Interview met Mono

auteur: Kurai - vertaling: Tessa

© JaME

Voor hun concert in Londen, Engeland, had JaME een kort interview met Mono's gitarist en leider Takaakira "Taka" Goto. Het concert was helemaal uitverkocht.

Hoe zou je Mono introduceren aan iemand die nog nooit van jullie heeft gehoord?
Taka: Eigenlijk willen we zelf deze band beheersen. We willen niet alleen onze muziek promoten. We willen nieuwe CD's uitbrengen en geweldige optredens geven, wat een fundamenteel aspect van een muzikant is, dan alleen het promoten van de muziek. We hebben elk jaar veel concerten over de hele wereld, vooral in Noord-Amerika, Europa en Japan... De helft van het jaar brengen we door met optreden en dit doen we nu al zes jaar. Dus we werden bekend omdat onze naam mondeling doorgegeven werd door de fans die naar onze optredens kwamen. We vertrouwen onze fans, omdat we ze bij concerten hebben ontmoet.

Wat zijn de ideeën achter Mono?
Taka: Het is niet dat we perfecte nummers willen creëren, maar ons zelf willen uitdrukken, en dat mensen naar ons komen kijken en iets uit onze muziek halen, dat is het belangrijkste. Bijvoorbeeld, ik zou niet stoppen maar doorgaan met het spelen van mijn gitaar voor zes weken tijdens een tour, ook al zou ik 40 graden koorts hebben. Ik denk dat het spelen van songs en instrumenten de beste manier is om een band te krijgen met de fans.

Waarom heb je ervoor gekozen instrumentale muziek te maken?
Taka: Omdat de band begon toen ik de andere leden had ontmoet, die bass, gitaar en drum speelden, en ik ben zelf een gitarist, dus ik kan niet zingen. Toen ik een kind was, groeide ik op met "buitenlandse muziek" en natuurlijk begreep ik niets van de lyrics. Maar ik kon raden wat ze betekenden en het beeld die de sfeer van de muziek op riep was belangrijk voor mij. Ik houd van die relaties in muziek. Dus, we geven er de voorkeur aan om gevoel een kans te geven en om zelf iets uit onze muziek te halen. Wanneer er geen specifieke informatie is (zoals lyrics), kun je zelf dingen bedenken. En wat het publiek dus voelt en zich inbeeldt hangt van hen zelf af.

Wanneer raakte je geïnteresseerd in muziek?
Taka: Sinds ik jong was, luisterde ik altijd al naar Westerse muziek. Dus ik ben geïnteresseerd in muziek sinds ik op de basisschool zat.

Zie je jezelf als een Japanse band of meer als een band zonder nationaliteit, omdat jullie sinds 2004 meer concerten in Europa en Amerika hebben gegeven, dan in Japan?
Taka: We voelen ons zowel een Japanse band, als een band zonder nationaliteit. We zijn van record company veranderd in 2001 en 2002, om iemand te vinden die ons goed steunde. Er zijn veel fans over de hele wereld die op ons wachten. Daarom kunnen we nu over de hele wereld reizen en concerten geven. Ik denk dat wij in de positie zijn om de Japanse cultuur te introduceren aan de wereld. Ook al neigt onze muziek naar iets Japans, dat geldt niet voor onze performance. De Japanse cultuur is erg conservatief en daar heb ik kritiek op.

Welke landen heb je nog niet bezocht, waar je wel graag zou willen optreden?
Taka: Dat is beslist Zuid-Amerika!! En IJsland. Volgend jaar gaan we naar Australië voor een tour, dus we kijken er ook naar uit om daar te zijn. We willen voornamelijk veel verschillende mensen vanuit de hele wereld ontmoeten... In Zuid-Amerika denk ik dat er veel mensen met problemen zijn, en wanneer we deze mensen ontmoeten kunnen we deze sociale problemen herkennen en overwegen wat voor een soort hulp wij kunnen zijn voor die mensen... Wij denken dat deze ervaring ons naar de volgende stap zal leiden wat het schrijven van songs betreft.

Heb je een bericht aan je Europese fans?
Taka: Ten eerste wil ik zoals gewoonlijk al onze fans bedanken. Als je de gelegenheid hebt om naar ons concert te komen, kom dan alsjeblieft en geniet er van.

Nadat we alle vragen hadden gesteld, had Taka nog een paar woorden.

Taka: Ik heb hiervoor nooit echt van Jrock-stijl interviews gehouden, dus ik twijfelde over dit interview.

Bands die bij grote bedrijven zitten en op grote schaal gepromoot worden komen vaak naar Europa, vooral naar Londen, en veel fans uit Japan komen mee. Het lijkt erop dat alles om kapitalisme draait. Ik haat dat soort dingen, maar ik wil niet zeggen dat ik bepaalde bands niet goed vind daar door. Ik wil niet op zo’n manier afhankelijk zijn. Er zijn mensen die in mijn band én in de Japanse cultuur geïnteresseerd zijn. Sommige interviewers vragen over Japanse bands, maar mijn standpunt over muziek en die van hen, verschilt. Daarom weigerde ik die interviews te doen.

Echter, ik accepteerde dit keer omdat ik vind dat wanneer ik mij onprettig voel tijdens een interview, ik dat gewoon eerlijk kan zeggen. Het slechte aspect in Japan is dat er veel geld gepompt wordt in verkooppromotie en dat er bands zijn die dat goed vinden. Dat is jammer. Mijn vrienden in Noord-Amerika en Europese bands die ik respecteer zijn allemaal onafhankelijk. Ze hebben zelf de controle en hebben onafhankelijke ideeën. Ik geloof niet dat muziek van zoiets (kapitalisme) af hoort te hangen. De klungelige muziek, die gemaakt wordt door degenen die zich daar tegen verzetten en hun best, raakt mensen juist meer.

Met dank aan Mono, Matski en Reiko Kudo. En danka an Mari en Yuki voor de vertaling.