auteur: JaME team NL

© All rights reserved

De muziekindustrie maakte in 2011 weer de nodige veranderingen mee. De grootste impact kwam door de Tohoku aardbeving in maart, waar artiesten de rest van het jaar mee bezig zijn geweest, in de vorm van concerten en liefdadigheidswerk, maar ook door het creëren van muziek die door de gebeurtenissen beïnvloed zijn.

Gelukkig was het jaar ook vrij normaal: nieuwe artiesten maakten hun Europese debuut op het podium, anderen keerden terug voor een tweede, derde of zelfs vierde keer. Bands gingen uit elkaar, terwijl andere bands herleefden. En ook moesten we opnieuw afscheid nemen van een aantal artiesten.

Dit jaar vertellen enkele teamleden over hun favoriete artiesten, releases, ontdekkingen, concerten, hoogtepunten, dieptepunten en artikelen. Hoe ziet jouw lijstje eruit?


Dana

Artiest: Dat zijn er drie: Acid Black Cherry, KanonxKanon en KISAKI.
Acid Black Cherry (of ABC) bedankte in 2011 hun fans voor de steun die ze de band de voorbije vier jaar gaven. Als symbool werden daarom ook vier ‘kadootjes’ vrijgegeven door yasu en co. Zo werd de gratis ABC Dream CUP 2011 concertenreeks aangekondigd en verschenen alle singles die in 2011 werden uitgebracht (vijf stuks in vijf maanden) als downloadbare files op hun officiële website. Ten slotte maakte ABC bekend de eerste nationale tour in twee jaar te houden in 2012. Geweldige acties van een band die zijn fans weet te waarderen!

Het duo bestaande uit twee unieke en getalenteerde artiesten, Kanon Wakeshima en Kanon (ex-An cafe), slaagden het afgelopen jaar in iets waar vele bands enkel van kunnen dromen: instant populariteit, twee Oricon hitsingles en een geslaagde Europese tour…Need we say more?

Nadat UNDERCODE president KISAKI al in 2010 zijn aangekondigde pensioen uit de muziekwereld annuleerde, leverde de beroemde bassist dit jaar twee topproducten in de visual kei bizz af; namelijk de hitsingles van zijn nieuwste band Lin en de samenwerking tussen KISAKI project en ex-Rentrer en soi zanger Satsuki.

Release: Vast en zeker CORE PRIDE door UVERworld. Reden? Takuya’s stem die zoals altijd feilloos afwisselt tussen rap en zang, de toevoeging van een jazztrompet (overigens de nieuwe sound van de band), een catchy melodie en diepe lyrics. Kortom, verslavend.

Ontdekking: Hoewel de ontdekking van het jaar voor mij de Koreaanse band CN Blue is, is dat toch grotendeels te danken aan hun Japanse releases/songversies. Hun single In my head maakt nog steeds mijn dag goed.

Teleurstelling: Europese fans van popfenomeen GACKT waren laaiend enthousiast toen de zanger in mei 2011 een tweede tour aankondigde die nog meer data bevatte dan de uitverkochte tour in 2010. In juni bleek echter dat GACKT niet alleen kwam, maar vergezeld zou worden door zijn nieuwe groep YELLOW FRIED CHICKENz met onder andere de Amerikaanse co-zanger Jon. Newbie Jons pogingen om GACKTs cool te evenaren mislukten volledig, waardoor de band minder geloofwaadigheid kreeg dan GACKT als solo-artiest. Ook GACKTs imago en uiterlijk ondergingen drastische veranderingen. De altijd stijlvolle (vergeet even de leren broeken en de befaamde ‘crotch stretcher’-act), mysterieuze, charmante en zelfverzekerde zanger scheerde zijn haar tot een mohawk, kleurde het bruin en zocht zijn toevlucht in veelvuldig gevloek en agressief gedrag - zie de YELLOW FRIED CHICKENz persconferentie. Geen interessante outfits meer voor de man die in een vorig leven ‘prince of visual kei’ werd genoemd, wel steeds hetzelfde witte overhemd zonder mouwen met zwarte das. We want you back, Mad Aristocrat!

Hoogtepunt: Het hoogtepunt van 2011 ging vooraf aan de bovenvermelde teleurstelling. Helemaal gelukkig werd ik van het nieuws dat Gackt weer naar Europa kwam. Spijtig genoeg was hij dus niet alleen…

PV: GOLDEN BOMBERs K-popversie van de hitsingle Memeshikute is misschien niet de meest spectaculaire of hoogstaande, maar hij blijft hilarisch hoe vaak je hem ook kijkt. Geweldige parodie op alle K-pop idoolgroepjes. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden werd enkel het ‘image’ van de band veranderd en bleef de songtekst in het Japans, al was het dan een versnelde vorm.

Artikel: Dat is voor mij ongetwijfeld mijn eerste livereport, van Ryo Fujimura in Brussel. Niet dat ik het geweldig goed geschreven vind, integendeel, maar ik ben wel weer een ervaring rijker. Bovendien bedankte Ryo Fujimura me per mail voor het artikel, een prachtig moment. You’re welcome, Ryo.


Nathalie

Artiest: girugamesh, omdat ze zich dit jaar erg sterk en volwassen toonden. Toen de aardbeving plaatsvond was girugamesh op tour door Europa. Ze kregen de kans terug te keren naar Japan, maar besloten te blijven en enkele dagen daarna zag ik in Bochum een ontzettend energiek en passievol concert. Nauwelijks een maand later kwam de groep met pray, om geld in te zamelen voor de slachtoffers. Vijf jaar geleden was girugamesh nog rebels, nu kan ik ze alleen maar als betrokken omschrijven.

Release: Akatsuki van MUCC, omdat hij gewoon heel fijn klinkt. Maar ook TOXIC van The GazettE, omdat het me verraste na wat mainstream soft-klinkende singles. Het is een duister album en met dance-invloeden ook up-to-date. Daarbij is het artwork (zoals altijd) heel stijlvol.

Ontdekking: Andymori, een indie rockband die steeds bekender wordt. Hun releases staan standaard in de Oricon Charts en ze hebben al opgetreden in Canada en op de grote Japanse festivals Summer Sonic en Rock In Japan.

Teleurstelling: Isshi’s overlijden. Kagrra, was één van de eerste Japanse bands waar ik mee in aanraking kwam, logisch dus dat ze altijd speciaal zijn gebleven voor me. Stiekem hoopte ik Kagrra, ooit opnieuw live te zien, maar in juli spatte die droom uiteen.

Hoogtepunt: Er waren weer een flink aantal concerten, waarvan D in de Melkweg in Amsterdam één van de uitschieters was. Ik was de band na 2006 uit het oog verloren, maar speciaal voor hun optreden heb ik me weer ondergedompeld in de wereld van romantiek en vampieren. Ik heb het die avond erg naar mijn zin gehad en ben 2 mei 2012 opnieuw van de partij.

Concert: Ondanks dat ik goede herinneringen heb aan MUCC in Bochum, is het toch DIR EN GREY in Tivoli Oudegracht. Ik heb DIR EN GREY vaker live gezien, dus weet uit ervaring dat kwaliteit niet altijd gegarandeerd is. Maar op 7 augustus speelde de band een superconcert! Bovendien werd Ain’t afraid to die gespeeld, wat voor mij bijna jeugdsentiment is.

PV: Huang di ~Yami ni umareta mukui~. Ik neem nooit de tijd videoclips te kijken, maar deze is erg mooi uitgewerkt.

Artikel: Isshi’s herdenkingsartikel.


Ruben

Artiest: Ryutaro Arimura, zanger van de groep Plastic Tree, is mijn artiest van het jaar en wel om de volgende redenen. In december 2010 werd bij hem het syndroom van Guillain-Barré vastgesteld, een aandoening die bij een te late diagnose tot verlamming en overlijden kan leiden. In januari 2011 werd Ryutaro genezen verklaard, wat betekende dat hij opnieuw zou kunnen zingen. Niet veel later werd de tour hervat en alsof dat nog niet genoeg was werd ook het nieuwe album ammonite uitgebracht. Met speciale eindejaarsconcerten, een overstap naar het major label Victor FlyingStar Records en de verjaardag van hun vijftienjarig bestaan in het vooruitzicht, verdient Ryutaro Arimura dit zonder twijfel.

Release: LITE’s for all the innocence is een album dat klopt als een bus en geen samenraapsel vormt van verschillende eerder uitgebrachte singles – zoals dat vandaag de dag maar al te vaak het geval is. Het album neemt je vanaf de eerste noot mee op een knotsgekke maar zeer verfrissende en inspirerende safari!
De beste single van 2011 bracht Radwimps uit. Met DADA en Kyoushinshou hebben ze achter elkaar twee prachtige nummers uitgebracht die de replayknop van mijn itunes op de proef hebben gesteld. Ook de b-kant van beide singles is meer dan het beluisteren waard.

Ontdekking: De elektronische rockgroep white white sisters is een tweemansband die al in 2008 werd opgericht, maar pas midden 2010 hun eerste mini-album uitbracht en in juni van dit jaar met hun tweede mini-album bevestigden. De groep brengt een combinatie van elektro en rock, die sterk aanleunt bij groepen als Daft Punk en Boom Boom Satellites, en slaagt erin om een eigen universum op te bouwen die hoekiger en ruwer voor de dag komt dan andere elektromuzikanten in Japan.

Teleurstelling: Het einde van bands als Unsraw en deluhi vond ik allesbehalve leuk, maar de grootste ontgoocheling was beslist het afscheid van D’espairsRay. Terwijl de ene artiest snel herstelt, denk aan Ryutaro Arimura, moet de ander zijn muzikale activiteiten stopzetten. Het is de nachtmerrie van elke artiest en het komt mij dan ook als zeer onrechtvaardig over.

Hoogtepunt: De terugkeer van 9goatsblackout na twee jaar inactiviteit. Het summum was de release van twee nieuwe singles, waar duidelijk op te horen was dat de bandleden hun unieke sound nog niet verleerd hebben. Een ware verrijking voor de muziekwereld als je het mij vraagt.

Concert: MIYAVI in de uitverkochte witloofbar van de Brusselse Botanique. Het grappige is dat ik nooit echt een grote fan was van deze artiest, tot ik het album WHAT’S MY NAME? ontdekte. Op 19 maart gaf de rockster twee uur lang het beste van zichzelf en verenigde rock, pop en blues. Song van de avond was ongetwijfeld Gravity, dat MIYAVI opdroeg aan de slachtoffers van de aardbeving, een nummer dat zijn impact allesbehalve miste. Helaas staat op JaME geen report van deze avond, maar wel van het Nederlandse concert.

PV: Dat moet wel Amazarashi’s anomie zijn, waar muziek en beeld elkaar perfect aanvullen. In de clip wordt de kijker meegezogen in een verbluffend mooi verhaal, waarin naar aloude gewoonte het octopusachtige wezentje – ondertussen Amazarashi’s huismerk – wordt opgevoerd. Een verhaal dat echter wel is voorzien van de nodige ironie, want wie zou die wereld als een paradijs omschrijven, laat staan er zijn leven voor geven om het te beschermen?

Artikel: Het interview met INORAN. Zelf ben ik niet erg vertrouwd met LUNA SEA, maar dit interview steekt met kop en schouders boven alle andere publicaties uit. De vragen die gesteld worden zijn to the point, net als INORAN’s antwoorden. Vaak ontwijken artiesten onze vragen, maar dat gebeurt hier in geen geval en het resultaat is een diepte-interview van formaat.