, keek ik terug en hoopte dat we het beter hadden kunnen doen, want ik ben een mens.

Ben je begonnen met nummers schrijven nadat je het concept van het album had besloten?
Aki: Ja, we hebben nooit nummers zonder een concept gemaakt, alles wat we hebben uitgebracht had zijn eigen concept.

Het album begint met "imaginary creature", wat een overweldigend mooi piano geluid heeft, gevolgd door het krachtige "Ice Romancer" en een donker en zwaar "Shingan". Het zijn verschillende soorten nummers, het hoge "Grieving the deal soul", en het album sluit met het dramatische "Swallow Rain". Als we de CD helemaal hebben afgeluisterd, voelt het alsof we een verhaal hebben gelezen.
Aki: Ik denk dat elk nummer een drama moet zijn en we vertellen één verhaal in één nummer, echter, het hele album moet ook een verhaal zijn dus daar hebben we veel aandacht aan besteed.

Mao, je stem verandert per nummer. Pas je je stijl van zingen aan zodat het goed bij het plaatje van het lied past?
Mao: Natuurlijk, er zijn songs die ik normaal zing op een eenvoudige manier, maar ik wil ook meer “kleuren” laten zien dus ik probeer op verschillende manieren te zingen. Ik wil dat mijn stem “een instrument” is. Ik denk dat het leuk zou zijn als ik dat kan doen, daarom zing ik op verschillende manieren.

Op dit album horen we een brede muziek stroming, zoals de eenvoudig en rechte "VIRTUAL FAKEMAN", dramatische nummers zoals "Scarlet" en "Ageha no nakigara", catchy rock zoals "kagerou", en "Parasite scene", die heeft een gothic beeld.
Aki: Ik denk dat het geen nut heeft om dezelfde soort nummers te maken. Als we al een lied hebben van een bepaalde stijl, dan is dat ene nummer genoeg. Om een soortgelijk nummer te maken is… ok, alhoewel ik het verschil weet tussen ‘soortgelijke’ objectief en ‘soortgelijke’ subjectief… we proberen om iets anders te schrijven bij het schrijven van songs. Er is een punt waar we duidelijk kunnen zeggen “dit is anders”. Ook al lijkt het alsof het twee nummers met dezelfde stijl zijn.

18 maart is jullie vierde verjaardag sinds jullie debuut optreden. Hoe voelen jullie dat jullie concept en doelstelling is veranderd in deze vier jaar?
Aki: In principe zijn ze niet veranderd, maar ik denk dat we nu in staat zijn om meer details te zien en realistisch te zijn. Ik denk dat wat we vroeger deden, makkelijker te begrijpen was.
Mizuki: Voor mij, wat ik wil uitbeelden is veranderd. Als eerste, mijn afbeelding was vrouwelijk en ik had lang haar (lacht). Mijn beeld was toen zo vast gesteld dat ik er zo wel uit moest zien, maar nu kan ik doen wat ik wil.

Kei kwam later bij de band, voelde je jezelf snel thuis in de band?
Kei: Het was moeilijk om nummers te onthouden, maar in de omgang met de andere bandleden ging alles vlot.

Mao, hoe denk je over de afgelopen vier jaar?
Mao: We hebben niet luid grote dingen gedaan maar gingen de trap stap voor stap op, het voelt alsof we in gelijkmatige kleine stappen zijn gestegen tot wat we nu zijn. Ik denk dat er niet echt een grote kans was, ik bleef doorgaan in mijn eigen tempo, doorgaan met waar ik in geloofde ook al is de omgeving veranderd, het resultaat is wat we nu zijn.
Aki: De basis is niet veranderd in deze vier jaar. Ik denk dat we in staat zijn om onze basis uit te beelden op verschillende manieren.
Tsurugi: Voor mij waren deze vier jaar erg zwaar, dus ik weet niet meer precies wat, hoe en wanneer is gebeurd en hoe we eigenlijk zijn gegroeid, alles is heel snel gegaan (lacht). Tegenwoordig ken ik mijn verantwoording van wat ik moet doen en wat ik meer moet doen. Voorheen was ik een kind, maar gaandeweg ben ik volwassen geworden (lacht).

Hebben jullie discussies gehad?
Tsurugi: Dat hebben we nu zelfs nog, we hebben verschillende meningen, natuurlijk (lacht). Maar omdat we allemaal heel serieus over de band zijn, is het voorbestemd om te gebeuren, dus ik denk dat het juist alleen maar goed is.

Wat zijn de rollen van elk bandlid in de band?
Tsurugi: Sinds de band bij elkaar is gekomen, concentreer ik me op het schrijven van de nummers. Wanneer we een pre-productie doen voordat we iets gaan opnemen, neem ik alle geluiden van elk bandlid op, arrangeer het en stuur de materialen naar onze medewerkers op om te laten zien “We zullen voorlopig dit soort muziek en liedjes opnemen”, en meestal produceer ik onze demo’s. Zoals je weet, als we alle geluiden willen uitbeelden tijdens onze optredens, dan zal dat niet gaan met vijf bandleden dus ik maak ook gesynchroniseerde geluiden, en ik beheer ook onze instrumenten en materialen voor de optredens.
Aki: Het is langzaamaan veranderd, maar in principe doe ik alles. Ik maak nummers en ik ontwerp covers. Oh, deze heb ik ook gemaakt. (Hij wijst naar de hoes van de DVD Grieving the dead soul, waar een live registratie op zal staan die plaatsvond in Akasaka BLITZ op 5 oktober 2008). Op dit moment zijn Mao en ik de bandleiders. En mijn grootste rol is “om de bandleden iets opnieuw te laten doen als er iets mis gaat” (lacht). Misschien zullen andere bandleden het niet zeggen maar als ik denk dat iets niet gaat lukken, dan zeg ik het hardop… Nou, ik ben de persoon die de leiding heeft om te zeggen “Nee, dat moet je nog een keer doen” (lacht).

Is Aki streng?
Tsurugi: Ja, hij is heel erg streng!
Sadie: (lachen hard).

Mao is in Engeland geweest voor een jaar. Hoe was het leven daar en wat heb je daar geleerd?
Mao: Nou, het was gewoon normaal. Ik heb bij een gastgezin gezeten en ben naar school gegaan, daarna ben ik een studentenhuis in gegaan die een gezamenlijke keuken had om te koken. Ik weet niet echt de reden waarom ik daar ben geweest.

Je ben er niet heen gegaan om Engels te leren?
Mao: Nee, ik had niet de motivatie om in Japan een student te zijn, dus ik ben naar Engeland gegaan om daar motivatie te zoeken. Toen dacht ik “ik stop met school” toen ik terugkwam in Japan. Dus het was voor een eigen levenservaring en niet om Engels te leren.

Jullie hebben aangegeven dat jullie buitenlandse fanmails krijgen. Willen jullie graag eens overzees optreden?
Aki: We hebben veel fanmails en krijgen veel vragen. Ik wil graag overzeese optredens doen.

En een fanclub overzees?
Aki: Nu kunnen alleen mensen uit Japan lid worden van onze fanclub, maar het zou geweldig zijn als we groter zouden worden en dat fans van over de hele wereld onze fanclub magazine kunnen krijgen, ongeacht waar ze wonen.

Hebben jullie een bericht voor jullie buitenlandse fans?
Mizuki: We hebben tot nu toe alleen nog maar optredens gedaan in Japan, maar willen graag ook overzees gaan, blijf alstublieft wachten. Ik weet zeker dat we zullen komen, dus kijk alstublieft vooruit en wacht op ons!
Kei: (in het Engels) Ik heb je nodig!
Tsurugi: We hebben nog nooit overzeese optredens gedaan, dus ik wil dat graag proberen. Maar als je onze optredens nog nooit hebt gezien en je wilt ons zien, kom dan alsjeblieft naar Japan!
Aki: Ik wil ooit een wereldtour doen. En het zou geweldig zijn als je overal onze CD's kunt kopen.
Mao: Ik beeld muziek uit en we zijn allemaal mensen, het maakt niet uit waar we wonen. Je kunt onze video’s bekijken en onze muziek beluisteren via het internet, en als je onder de indruk bent, als er een plaats is in de wereld waar we ons kunnen verbinden met de mensen die ons nodig hebben, wil ik het een voor een waar maken, dus alstublieft wacht op ons en heb geduld.

Bedankt!

JaME bedankt Sadie voor dit interview.