Οι MUCC στο Metaltown της Σουηδίας

συγγραφέας: Maija Haka - μετάφραση: kiseki

© Maija Haka

Μεταξύ των τριών Ιαπωνικών συγκροτημάτων που παραβρέθηκαν στο Metaltown, οι MUCC έμοιαζαν να είναι μια ασυνήθιστη επιλογή καθώς το μουσικό στυλ τους έχει σχετικά μεγάλη απόκλιση από το σύνηθες μεταλάδικο στυλ του φεστιβάλ. Αλλά όπως εξηγούσε και το φυλλάδιο του φεστιβάλ, δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο είδος που θα μπορούσε να περιγράψει επιτυχώς τη μουσική τους. Γι’ αυτό και οι fan μπορούσαν μόνο να ελπίζουν στο ότι τα metal στοιχεία του συγκροτήματος θα ήταν αρκετά για να εξάψει το ενδιαφέρον.

Οι MUCC ήταν προγραμματισμένο να εμφανιστούν στη μικρότερη από τις τρεις σκηνές του φεστιβάλ σε ένα ξεχωριστό περίπτερο. Πριν τη συναυλία, έδειχνε ότι δεν θα υπάρχει αρκετό κοινό. Εκείνη τη στιγμή έπαιζε κάποιος άλλος καλλιτέχνης στη κεντρική σκηνή, και σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που έγινε νωρίτερα (σύντομα θα δημοσιευθεί και στο επίσημο blog του JaME), δεν υπήρχαν και πολλοί αφοσιωμένοι fan των MUCC σε σύγκριση με των άλλων δύο Ιαπωνικών συγκροτημάτων. Όταν, όμως, ξεκίνησε η συναυλία, οι φόβοι αποδείχτηκαν αβάσιμοι. Ένα ενθουσιώδες πλήθος είχε κατακλύσει το χώρο της συναυλίας.

Το συγκρότημα ξεκίνησε δυναμικά με δύο τραγούδια, το Howling (Houkou) και το Ageha, από το καινούριο άλμπουμ τους, Kyuutai. Από το ξεκίνημα κιόλας εξέπληξαν τους πάντες με τη σκηνική παρουσία τους. Με τη σκληρή αλλά και ήρεμη παρουσία τους δημιούργησαν ένα show γεμάτο συναισθήματα που κατάκλυσαν το χώρο. Κατά τη διάρκεια της συναυλίας δεν υπήρχε καμιά απορία για το ποιος κινούσε τα νήματα. Με τις διασκεδαστικές αλλά και προκλητικές χειρονομίες του, ο Tatsuro καθοδηγούσε και κινητοποιούσε τον κόσμο με τις γνωστές κραυγές του και ερωτήσεις όπως "Είστε μαζί μας;" οι οποίες λάμβαναν δυνατά και ενθουσιώδη "ναι".

Το συγκρότημα έμοιαζε να έχει πολύ καλή διάθεση, χαμογελώντας ανάμεσα στα τραγούδια. Η καλή διάθεσή τους φαινόταν και στον τρόπο που έπαιζαν. Τα μέλη του συγκροτήματος έδειχναν να απολαμβάνουν που βρίσκονταν πάνω στη σκηνή και αυτό μεταφερόταν και στο κοινό. Οι ερμηνείες του Yukke, μπασίστα, και του Miya, του κιθαρίστα, κρατούσαν ζωντανό το ενδιαφέρον του κόσμου καθώς έπαιζαν τα τραγούδια συχνά με τα μάτια κλειστά και μεγάλη εκφραστικότητα στα πρόσωπά τους. Σε συνδυασμό με τη πιστή απόδοση στα drums από τον Satochi και τα γεμάτα συναισθήματα φωνητικά του Tatsuro δημιούργησαν μια πολύ θετική εντύπωση για την ερμηνευτική ικανότητα των MUCC.

Το set list αποτελούνταν κυρίως από τραγούδια των δύο τελευταίων άλμπουμ τους, Shion και Kyuutai. Για τους περισσότερους ήταν η πρώτη φορά που άκουγαν τραγούδια από τη τελευταία τους δουλειά και οι fan ήταν περίεργοι να δουν πώς θα πειραματιστεί το συγκρότημα με αυτά. Όπως ήταν αναμενόμενο, το συγκρότημα απέδειξε την ικανότητά του να κάνει ομαλές αλλαγές ανάμεσα στο παλαιότερο και στο πιο πρόσφατο μουσικό στυλ του. Ασχέτως των ηλεκτρονικών στοιχείων, τα τραγούδια δεν θα μπορούσαν να ακούγονται πιο φυσικά. Όλα τα όργανα και τα φωνητικά ακούγονταν ξεκάθαρα χωριστά αλλά και τέλεια ισορροπημένα όταν συνδυάζονταν.

Ένα από τα αξιοπρόσεχτα της συναυλίας ήταν η ερμηνεία του single του 2007, FUZZ, ενός τραγουδιού που αντιπροσωπεύει ένα καθοριστικό σημείο για την καριέρα τους. Το κοινό γέμισε με ζωντάνια από τις πρώτες κιόλας νότες του κομματιού. Το γεμάτο ενέργεια τραγούδι έδωσε ώθηση στο κόσμο που χόρευε στο ρυθμό του. Κατά τη διάρκεια του ρεφρέν, η ατμόσφαιρα έφτασε στο απόγειό της και όλοι οι θεατές τραγουδούσαν ταυτόχρονα.

Το μόνο τραγούδι από παλαιότερες δουλειές που ακούστηκε στη συναυλία, ήταν το Ranchuuu, από το δίσκο Zekuu, το οποίο έχει λάβει σχεδόν θρυλικές διαστάσεις σε σχέση με τα τραγούδια που ακούγονται στις συναυλίες. Ο Tatsuro έκανε πιο παραστατικούς τους στίχους με τις κινήσεις του και στη μέση του τραγουδιού, ζήτησε από όλους να καθίσουν κάτω και να πεταχτούν επάνω όταν τους έδινε το σήμα. Το αστείο και ξαφνικό κόλπο πέτυχε, αν και η μικρή αναστάτωση που επικρατούσε μείωσε το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Οι MUCC πιστοί στη γνωστή συνήθεια τους, έκλεισαν τη συναυλία με το Libra. Σε κάποιες στιγμές τα βιολιά που ακούγονταν από το playback, κάλυπταν τη ζωντανή μουσική αλλά και πάλι, η πολύ καλή ακουστική του περιπτέρου, βοήθησε ο συγκρότημα να μεταφέρει το νόημα του τραγουδιού. Τα χαμηλόφωνα και απαλά φωνητικά του Tatsuro ήταν τόσο υπνωτικά όσο και στο CD. Τα καλά ισορροπημένα φωνητικά στο ρεφρέν είχαν μεγαλύτερο σθένος από ότι στο CD, και με το βαθύ beat των drums να τους δίνει έμφαση, ήταν η τελευταία ανάμνηση που έμεινε στο κοινό. Το μεταβαλλόμενο και έντονο τραγούδι αποτέλεσε μια δυνατή αλλά και εκφραστική κατάληξη για μια συναυλία που απέδειξε για μια ακόμη φορά την ατελείωτη ορμή που έχουν οι MUCC στις ζωντανές εμφανίσεις τους.

Ενώ ένα μέρος του κοινού ήταν εμφανώς οικείο με τους MUCC, υπήρχαν και πολλοί που τους άκουγαν ζωντανά για πρώτη φορά. Η μουσική του συγκροτήματος μπορεί να μην ταίριαζε απόλυτα με το ύφος του φεστιβάλ, αλλά ήταν μια συναυλία που συγκίνησε και εντυπωσίασε πάρα πολλούς.