auteur: Bow - vertaling: Angel

© JaME

JaME had onlangs de kans te praten met Ai Aota en Jonathan Soh, deel van het coördineer- en promotieteam van het Japanse muziekfestival JRock Revolution.

Bedankt dat jullie wat tijd voor ons vrij konden maken. Laten we beginnen met de grondbeginselen. Wanneer begonnen jullie voor het eerst te plannen voor "JRock Revolution"?
Ai: Niet zo lang geleden, in oktober 2006.
Jonathan: De eigenlijke festivalproductie-planning begon niet voor maart 2007, toen veel details over het festival eindelijk bevestigd werden. In wezen werd dit evenement binnen twee en een halve maand geproduceerd. In deze tijd moesten de Japanse en de VS productieteams alle inspanningen coördineren wat betreft het festival. En met het tijdsverschil tussen Tokyo en Los Angeles moesten veel mensen dus 's nachts werken om de planning te kunnen halen. Maar zonder de inspanningen van beide teams zou het festival veel meer tijd nodig hebben gehad om geproduceerd te worden.

Wie was het brein achter het "JRR" concept?
Ai: Yoshiki.
Jonathan: Uiteindelijk was dit evenement zijn idee.

Hoe hebben jullie de bands gekozen die uitgenodigd zouden worden?
Ai: Eerst deden we wat onderzoek op de JRock Revolution Myspace, en ook wat straatonderzoek. We hebben fans gevraagd welke bands hun favorieten waren, en welke bands ze live wilden zien. Natuurlijk lag het ook aan de beschikbaarheid van bands.
Jonathan: Vervolgens wilden we een goede doorsnede hebben van de muziekstijlen die elke artiest op de lijst bracht. Daarom was er z'n contrast in muziekstijlen, als je de artiesten van de eerste avond en de tweede avond vergeleek. We wilden niet dat fans die nieuw zijn in de Jrock een verkeerd beeld kregen van het genre. We wilden dat mensen begrepen dat "Jrock" een brede term is en dat het vele stijlen bevat, van de fusion style van miyavi tot de hardcore metal stijl van girugämesh. We wilden zoveel mogelijk vertegenwoordiging van Jrock. Ook wilden we de geschiedenis en vooruitgang van Jrock in de laatste 20 jaar laten zien. Daarom hadden we filmmateriaal van X-Japan op het grote scherm, om te laten zien waar sommige wortels van Jrock vandaan kwamen. Daarnaast waren er veteraan artiesten als MUCC, D'espairsRay en Kaggra, en de relatief nieuwe artiesten als alice nine. en girugämesh. Uiteindelijk bepaalden de fans, oud en jong, welke artiesten er zouden komen en wij hebben geprobeerd ze te geven wat ze wilden. Wij bedanken de artiesten en hun recordlabels, voor het accepteren van de uitnodiging om te komen optreden op dit festival.

Waren er bands die je wel wilde uitnodigen, maar die niet konden komen?
Ai: Ja, natuurlijk. We moesten kiezen uit ongeveer 30 bands en aanvankelijk was er veel getouwtrek over de vraag of sommige bands konden komen of niet, vanwege het rooster. Het duurde ongeveer 3 maanden om de uiteindelijke lijst te krijgen van wie er wel en wie er niet konden komen.

Wat voor moeilijkheden waren er met het coördineren van al deze bands?
Ai: Ik was verantwoordelijk voor de promoties, advertenties, posters en de verkoop van tickets. Jonathan deed de coördinatie, dus ik laat deze vraag over aan hem.
Jonathan: Veel van de coördinatie, zoals de vervoersregelingen, is gedaan door het Japanse productieteam en ik moet zeggen dat ze dat voortreffelijk hebben gedaan. Het was niet makkelijk om een hotel te vinden dat ruimte had voor meer dan 70 mensen in Los Angeles tijdens het Memorial Day weekend. Zoals ik al eerder had gezegd, had dit festival een korte productietijd en het kostte erg veel moeite om dit te laten slagen. Kudos voor het Japanse team! Het grootste probleem van het VS-team was om iedereen door de VS-bewaking te krijgen. Met de actuele stand van zaken bij VS Homeland Security waren we bang dat er op het laatste moment nog iets mis zou gaan. Gelukkig ging alles goed.

Ai, wat waren de problemen voor jou, met het promoten van "JRock Revolution"?
Ai: Omdat alles nogal last-minute werd gedaan, was het moeilijk om te promoten. Ik had geen bevestiging van de artiesten tot een paar weken terug. Ik had minder dan een maand om een promotieplan te bedenken om de tickets verkocht te krijgen. Toen was er nog maar een maand voor de tickets in de verkoop zouden gaan. Het was moeilijk om te proberen met zoveel verschillende mensen in zo weinig tijd te overleggen.

Welke beloning krijg je met het organiseren van een project als dit?
Ai: Voor mij persoonlijk: Ik hou ervan om mensen gelukkig te maken. Het is echt belonend om de dankbaarheid van de fans te zien. Misschien krijg ik wat meer van dat soort reacties omdat ik meer met fans werk dan sommige anderen uit het team. Ik beantwoord de berichten op de MySpace pagina, en ik had contact met fans die ons hielpen met het aanplakken van flyers. Hun reacties horen, sommigen zeiden zelfs "Het zien van die band heeft mijn leven veranderd", geeft mij motivatie en zorgt dat ik nog harder ga werken.
Jonathan: Daar ben ik het mee eens, de meest zichtbare beloning van het werken aan een project als dit moet wel de reactie van de fans zijn. We wisten altijd al dat Jrock fans heel trouw en toegewijd zijn aan het genre, maar we hadden niet verwacht dat ze zo enthousiast zouden zijn tijdens de shows. Het was echt geweldig toen de eerste act van Night 1, Kaggra, voor het eerst op het podium kwam en de hele ruimte barstte uit in applaus en juichen. Dat was op zichzelf al beloning genoeg. Zes maanden van plannen en toewijding kwam tot een hoogtepunt in 1 moment. Het voelde fantastisch.

Hadden jullie de enorme fanreactie verwacht?
Ai: Ja, ik wel, omdat het mijn taak was om in contact te zijn met fans. Veel mensen waren aanvankelijk sceptisch, en verbaasd, hoewel ik ze steeds weer probeerde te overtuigen (lacht).
Jonathan: Om eerlijk te zien, had ik het ook wel verwacht. We wisten altijd al dat er een JRock fan base verstopt zat in de landen buiten Japan. Het is niet alleen in de VS, het is wereldwijd! Er komen mensen naar Los Angeles van over de hele wereld: Canada, Europa en Zuid-Amerika. Dat laat zien hoe toegewijd sommige fans zijn. Deze fans hadden gewoon een duwtje in de goede richting nodig en dat was het hele doel van dit evenement. Dat, en het doorbreken van de muzikale barrière hier in Amerika. Het enige wat ik niet had verwacht, was het nieuws dat er fans aan het kamperen waren voor het Wiltern de maandag voor de eerste show. Ik had verwacht dat de fans op donderdag pas zouden gaan kamperen.

Hopen jullie in de toekomst meer evenementen te hebben?
Ai: Ja, ik denk dat we dat kunnen. Ik hoop het. We zouden het erg leuk vinden om een festival aan de oostkust te doen, of misschien zelfs in Europa. Natuurlijk weten we op dit moment nog niet zeker wat er gaat gebeuren, maar we zouden het geweldig vinden om meer evenementen te hebben.
Jonathan: Sommige fans, met name aan de oostkust en in het middenwesten, hebben ons gesmeekt om in die gebieden meer shows te doen. Allereerst wil ik zeggen dat het ons spijt dat we niet alle e-mails hebben kunnen beantwoorden. Er was gewoon niet genoeg tijd en niet genoeg mankracht om alle mails te beantwoorden, maar we verzekeren jullie dat ze opgemerkt zijn. Op dit moment hebben we nog niets bevestigd. We doen het eerst stap voor stap, maar gebaseerd op het grote succes van deze show, is er een grote mogelijkheid dat er meer shows zullen zijn in de toekomst. Fans moeten begrijpen hoeveel coördinatie en planning er zit in het realiseren van een festival zoals de JRock Revolution. Om nu iets te bevestigen zou niet verstandig zijn.

Wat willen jullie graag dat het publiek weet over dit evenement?
Ai: Alles is mogelijk. Ik begon te werken met het promoten van Japanse artiesten in 2003, bij Otakon. Ik werk al 10 jaar met anime conventions en ik werk voor het verspreiden van Japanse popcultuur in de VS. Eerst dacht ik dat een anime als Akira het nooit goed zou doen in de VS, maar Amerikaanse fans zijn ZO sterk, en ZO georganiseerd, en ze doen alles om te helpen. Ze willen veel moeite stoppen in de verspreiding van Japanse popcultuur omdat het hun passie is. Daar hou ik van. Als je veel bands in 2 dagen wilt zien, kunnen we dat misschien doen. Als je het wenst, kan het gebeuren, er is altijd iemand die zal luisteren. Gebruik je passie, dan is alles mogelijk.
Jonathan: We willen ook graag dat het publiek, niet alleen de Jrock fans, begrijpt dat het niet belangrijk is dat Jrock niet in het Engels is. Muziek is muziek, of het nou in het Engels, Spaans of Japans wordt gezongen. Wat het belangrijkste is bij muziek is hoe je je erbij voelt. Als je van het gevoel en de show geniet, is dat alles wat telt. We willen ook graag dat het publiek weet dat de artiesten erg dankbaar zijn dat ze konden. Ik denk dat veel artiesten niet het soort reactie hadden verwacht dat ze kregen van de fans in de VS. Veel van hun willen graag nog een keer in de VS optreden als ze de kans krijgen. Wij zullen ons best doen om het voor hen te vergemakkelijken en hopelijk zullen de fans net zo steunend zijn als ze waren voor deze show. 'Spread the music, spread the word.' Als laatste willen we dat het publiek weet dat dit alles niet mogelijk was geweest zonder de onvermoeibare inspanningen van de vele teams die erbij betrokken waren. Er zijn veel mensen die we moeten bedanken en ik hoop dat diegenen weten dat ze hiermee bedoeld worden. Ze verdienen allemaal erkenning. Bedankt!

JaME bedankt Ai Aota en Jonathan Soh voor het vrijmaken van tijd voor dit interview in hun drukke schema's, en voor hun harde werk in het realiseren van "JRock Revolution".