Οι Lunacy πρωτοεμφανίστηκαν σε μια συναυλία στο Machida Play House στη Kanagawa, μπροστά σε 15 άτομα. Έχουμε ήδη τη βασική σύνθεση του συγκροτήματος: ο Ryuichi στα φωνητικά, ο Sugizo ως βασικός κιθαρίστας, ο Inoran στη συνοδευτική κιθάρα, ο J στο μπάσο και τέλος, ο Shinya στα ντραμς.
Όλοι τους προέρχονταν από διαφορετικά κοινωνικά υπόβαθρα και ενώθηκαν για να παίξουν ένα είδος punk-rock που ο καθένας τους απολάμβανε. Τελικά, η λέξη κλειδί για το συγκρότημα είναι η αυθεντική μουσική και αυτή στοχεύουν να παίξουν, χωρίς κανέναν αρχηγό.
Τρεις μήνες αργότερα, κυκλοφορεί η πρώτη demo κασέτα τους, Lunacy. Θα πωληθεί στα σημεία που θα δοθούν οι συναυλίες τους. Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, ηχογραφούν τη δεύτερη demo κασέτα τους, Shade, κι έπειτα την τρίτη, Lastly.
Χάρη στη μουσική τους ή στην εμφάνισή τους εντοπίζονται από ένα περιοδικό; Μια φωτογραφία τους με τα πολύ εντυπωσιακά, πανκ χτενίσματά τους εμφανίστηκε σε περιοδικό και βοήθησε αρκετά στην προώθησή τους σε όλη την Ιαπωνία: ένα συγκρότημα άγνωστο 7 μήνες νωρίτερα, που έπαιξε για 15 άτομα, τώρα παίζει για 150.
Το πρώτο τους άλμπουμ, με παραγωγή από τον Yoshiki, κυκλοφόρησε στις 21 Μαΐου 1991. Τότε, οι Lunacy τρέπονται σε Luna Sea και η πρώτη τους κυκλοφορία έχει λογικά τον τίτλο Luna Sea. Δεν γνωρίζουμε πόσα αντίγραφα πουλήθηκαν, αλλά όλο και περισσότεροι πήγαιναν στις συναυλίες τους. Υπάρχουν ήδη κομμάτια που ξεχωρίζουν από αυτό το άλμπουμ, όπως τα Time is Dead (J), Blue Transparency (Inoran), Moon (Sugizo) ή το Precious... (J). Όλοι οι στίχοι γράφονταν από τον Ryuichi. Για ένα indies άλμπουμ, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν ήταν καθόλου κακό.
Γίνονται major πολύ γρήγορα και το fanclub τους, Slave, δημιουργείται το 1992. Παίζουν στο Shibuya Koukaido γιαυτή την περίσταση(χώρος για 2000 άτομα)
και τα εισιτήρια θα εξαντληθούν μέσα σε μόλις 30 λεπτά! Το πρώτο τους major άλμπουμ, Image, κυκλοφορεί την 21η Μαΐου, με τραγούδια όπως τα Wish, Dejavu, Search for Reason, Vampire's Talk και Moon(δεύτερη έκδοση).
Το 1993 κυκλοφορούν το πρώτο τους single, Believe, και το δεύτερό τους άλμπουμ, Eden, όπου συναντούμε μελωδικά-πανκ κομμάτια όπως το Jesus, ή άλλα που θυμίζουν βαλς όπως το Providence, ή το Believe, ή ακόμη το Lamentable.
Τον επόμενο χρόνο, κυκλοφορεί το Mother. Προκείμενου να γραφεί αυτό το άλμπουμ, τα μέλη του συγκροτήματος αποφασίζουν να «απομονωθούν» από τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό είναι και το πιο επιτυχημένο άλμπουμ τους, που περιλαμβάνοντας τα Loveless, Rosier, Face to Face, In Future, True Blue αλλά και το ομορφότερο από όλα, το Mother, γραμμένο από τον Inoran,φαίνεται να έχει μόνο καλά στοιχεία. Η περιοδεία τους για το Mother τέλειωσε με μια από τις πιο διάσημες (και καλύτερες) συναυλίες τους: την Lunatic Tokyo.
Το Style κυκλοφορεί στις 22 Απριλίου 1996 κι έρχεται σε αντίθεση με το Mother. Ως συνήθως ο Sugizo, ο Inoran και ο J έγραψαν κάθε τραγούδι, ανάμεσα στα οποία ήταν τα Desire (Sugizo), Ra-se-n (J) και For ever and ever (J) .
Μετά από μερικούς μήνες αφιερωμένους στις σόλο καριέρες τους και επιτυχία που διαφέρει για κάθε μέλος, και οι πέντε ενώνονται στη σκηνή του Akasaka Blitz στις 14 Δεκεμβρίου 1997 για να ανακοινώσουν την επιστροφή τους.
Τα Storm, Shine και I for you αναγγέλλουν το επόμενό τους άλμπουμ, Shine, τον Ιούλιο του 1998, όπου ο ροκ ήχος του συγκροτήματος παραμερίζεται για κάτι πιο ποπ-ροκ, και μάλιστα περισσότερο ποπ παρά ροκ. Μερικά τραγούδια ακόμη ξεχωρίζουν όπως τα Storm, Shine, Time has come, Another. Θα ακολουθηθεί από την περιοδεία τους Shining Brightly, με συμπαραγωγή της Disney, καθώς ο Inoran είχε γράψει το τραγούδι του τέλους για την τανία τους Mulan: Breath.
Τον Ιανουάριο του 1999, έδωσαν 3 συναυλίες σε 3 πόλεις της Ασίας (αλλά εκτός Ιαπωνίας): Taipei, Hong-Kong και Shanghai. Ο καθένας τους επιστρέφει ικανοποιημένος από αυτή τη σύντομη περιοδεία και όλοι τους ζητούν να βρουν ξανά, πολύ σύντομα, την τόσο συγκεκριμένη ατμόσφαιρα των κλειστών συναυλιακών χώρων.
Για τα δέκατα γενέθλια του συγκροτήματος, θα δώσουν μια τεράστια συναυλία:την Capacity Illimited. Δυστυχώς, μια μεγάλη θύελλα στο Τόκυο καταστρέφει μεγάλο τμήμα της σκηνής που είχε στηθεί γιαυτήν την περίσταση. Όμως δεν αποτρέπει την επιτυχία της συναυλίας, αφού 100.000 άτομα θα έρθουν τελικά στο σόου. Τα μέλη των Luna Sea θα φτάσουν στη σκηνή με ελικόπτερο όπως είχαν κάνει και οι Beatles μερικές δεκαετίες νωρίτερα. Η συναυλία θα τελειώσει με άπειρα πυροτεχνήματα. Στο μεσοδιάστημα, κυκλοφορούν το πρώτο τους best of άλμπουμ: Never sold out.
Την 1η Ιανουαρίου 2000, τα μεσάνυχτα, οι Luna Sea δίνουν μια συναυλία στο Zepp Tokyo για τη νέα χιλιετία. Παίζουν το Sweetest coma again σάυτή τη συναυλία, που είχε συντεθεί από τον J και ήταν το τραγούδι των τίτλων του τέλους για τον τότε τελευταίο James Bond στην Ιαπωνία. Στις 29 Μαρτίου το single Gravity κυκλοφορεί(σύνθεση του Inoran). Το Tonight, δημιουργία του J, ακολουθεί δύο μήνες αργότερα, στις 17 Μαίου.
Στις 25 Ιουνίου, στη συναυλία τους Premiere of Lunacy, παρουσιάζουν στους θαυμαστές τους κομμάτια από τα επερχόμενα άλμπουμ τους. Δυστυχώς, εκείνοι δεν το απολαμβάνουν και τόσο, καθώς συνήθιζαν να διασκεδάζουν με το Wish στο τέλος κάθε τους συναυλίας, έτσι είναι κάπως «χαμένοι». Το έβδομο άλμπουμ τους, Lunacy, χρησιμοποιώντας την αρχική ορθογραφία του ονόματός τους, προσφέρει ένα πολύ καλό μουσικό κολάζ, μερικές φορές βίαιο, άλλες ηπιότερο, ο καθένας βρίσκει κάτι σύμφωνα με τις προτιμήσεις του από το Virgin Mary εως τα Kiss, Gravity, Crazy about you,...
Στις 8 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια της περιοδείας Brand new Chaos act 2, τα νέα που κανείς δεν ήθελε να πιστέψει φτάνουν: οι Luna Sea χωρίζουν. Κανένα από τα μέλη δεν χρησιμοποιεί τα δύο kanji για το «χωρισμό» (=kaisan), αλλά επιμένουν στο "shumaku" (= (σχετικά με) το ρίξιμο της αυλαίας). Το Love Song είναι το τελευταίο τους single.
Στις 27 Δεκεμβρίου δίνουν την τελευταία τους συναυλία, φυσικά λέγεται Last Live: παρόλο που θα ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους από εκεί και πέρα, συμβολικά αφήνουν τη σκηνή κρατώντας ο ένας τα χέρια του άλλου.
Η μουσική των Luna Sea είναι ιδιαίτερα δύσκολο να περιγραφεί. Το συγκρότημα συνδύασε ιδιοφυώς πολλά διαφορετικά στοιχεία των 80s: Punk, Metal, ακόμη και Goth Rock- όλα μαζί δημιούργησαν έναν εντελώς ανεξάρτητο ήχο που χαρακτηρίζει το συγκρότημα. Τα τραγούδια τους αρκετές φορές ήταν «πιασάρικα», αν και έπαιξαν και πολλές πανέμορφες μπαλάντες. Πάνω απόλα το συγκρότημα έχει ακόμη χώρο για σκληρούς, γρήγορους ρυθμούς!
Ίσως λόγω της μίξης αυτών των ήχων, το συγκρότημα έδινε την εντύπωση ότι ξαναδημιουργούνταν με κάθε νέο άλμπουμ. Αυτό είναι και τμήμα της ακαταμάχητης γοητείας των LUNA SEA. Η μυστηριώδης ατμόσφαιρα, με τις χορδές του μπάσου να διαπερνούν τη μουσική τους και να διευθύνουν, σχεδόν κυριεύοντας κάθε τραγούδι, καθώς και τα χαρισματικά, ξεχωριστά φωνητικά του Ryuichi ήταν τα μόνα κοινά σημεία στα πρώτα τους άλμπουμ. Αργότερα, με το έκτο τους άλμπουμ,Shine, πραγματοποιήθηκαν αλλαγές μουσικές και οπτικές. Με αυτή την «επανασύσταση» οι LUNA SEA έγιναν περισσότερο ποπ, χάνοντας τμήμα του μυστηρίου τους.
