Ter nagedachtenis aan Taiji Sawada

auteur: neejee - vertaling: Lynda

© X JAPAN

Onlangs werd de muziekwereld geschokt met het onverwachte nieuws over de zelfmoord van Taiji Sawada, een lid van veel geweldige bands, waarvan twee de status van legende bereikten. TAIJI werd door velen beschouwd als een bassist van wereldklasse, vooral erg getalenteerd in de slapping en tapping technieken. Uitdagend tot het einde toe en zijn eigen pad volgend, liet hij een moeilijk te vullen leegte achter in de harten van zijn fans.

TAIJI werd op een hete, zomerse dag geboren op 12 juli 1966 in Ichigawa, in de prefectuur Chiba, als tweede zoon in de Sawada familie. In de brugklas op de middelbare school probeerde hij op zijn vaders gitaar te spelen, geïnspireerd door songs van groepen als Queen - hij was vooral onder de indruk van We Are The Champions - en The Beatles. Toentertijd zei hij dat hij “echt idolaat was van Westerse muziek.” TAIJI was ook geïnteresseerd in sport: hardlopen, zwemmen en lid van de voetbal- en basketbalteams op de basisschool. Behalve dat hield hij ook van koken. Toen hij in groep zes van de basisschool zat, opende hij een restaurant bij hem thuis, genaamd “Restaurant ‘TAIJI’,” geopend in het weekend en erg populair onder zijn vrienden. Het aanbod bestond uit diverse soorten gerechten en een toegangskaartje kostte slechts 50 Yen.

Toch had zijn liefde voor muziek de overhand. Op zestienjarige leeftijd stopte TAIJI met school en richtte hij zijn eerste band op genaamd Trash, waarin hij de rol van bandleider en eerste gitarist had. Twee jaar later maakten zijn muzikale interesses een kleine verschuiving; hij stapte over van gitaar naar bas en voegde zich onder de naam Ray bij de band Dementia. Hij bleef tot 1985 in deze band en nam één single en een live-album op. In deze periode ontmoette hij hide, toentertijd leider van Saber Tiger, voor de eerste keer in club Kagurazaka “Explosion”. Dit werd één van zijn toekomstige bandleden in de band waar hij waarschijnlijk het meest bekend mee zou worden.

Nadat hij Dementia had verlaten, werkte TAIJI kort samen met verschillende bands, waaronder Prowler en de band met een erg kort bestaan: Dead Wire, waarvan Kyo en Tetsu (tegenwoordig in D’ERLANGER) ook bandleden waren. TAIJI speelde ook een aantal concerten met X voordat hij zich eind 1986 eindelijk officieel bij de band voegde en waar hij tot 1992 bleef. Zoals hij in één van zijn recente interviews zei betekende deze band alles voor hem: “Origineel kwam rock uit Amerika [naar Japan]. Terwijl iedereen [in Japan] nog steeds de Amerikaanse rock kopiërde, nam ik muziek op met X (…) Ik wist dat hier eindelijk een band was die een geweldige, unieke Japanse sound kon introduceren.”

TAIJI was ongetwijfeld één van de personen die heeft gezorgd voor het succes van X. Het was gedeeltelijk aan hem te danken dat de concerten van de band gekenmerkt werd met zo’n enorme dosis energie, en de fans konden hem dankbaar zijn voor minstens een paar indrukwekkende nummers en ongelooflijke baspartijen. TAIJI was betrokken bij het opnemen van de eerste drie albums van X, die ook een aantal door hem geschreven tracks bevatten - Phantom of Guilt, Voiceless Screaming en Desperate Angel. Andere, niet eerder gepubliceerde tracks zijn later uitgebracht op de compilatie CD Rose & Blood - Indies of X -. Aanvullend verscheen TAIJI in 1988 met andere X leden in een korte aflevering van de Amerikaanse film “Tokyo Pop.”

TAIJI en X gingen na vijf jaar elk een eigen weg. Het laatste concert van de band met de oorspronkelijke samenstelling vond plaats op 7 januari 1992 in Tokyo Dome. Het was de laatste van drie opeenvolgende concerten op deze locatie en werd later op DVD uitgebracht als On the Verge of Destruction 1992.1.7 Tokyo Dome Live. De officiële reden van het vertrek van TAIJI was het verschil in muzikale opvatting; de bassist was het niet eens met de vele ballads in het repertoire van de band. Hij was van mening dat rockmuziek harder moest zijn. In zijn autobiografie meldde hij echter dat de ware redenen financiële problemen en constante ruzies met YOSHIKI waren, die op dat moment geen goede impact hadden op de situatie van X. Het resultaat was dat TAIJI gevraagd werd de band te verlaten. Desondanks leefde X nog steeds in zijn hart, zoals hij in één van zijn interviews zei.

Nadat hij X verlaten had werd TAIJI uitgenodigd door gitarist Akira Takasaki om bij de legendarische metalband LOUDNESS te komen spelen, een groep die hem in zijn tienerjaren had geïnspireerd. Ondanks het feit dat hij in een interview liet weten dat hij de tijd en ervaring met LOUDNESS als extreem waardevol beschouwde, bleef TAIJI niet lang en verliet hij de band in november 1993 na enkel één studio-album te hebben opgenomen, om zijn eigen band te beginnen. Dat werd D.T.R., of Dirty Trashroad, wiens sound beschreven kan worden als melodische heavy metal. De songs die ze creërden, enkel in het Engels gezongen, kregen zowel aandacht door hun krachtige ritme en sterke zang als door het meesterlijke gitaarspel van Taiji Fujimoto. Nadat de zanger de groep verliet ging de groep uit elkaar, maar ze hadden het voor elkaar gekregen een veelbetekende impact op de Japanse metalscene te maken. Ook scheidde TAIJI rond die tijd van zijn vrouw en bleef hij een tijd dakloos.

In de jaren die daarop volgden nam TAIJI deel aan verschillende projecten en werkte hij samen met verscheidene bands. In 1995 voegde hij zich bij een supergroep genaamd Kings, slechts voor een korte tijd actief. De leden waren Shuichi Aoiki van Night Hawks, gitarist Luke Takamura van SEIKIMA-II en drummer Satoshi “Joe” Miyawaki van 44 MAGNUM en Spread Beaver. Twee jaar later begon TAIJI met Cloud Nine (welke hij in 2001 verliet om persoonlijke redenen) en OTOKAZE, waarvan zijn geliefde jongere zusje Masayo de zangeres was. OTOKAZE maakte snelle pop-rocksongs en bracht één album uit in november 2004.

In 2006 werd D.T.R weer actief met een licht gewijzigde line-up, maar stopte drie jaar later opnieuw. De band maakte een poosje daarna een comeback onder de naam Death To Rive, omdat de leden de rechten van de originele naam verloren hadden. Op hetzelfde moment werd één van TAIJI’s andere bands, TAIJI with HEAVEN’s, opgericht. Door het constant veranderen van de line-up, werd de band drie jaar later pas actief met de release van hun eerste mini-album in januari 2010, waarvan de sound doet denken aan de heavier delen van X’s Jealousy. TAIJI ging terug naar Cloud Nine en voegde zich in 2009 bij een andere supergroup; THE KILLING RED ADDICTION, welke bestond uit voormalig COLOR lid Tommy Dynamite, voormalig GASTUNK lid Tatsu en Kenzi van ∀NTI FEMINISM. De band speelde een aantal lives in hetzelfde jaar, inclusief een show in Los Angeles op 22 juni, en bracht een cover van GASTUNK’s Devil uit via iTunes. TAIJI verscheen in de film “Attitude”, geregisseerd door Tommy Dynamite, waarin hij op zoek was naar een origineel idee van rock, naast artiesten als PATA en leden van Ladies Room, BY-SEXUAL, Kamaitachi en The Stalin. Hij was ook model en sieradenontwerper voor Arizona Freedom.

Overigens begon TAIJI in 2010 een andere band met oude vriend en gitarist Shu: TSP, TAIJI & Shu Project. De bassist beschreef het in de interviews als iets wat zeker aantrekkelijk zou zijn voor zijn fans. Toch was de band niet in staat een debuutalbum uit te brengen, slechts een paar tracks op verschillende compilaties bereikten de fans. Ondanks het eerder genoemde gebrek aan interesse sloot TAIJI zich aan bij de bandleden van zijn bekendste band en nam hij op 12 augustus deel aan een door X JAPAN georganiseerde persconferentie en speelde hij ook als gast mee tijdens twee concerten die plaatsvonden in Nissan Stadium in Yokohama. Na deze shows zei YOSHIKI in een interview dat de mogelijkheid bestond dat TAIJI zich in de toekomst weer bij de band zou voegen. Aanvullend daarop speelde TAIJI in 2009 en 2010 weer samen met LOUDNESS, deelnemend aan shows die waren opgedragen aan hun laatste drummer Munetaka Higuchi.

TAIJI’s in 2000 gepubliceerde autobiografie "Uchuu o kakeru tomo e: densetsu no bando X no sei to shi” introduceerde het beeld van een man vol passie voor muziek en nieuwsgierigheid naar de wereld. Hij was zowel heel open naar mensen toe als dat hij zijn eigen mening had, welke hij ook wist te verdedigen. Het sprak ook over een man die worstelde met verschillende tegenslagen en problemen, welke vaak kwamen door een sterk rechtvaardigheidsgevoel wat zich ontwikkeld had in het begin van zijn jeugd, en het te kampen hebben met verschillende ups en downs. Volgens zijn bandleden van TSP was TAIJI erg direct en serieus, maar tegelijkertijd ook erg medelevend; hij probeerde anderen door moeilijke tijden heen te slepen, en ze moed en inspiratie te geven. Al sinds zijn jeugd haatte hij het om hetzelfde te doen als anderen – hij zag het als iets zinloos en probeerde het dan ook te vermijden. Hij zei, “Dus ik denk dat ik bij X altijd beschouwd werd als een vervelende ‘bult op het voorhoofd’. Hoewel ik me realiseerde dat ze zo over me dachten, kon ik toch niet veranderen. Er was niks om me heen wat het overwicht op me had. Dat komt omdat ik altijd heel spontaan geleefd heb.”

In de afgelopen jaren kampte TAIJI met gezondheidsproblemen. Een paar jaar lang leed hij aan de bijwerkingen van een beroerte en epilepsie – op sommige momenten was hij zelfs niet in staat om te praten of te schrijven. Hij heeft ook een lastige operatie voor een heupprothese gehad, waarna er complicaties optraden. Ondanks de prognose van de dokter was hij in staat om zonder krukken te lopen, wat hij als een wonder beschouwde. Ongeacht de vele ontberingen is hij nooit zijn passie voor muziek verloren, en geloofde hij nog steeds dat de woorden die hij vaak herhaalde – “zeg nooit 'kan niet’” – waarheid zijn.

Alles leek op zijn plaats te vallen en het ging de goede kant op tot alle plannen en voornemens opeens teniet werden gedaan door een plotseling gevecht. Op 11 juli 2011, werd TAIJI gearresteerd voor openbare overlast en het aanvallen van een stewardess vlak nadat zijn vliegtuig was geland op het internationale vliegveld in Saipan. Hij gaf geen verklaring voor zijn vreemde gedrag; de door de rechtbank aangewezen advocaat zei alleen maar dat zijn client “boos was op zichzelf” door wat zich in het vliegtuig had afgespeeld. Drie dagen later werd TAIJI overgedragen aan de IC-afdeling (Intensive Care) nadat hij zelfmoord had gepleegd terwijl hij in voorlopige hechtenis zat. Helaas lukte het de dokters niet meer om hem te redden. Hij werd hersendood verklaard en op 17 juli besloot zijn familie hem van de beademing af te laten halen. Hij overleed rond twaalf uur ‘s middags op 45-jarige leeftijd.

TAIJI’s plotselinge en onverwachte dood verbaasde iedereen. Veel van zijn vrienden alsook zijn fans konden het niet geloven en het duurde even voor ze waren hersteld van de schok. YOSHIKI schreef op zijn Twitter account: “Het nieuws van TAIJI’s dood heeft me sprakeloos gemaakt. Ik weet nog niet hoe ik met dit verlies moet omgaan. (…) Het optreden met hem in Nissan Stadium vorig jaar voelt alsof het de dag van gisteren was.” Veel van zijn vrienden zetten afscheidsberichten op hun websites waarin ze schreven dat de Japanse scene een grote klap heeft gekregen na het verlies van zo’n briljante artiest, waar ze ongetwijfeld allemaal trots op waren. Onder andere SUGIZO meldde op zijn blog: “TAIJI was geliefd en veel mensen hadden hem nodig, maar hij ontnam zichzelf het leven. Dit is erg treurig. (…) Er is maar één ding wat ik kan zeggen (…): Degenen onder ons die nog leven moeten hier oprecht dankbaar voor zijn. Degenen onder ons die nog leven moeten het leven wat ze nog voor zich hebben niet verspillen."