Electric Eel Shock Interview

auteur: Kay & Juu - vertaling: Tessa

© JaME

Electric Eel Shock zal op 1 oktober het nieuwe album Transworld Ultra Rock uitbrengen. Het album zal op hun eigen nieuwe label, Double Peace Records, uitkomen en in Europa verkrijgbaar zijn.

Vanwege deze aankomende release, ontmoetten we zanger en gitarist Aki en bassist Kazuto in een café in Amsterdam. We spraken met hem over het nieuwe album en andere dingen.

Jullie hebben zojuist een kleine tour achter de rug, met optredens op verschillende festivals zoals Wacken. Hoe is het gegaan?
Kazuto: Tot nu toe goed, maar we hebben nog 2 shows te gaan, één in Nederland en één in Engeland.
Kazuto: Op Wacken hadden we een goed publiek, wel meer dan 2.000 mensen en goede reacties.
Aki: Wacken is een erg groot festival, gericht op heavy-metal. 99,9% procent van de mensen droegen zwarte shirt, maar wij verkochten deze (wijst naar zijn eigen shirt), fel gele T-shirt (lacht).
Kazuto: Wij speelden op het zelfde moment dat Saxon op het hoofdpodium stond. Ze zijn een nogal populaire band maar ondanks dat kregen we nog veel publiek, dus ik ben er erg blij mee.
Aki: Wij spelen niet alleen heavy metal. Wij mixen altijd heavy metal met andere stijlen, meer flexibele muziek. Dus ik denk dat het een goede tijd voor ons was om een nieuw soort muziek te introduceren aan de heavy-metal fans.

De laatste tijd gaat alles erg goed voor jullie; jullie treden op tijdens grotere evenement en met grotere bands zoals The Blood Hound Gang, jullie werken met een bekende producer etc.. Hadden jullie ooit gedacht dat het zover zou komen, toen jullie begonnen?
Kazuto: Ahhh, nooit! Onze eerste buitenlandse tour was in Amerika. We hadden een oud busje, oude spullen die we in Amerika hadden gekocht en we tourden zelf, alleen de band. Onze vrienden hielpen ons met optredens, het was erg klein, we speelden in een groot café. Du ja, ik had nooit verwacht dat het op deze situatie kon uitdraaien.
Aki: We reden in een slechte auto, slecht busje, slechte versterker, slechte drums, slechte muziek (lacht).
Kazuto: Maar ik ben er tevreden mee. Het is iets waar we trots op zijn, omdat we door bleven gaan en we nu dit bereikt hebben. We hebben nooit opgegeven.

Jullie zullen binnenkort het album "Transworld Ultra Rock" uitbrengen. Wat kunnen we er van verwachten?
Kazuto: Uhhh, meer... Rock! (lacht)
Aki: We blijven richting de mainstream gaan, maar we hebben geprobeerd meer flexibiliteit, meer variëteit in onze muziek te brengen. Natuurlijk spelen we een soort old school rock, maar we hebben geen hekel aan technologie. We gebruiken veel technologie voor dit album. We waren flexibeler en het heeft tijd gespaard. Meer relaxd, meer geconcentreerd om te spelen. Aan dit volgende album hebben we gewerkt, gewoon om muziek te maken. Ik denk dat je meer ons "rock'n'roll" gevoel kunt voelen.

Op welk vlak verschilt het van de voorgaande albums?
Kazuto: We hebben de computer gebruikt om het op te nemen op een andere manier. Ik wete niet zeker of je dat kunt voelen of niet. Onze muziek is nog steeds onze muziek, maar dit keer hebben we iets nieuws toegevoegd. Ik kan niet precies zeggen wat, maar dit was de eerste keer dat we apart opnames hebben gemaakt: eerst drums, dan gitaar, bas, als lagen.
Aki: Voordat we het opnamen, was ik een beetje bezorgd om deze nieuwe weg in te slaan, maar de producer wist precies hoe je rock'n'roll maakt, dus het was geweldig.
Kazuto: Het was een erg leuke ervaring voor ons. Ik denk dat beide manieren goed zijn, live opnemen of apart opnemen. Nu weten we welke nieuwe mogelijkheden er zijn, dus dat was erg goed.

Hoe ging het schrijven van de nummers?
Aki: De lyrics en de muziek werden tegelijkertijd gecreëerd, in mijn hoofd. Ik maak altijd een idee, niet het complete nummer. Ik maak altijd een gitaar riff of de hoofd melodie ofzoiets en ik breng mijn ideeën altijd naar de studie, en dan bouwen het nummer op, we voegen gewoon dingen toe. Ik breng altijd het "zaad".

Welk nummer was het makkelijkst om te maken en welke het moeilijkst? Om welke redenen?
Kazuto: (lacht) Dit is een erg moeilijk vraag.
Aki: Alle nummers waren makkelijk te maken, en alle nummers waren moeilijk om te maken (lacht). Het nummer Transamerica Ultra Rock; ik schreef dat in slecht drie minuten. En het nummer Joe kostte me twee weken (lacht). Dat duurde erg lang. Maar het maakt niet uit hoe lang het duurt om een song te maken.

Wat zijn jullie favoriete nummers van het album?
Kazuto: Dat is een moeilijk vraag!
Aki: Ik houd van alle nummers, maar mijn favorieten zijn Joe en DICE De TRY!... En Kill the weekend.
Kazuto: Ik houd van ze allemaal.

De titel van het nummer "Transamerica Ultra Rock" is geïnspireerd op de Japanse TV show "Transamerica Ultra Quiz".
Kazuto: (lacht) Yeah, het is een show uit de jaren ’70, het is erg oud.
Aki: Je kunt het op de Europese TV zien, vooral in Engeland. Ik heb geen idee waarom Engelse mensen het leuk vinden (lacht).

De titel geeft de moeilijkheden weer die jullie hadden in de VS. Welke problemen hadden jullie?
Kazuto: (lacht) We moeten daar even over nadenken, het proberen ons te herinneren.
Aki: Tijdens de eerste buitenlandse tour, hadden we vanzelfsprekend veel problemen. Maar we genoten ervan om het allemaal uit te zoeken.
Kazuto: Yeah, om de problemen te overwinnen. Alsof je op onderzoek uit gaat. We hadden een probleem met ons busje omdat het zo slecht was, dus Aki moest het zelf maken, omdat we moesten blijven touren. We konden het busje niet in de garage achterlaten, dus Aki probeerde het te maken.

Dus het waren allemaal kleine probleempjes.
Kazuto: Yeah, klein, maar het gebeurde elke dag en we wisten niet hoe groot Amerika was. Ik begreep het wel in mijn hoofd, maar ik realiseerde me niet hoe lang de weg was, dus we reden de hele nacht door naar de volgende stad.
Aki: De "Transamerica Ultra Quiz" is een overlevings quiz. De verliezer moest terug naar Japan.

Dus het gaat over overleven in de VS.
Aki: We leven nog, we hebben gewonnen (lacht). We hebben de quiz overleefd!

Er waren geen problemen met het feit dat jullie in het buitenland waren, zoals communicatie problemen of mensen die zeiden "Oh nee, ik wil geen Japanse band zien"?
Kazuto: We hebben nooit gehad dat mensen zeiden "We houden niet van Japanners". Maar natuurlijk hadden we communicatie problemen, daar worstel ik nog steeds mee.
Aki: Geen één land haat Japanse mensen. Ze zijn allemaal erg aardig tegen ons.
Manager: En Zuid-Korea dan?! (lacht)
Aki: We hebben een Engelse auto, en we hadden autoproblemen in Duitsland dus brachten we de bus naar de garage. Maar Duitsers hebben een hekel aan Engelsen. Dus ze hebben het NOOIT gemaakt. Ze deden zo van "Ik ken die bus niet, ik heb nog nooit zoiets gezien!"
Kazuto: Ik herinner me dat we tijdens onze eerste tour een communicatie probleem hadden, dus ik nam een mobieltje mee, maar ik kon het nooit gebruiken. Ik begreep het Engels op de telefoon niet. Dus ik heb een laptop meegenomen op tour, om altijd email te kunnen gebruiken.
Aki: Iedereen is altijd er aardig tegen Japanners. De volgende keer zouden we een Japans busje moeten nemen (lacht), dat zal helpen in de garage! (lacht)

En de andere nummers op het album, waar gaan die over? Bijvoorbeeld, wie is "Joe"?
Aki: Joe en Joe II komen van een anime film. De Japanse manga heet "Tomorrow’s Joe", wij zeggen "Ashita no Joe", en het is een soort bijbel voor onze generatie. Het is vrij bekend: het gaat over boxen.
Kazuto: Zoiets als "Rocky", maar viezer, Joe heeft een vieze kant. Soms pakt hij een steen en vecht met de steen in zijn hand.

En het nummer "I want war", dat klinkt nogal vreemd…
Aki: Wel, nu hebben we een probleem met Noord-Korea (lacht). Nee, maar we hebben een fout gemaakt. We hadden "I don’t want war" moeten schrijven. Dat is wat de song betekent, maar deze titel is meer provocatief.
Kazuto: Als je de lyrics leest, zul je zien dat het een anti-oorlog nummer is.

Het album komt uit op jullie eigen label, Double Peace Records. Jullie hadden eerst een ander label (MICRO MUSIC), dus waarom hebben jullie besloten een nieuw label op te richten?
Aki: Dat was het label van Kazuto en een vriend…
Manager: De eerste keer dat ze een label begonnen, was dat omdat ze niemand ander konden vinden die hun muziek wilde uitbrengen, dus ze hadden niet echt een andere keuzen en richtten hun eigen label op. De laatste twee album zijn op record labels in Europa uitgebracht en dit keer kregen we aanbiedingen van enkele labels. We hadden een keuze, dus we dachten "wat zullen we kiezen, wat zullen we kiezen" en we bespraken het vaak; een label in Duitsland, of een label voor heel Europa en alle andere opties. Toen dachten we na over de distributeurs en we dachten, wat als zij het rechtstreeks voor ons konden distributieren. Na elke release tot nu toe, waren we erg blij met hoe het gedaan was, maar we dachten "we hadden dit en dat kunnen doen". Nu gaat alles beter financieel gezien. Eerder was dat een worsteling, maar nu is alles veel beter en is er wat geld, dus het was mogelijk. Het was best een moeilijke beslissing om goede aanbiedingen te weigeren en het zelf te doen. Maar het is beslist een goede keuze geweest, we zijn blij dat we het hebben gedaan. En de reacties die we hebben gekregen waren positief.

Zullen jullie ook release van andere artiesten uit gaan brengen?
Aki: Nu heb ik nog geen idee, we hebben het erg druk.
Kazuto: Onze eerste prioriteit is altijd onze eigen band (lacht). Over de toekomst kan ik nog niets zeggen, misschien zullen we het doen.
Aki: Als ons eigen label een succes wordt, wel, we kennen veel goede Japanse bands die alleen in Japan bekend zijn. Ik wil hen in Europa introduceren.

Jullie eerste albums werden door jullie zelf opgenomen op verschillende locaties, terwijl jullie over de hele wereld reisden, maar de laatste paar zijn in de bekende Nederlandse Wisseloord studio opgenomen, met dezelfde producer. Was dit erg anders voor jullie?
Aki: We hebben enkele albums opgenomen, maar die hebben we alleen in Japan uitgebracht. Er is een andere situatie in elk land. Het was professioneler en muzikaal gezien hadden we een goed gevoel. Ook al hebben in een degelijk studio opnames gemaakt en met een professionele producer, we zijn nooit het "ruwe" gevoel kwijtgeraakt.
Manager: Wel, dat klopt niet helemaal, er zijn momenten in de studie geweest waar jullie dat gevoel zijn kwijtgeraakt. Ze hebben met verschillende producers gewerkt, voor één of twee dagen van de opnames, om te zien hoe het ging. Sommige van hen waren verschrikkelijk (lacht). Je zult de opnames nooit te horen krijgen. Een keer toen we met dit label werlten zeiden ze "oh we hebben een geweldige producer, we denken dat hij er perfect voor is, hij heeft de band gezien en hij begrijpt ze echt!". Dus we gingen er naar toe, liepen de studio in, het was vrij spannend, en toen hingen er foto’s aan de muur van wie hij had geproduceerd. Dat waren de Smurfen! (lacht)
Kazuto: Maar Attie Bauw, die deze release heeft geproduceerd, begrijpt ons erg goed. Hij kwam naar veel van onze optredens en begrijpt ons echt. Dus de opnames gingen erg gemakkelijk voor ons en met de opnames van het tweede album met hem, ging het zelfs nog beter.

In plaats van in Japan te blijven, hebben jullie over de hele wereld opgetreden. Hoe was het om terug te keren naar Japan en daar op te treden na zoveel internationale optredens?
Aki: We kregen een goede reactie van de Japanners.
Kazuto: We hebben ons eigen label in Europa maar in Japan hebben we een contract met een Japans bedrijf. En nu realiseren de Japanners zich dat we het goed hebben gedaan in Europa en Amerika.
Aki: Eerder kregen we nooit goede aanbiedingen voor festivals of van zalen, maar nu krijgen we zoveel aanbiedingen dat we kunnen kiezen. Ik hoop dat vanaf nu alles beter wordt.

Way is het belangrijkste dat jullie hebben geleerd van het touren in het buitenland? Of hebben jullie een advies voor andere bands die voor het eerst naar het buitenland gaan?
Kazuto: Aarzel niet om te communiceren met mensen. Ik herinner me dat we worstelde om te communiceren. Iedereen in Amerika en in alle andere landen, iedereen weet dat we moeten hebben met de taal, dus ze zijn aardig. Dus aarzel niet.
Aki: Als ik een band advies zou geven, zou het zijn "drink niet te veel bier" (lacht). Omdat Japanse zalen nooit gratis bier aan de band geven (lacht). In Amerika doen ze dat wel.
Kazuto: Yeah, dus Japanse bands zijn erg opgewonden; "gratis bier, gratis bier!" (lacht).

Jullie hebben een video voor het nummer "Transworld ultra rock" gemaakt, in multi vision met vier verschillende clips die tegelijk spelen. Hoe kwamen jullie op dat idee om het zo te doen?
Manager: Wel, op de MySpace staat een lijst van YouTube video’s en enkele kinderen mailden mij. "Ik drukte "play" op alle video’s, ze waren erg cool! Vier Electric Eel Shock video’s die tegelijk speelden." Dus dat heb ik gedaan en ik dacht "Dat is niet zo cool". Dus daar kwam het eigenlijk door, "je kunt meer tegelijk afspelen, waarom stoppen we ze niet samen". We filmden het en het idee was erg goed, "Laten we het opnemen en samenvoegen!". Maar, NEE. Het kostte ZES MAANDEN om te maken.

En de video "How 2 Fish Rock & Roll Style", wie heeft het idee voor deze video bedacht?
Manager: Ik ben geobsedeerd met video's en ik gebruik ze voor mijn eigen plezier (lacht). Maar Aki kwam met dat idee. (probeert zich te herinneren hoe het ging) Wel, een van de dingen was dat ik een plaats online vond waar je veel goedkope plastic vissen kon kopen, dus ik dacht "Okay! Wat gaan we hiermee doen?!"

De laatste tijd is er een soort hype in Europa over Japanse muziek en het wordt steeds populairder. Wat vinden jullie hiervan?
Kazuto: Ik denk dat het geweldig is dat Japan meer aandacht krijgt, maar ik merk er niet echt veel van tijdens onze concerten.

Gebeurt het wel eens dat mensen naar jullie komen kijken alleen omdat jullie Japans zijn?
Kazuto: Dat komt voor, er is een kleine groep mensen die met die reden komen.
Aki: Wel, tegenwoordig zijn we er niet zo zeker van dat we Japans zijn. Omdat voor sommige concerten in Japan, de promotor posters en flyers maakten met "Electric Eel Shock (VS)" (lacht).

Ten slotte, hebben jullie nog een bericht voor de lezers?
Aki: We zijn een Japanse manga band! (lacht) Als je van Japanse manga houdt, zul je ons leuk vinden (lacht).
Kazuto: Ja, kom naar onze concerten en beluister onze nieuwe CD! Je zult tevreden zijn, hoop ik (lacht).

Heel erg bedankt voor het interview!
Beide: Bedankt! (in het Nederlands) Dankjewel!

JaME bedankt de bandleden van Electric Eel Shock, Jessica van It's All Happening promotion, Bob Slayer en Wayne Charlton voor de foto.