Οι Dir en grey στο Metaltown της Σουηδίας

συγγραφέας: demi - μετάφραση: kiseki

© demi de

Οι Dir en grey ήταν το τελευταίο από τα τρία Ιαπωνικά συγκροτήματα που εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ Metaltown στη Σουηδία και οι μόνοι που έπαιξαν στην κεντρική σκηνή. Αμέσως μετά τους MUCC και πριν τον Marilyn Manson, ήταν το μοναδικό συγκρότημα που έπαιζε εκείνη τη στιγμή σε ολόκληρο το χώρο του φεστιβάλ. Το κενό μπροστά από τη σκηνή, μια ώρα πριν τη συναυλία, ήταν παραπλανητικό αφού κατά τη διάρκεια της συναυλίας δεν υπήρχε ούτε εκατοστό άδειο από τους ενθουσιώδεις και ανυπόμονους θαυμαστές. Καθώς οι τεχνικοί έκαναν τις απαραίτητες προετοιμασίες, το πλήθος – πιστοί fan και περίεργοι περαστικοί - συνέχιζε να αυξάνεται.

Την κατάλληλη στιγμή, το SA BIR, η εισαγωγή της συναυλίας των Dir en grey, έφτασε στο κοινό. Τα μέλη του συγκροτήματος εμφανίστηκαν ο ένας μετά τον άλλο χαιρετώντας για λίγα δευτερόλεπτα τον κόσμο. Πρώτος βγήκε ο κιθαρίστας Die, μετά ο μπασσίστας Toshiya, στη συνέχεια ο βασικός κιθαρίστας Kaoru και ο drummer Shinya, διακριτικός όπως πάντα. Ο Kyo, ο τραγουδιστής, εμφανίστηκε τελευταίος μέσα σε εκκωφαντικές κραυγές και αντί να χαμογελάσει έφτυσε μια γουλιά νερό στη σκηνή. Παραβλέποντας οποιουδήποτε είδους ζέσταμα, ο Kyo έβγαλε μια ξαφνική κραυγή και το συγκρότημα ξεκίνησε να παίζει τους ιδιαίτερους ρυθμούς του OBSCURE.

Το τραγούδι άρχισε και τέλειωσε σε ένα σύννεφο headbanging. Με την ολοκλήρωση του, το συγκρότημα είχε την ευκαιρία να επικοινωνήσει με το κοινό, σηκώνοντας τις κιθάρες και τις γροθιές τους ως απάντηση στις κραυγές του πλήθους. Ακολούθησε το Merciless Cult διατηρώντας τον άγριο ρυθμό. Ωστόσο, τα μελωδικά σημεία του έδωσαν την ευκαιρία στον εκφραστικό τραγουδιστή να συνοδεύσει τους στίχους με συναισθηματικές πόζες πάνω στο διαβόητο κόκκινο κουτί του. Το GRIEF ξέσπασε σαν κεραυνός προσθέτοντας λάδι στη φωτιά του εκστασιασμένου πλήθους. Οι κιθάρες ήταν διαβολικές, η ασταμάτητη ενέργεια του Toshiya συναγωνιζόταν το βίαιο θυμό του Kyo. Όλα τα μέλη συνεισέφεραν στα φωνητικά δημιουργώντας μια μάλλον παράξενη δυναμική. Διατηρώντας τον ανελέητο ρυθμό, ακολούθησε το περίπλοκο Red Soil με μια ανάλογα έντονη εμφάνιση. Αυτά τα πρώτα, αρκετά δύσκολα κομμάτια αποτελούσαν επίσης και ένα τεστ για τον μέχρι πρόσφατα νοσηλευόμενο τραγουδιστή. Σε αντίθεση με την τελευταία Ευρωπαϊκή περιοδεία τους, ο Kyo στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων: η φωνή του ήταν καλύτερη από ποτέ και ερμήνευσε τα τραγούδια πιστά και με σθένος ενώ η παρουσία του –ενίοτε άγρια και άλλοτε σχεδόν γλυκιά- κατέκλυσε την αρένα.

Ακολούθησε το Dozing Green και ο κορμός του Kyo, πλέον απογυμνωμένος, άρχισε να πλάθεται σε ενδιαφέροντες στάσεις: ένας ενστικτώδης χορός τη κοιλιάς δικής του δημιουργίας. Όταν ολοκληρώθηκε το τραγούδι ο Toshiya βγήκε μπροστά και ξεσήκωσε το πλήθος, αναπληρώνοντας το εμφανές κενό της απουσίας ομιλίας του τραγουδιστή προς το κοινό κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Το πλήθος ανταποκρίθηκε στις προσπάθειες τους, με τις κραυγές να κατακλύζουν την αρένα. Η ώθηση αυτή αποδείχτηκε απαραίτητη καθώς το επόμενο τραγούδι ήταν το VINUSHKA που διαρκεί οκτώ ολόκληρα λεπτά. Η απαλή εισαγωγική μελωδία μετατρέπεται σε ένα δυνατό beat και το συγκρότημα ξεκίνησε το headbanging συγχρονισμένα. Κοιτώντας και δείχνοντας προς το κοινό, ο Kyo φώναξε “Koko ga shinjitsu da!” (Εδώ είναι η αλήθεια!), κάνοντας τους fan να του αποκριθούν με έντονο πάθος. Ο Kaoru και ο Die παρέμειναν στις αντίστοιχες θέσεις τους για το μεγαλύτερο τμήμα, επιτρέποντας στον κόσμο να στρέψει την προσοχή του στο ρυθμικό στέλεχος του συγκροτήματος: Ο Shinya έκανε εξαιρετική δουλειά αφού με το σύνθετο παίξιμο των drums έδενε ολόκληρο το τραγούδι. Το τραγούδι έφτασε στο αποκορύφωμα με τον Kyo να τρελαίνεται, χτυπώντας με τις γροθιές του το κενό, βγάζοντας αγωνιώδεις κραυγές, και μετά τελείωσε. Το συγκρότημα απομακρύνθηκε από τους θεατές, δείχνοντας προς στιγμήν εξουθενωμένο.

Καθώς το διάλειμμα κρατούσε όλο και περισσότερο, έγινε πλέον προφανές ότι ήταν ώρα για το a capella του Kyo. Ο τραγουδιστής στάθηκε μόνος του στη μέση της σκηνής, φωνάζοντας, τραγουδώντας απαλά και ξεφυσώντας, με τη φωνή του να παραμορφώνεται ψηφιακά. Με στοιχεία avant-garde, η εσωστρεφής ερμηνεία του έκανε τους fan να σιγήσουν και να παρακολουθούν με δέος. Ωστόσο, οι κανονικοί μεταλάδες έδειχναν δυσαρεστημένοι. Σύντομα, το συγκρότημα ήταν πίσω στις θέσεις του προκαλώντας φρενίτιδα στο κοινό. Το STUCK MAN ξέσπασε από τα ηχεία τραβώντας την προσοχή όλων. Αυτό το αλλοπρόσαλλο τραγούδι είχε καλή υποδοχή, με τα βασανιστικά φωνητικά και αστραπιαίες κραυγές να ανακτούν την ορμή τους. Οι χαμηλότονοι βρυχηθμοί του μπάσου ταίριαζαν με τα γρήγορα drums και του funky ήχους του Die, κάνοντας το πλήθος να χοροπηδά δίχως να νοιάζεται για τους διπλανούς τους. Για να κορυφωθεί αυτή η συγκλονιστική ερμηνεία, το συγκρότημα έπαιξε ένα από τα αγαπημένα κομμάτια των fan, το THE FINAL. Μετά τη γνωστή απαλή εισαγωγή, ξεκίνησε η βασική μελωδία, προκαλώντας μαζική υστερία στο πλήθος. Οι ενδιαφέρουσες μελωδίες έκαναν ολοένα και περισσότερο κόσμο να πλησιάζει στη σκηνή.

Καθώς ο κύριος όγκος του κόσμου πλησίαζε τη σκηνή για να απολαύσει την παράσταση στο μέγιστο βαθμό, συνέβη το αναπόφευκτο με τη μορφή ενός ακόμα διαλείμματος για a capella. Οι μπροστινές σειρές θαύμαζαν σιωπηλά τις θλιμμένες κραυγές αλλά η πλειονότητα απομακρυνόταν για μια ακόμα φορά από το συγκρότημα. Η διπλή παύση της συναυλίας για φωνητικούς πειραματισμούς μπροστά σε ένα κυρίως metal κοινό, ήταν ίσως μια ατυχής επιλογή. Παρόλα αυτά αποδεικνύει περίτρανα ότι οι Dir en grey θα είναι πάντα ένα συγκρότημα “αυτοί είμαστε και σε όποιον αρέσουμε” που είναι περήφανο για τις ιδιαιτερότητες του.

Η υπέρ του δέοντος συναισθηματική ψαλμωδία σταμάτησε και το συγκρότημα ετοιμάστηκε για το BUGABOO. Ο Kyo ήταν πολύ δραστήριος, δείχνοντας προς το κοινό ενώ χτυπιόταν με όλη του τη δύναμε, βγάζοντας κραυγές που επισκιαζόταν μόνο από το μαγευτικό παίξιμο του Die, σε ψιλές κλίμακες. Το staccato beat έδωσε την ευκαιρία στον Shinya να λάμψει πίσω από το τεράστιο drum set του. Ο ήχος του Reiketsu Nariseba ήταν σκληρός και γεμάτος, δίνοντας τη δυνατότητα στο συγκρότημα να δραστηριοποιηθεί με το κοινό. Ο Toshiya διέσχισε όλη τη σκηνή και ο Kyo άπλωσε τα χέρια του παρακινώντας τον κόσμο να έρθει πιο κοντά και να ξεσηκωθεί. Ακόμα και ο Kaoru ήρθε μπροστά κάνοντας νεύματα με ζωντάνια. Το πολύ δυνατό Agitated Screams Of Maggots κατέληξε ανέλπιστα στατικό, με το συγκρότημα να μη κάνει τίποτα άλλο εκτός από ασταμάτητο headbanging. To κοινό για μια ακόμα φορά μεγάλωσε αλλά μόνο οι αυτοί που ήταν κοντά στο συγκρότημα συμμετείχαν ενεργά. Το -saku-, το οποίο συνδύαζε death metal φωνητικά με όμορφες μελωδίες, ήταν, απ’ ότι φαίνεται, πιο ελκυστικό. Ο αριθμός των ατόμων που έκανε thrashing και moshing μεγάλωνε διαρκώς. Ο Kaoru, εμφανώς ευχαριστημένος από την απόκριση του κοινού, γελούσε και έπαιζε καλύτερα από ποτέ.

Ο Kyo φώναξε, πολύ νωρίς, “Τελευταίο τραγούδι της περιοδείας!”, το οποίο και ήταν το Gaika, Chinmoku ga Nemuru Koro. Το συγκρότημα έδωσε τα πάντα σ’ αυτό το δύσκολο κομμάτι. Τα φωνητικά καλύπτονταν από τα μουσικά όργανα και αντίστροφα, δημιουργώντας ένα ελκυστικό και τρελό αποτέλεσμα. Ο Kyo φώναξε στο κοινό “Χορέψτε για μένα!”. Οι fan του ανταποκρίθηκαν και άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό. Τότε τελείωσε και το τραγούδι αν και οι θαυμαστές δε σταμάτησαν να ζητάνε περισσότερο. Ο τραγουδιστής παρέμεινε στη σκηνή για μερικές πολύτιμες στιγμές, χειροκροτώντας μερικές φορές και, όπως πάντα, αποχώρησε πρώτος. Τα υπόλοιπα μέλη έφυγαν πιο αργά, πέταξαν πέννες, μπουκάλια από νερό και μπαγκέτες από τα drums.

H ικανοποίηση ήταν εμφανής στα πρόσωπα όλων: το συγκρότημα έκλεισε μια πολύ επιτυχημένη Ευρωπαϊκή περιοδεία παίζοντας σε αξιόλογα rock και metal φεστιβάλ, οι fan είδαν μια πολύ δυνατή συναυλία ενώ το υπόλοιπο κοινό απόλαυσε ένα μοναδικό show.

Για ένα αναλυτικό άρθρο σχετικά με τη γενική απόκριση και τις εντυπώσεις από τη συναυλία των Dir en grey, που θα συνοδεύεται και από μια δημοσκόπηση, παρακαλούμε επισκεφθείτε το επίσημο JaME blog τις επόμενες εβδομάδες!


Set list:

SA BIR
OBSCURE
Merciless Cult
GRIEF
RED SOIL
DOZING GREEN
VINUSHKA
STUCK MAN
THE FINAL
BUGABOO
Reiketsu Nariseba
Agitated Screams of Maggots
-saku-
Gaika, Chinmoku Ga Nemuru Koro